Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1420/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. Sp. j. z siedzibą w O. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego RP (dalej: UP RP) z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Pat-[...], którą organ ten utrzymał w mocy swoją decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 8 czerwca 2008 r. patentu Nr Pat-[...], udzielonego na rzecz Spółki.
W wyroku wskazano następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. UP RP udzielił na rzecz G. K., J. B. i P. T. patent na zgłoszony w dniu 8 czerwca 1998 r. wynalazek "[...]". Decyzja ta została zmieniona decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. w części dotyczącej uprawnionego w ten sposób, że zamiast ww. osób prowadzących działalność w formie W. s.c. jako uprawnionego wpisał W. s.j. O. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., podjętą na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 224 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej jako p.w.p.) UP RP stwierdził wygaśnięcie ww. patentu z dniem 8 czerwca 2008 r. z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 11 rok ochrony. Decyzja została doręczona 3 marca 2009 r. 12 marca 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją podnosząc, iż uchybienie terminu zaistniało z powodu nadzwyczajnych okoliczności, co do których wniosła o życzliwe ich rozpatrzenie i uwzględnienie wniosku.
Te okoliczności, jak wskazał w ww. wniosku pełnomocnik skarżącej, zostały spowodowane stanem jego zdrowia. Pod koniec maja 2008 r. zachorował i na przełomie lipca i sierpnia 2008 r. poddał się operacji, a następnie przebywał na leczeniu sanatoryjnym zagranicą mając ograniczony kontakt nawet z rodziną. Po otrzymaniu decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. skontaktował się ze stroną i ustalił, że nie uiściła tej opłaty. Nadto podniósł, że za sprawy dotyczące przedmiotowego wynalazku zgodnie z podziałem pracy odpowiada J. B., który ma wgląd do dokumentacji dotyczącej ww. patentu. Z dokumentacji patentu wynikało, że Spółka uiściła w 2006 r. zapłatę za okres dłuższy niż 10 lat. Pomimo tego, nie byłoby większego problemu z dotrzymaniem terminu, gdyby nie fakt, że J. B. przechodził poważne problemy zdrowotne i praktycznie przebywał poza biurem Spółki. Do wniosku dołączono ksero dowodu opłaty za 11 rok ochrony powiększonej o 30%, tj. łącznie kwoty 975 zł.
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. UP RP działając na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 i art. 245 ust. 1 p.w.p. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za 11 rok ochrony upływał 9 czerwca 2008 r. Zgodnie z art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. opłata za następny okres ochrony wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30% opłaty należnej mogła być przez uprawnionego wniesiona w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie, tj. do 8 grudnia 2008 r. W tym terminie strona tej opłaty nie wniosła. Podkreślono przy tym, że termin z art. 224 ust. 4 zd. 2 p.w.p. nie podlega przywróceniu. UP RP stwierdził nadto, że nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p.
W skardze do WSA w W. na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. i wniosła o jej uchylenie. Zdaniem strony organ podjął decyzję na podstawie niepełnych ustaleń. Skarżąca podniosła, że już na etapie zgłoszenia i decyzji warunkowej Up RP zaniedbał prawidłowego zawiadomienia skarżącej i współtwórców o decyzji, co było powodem umorzenia postępowania. Skarżąca odwołała się i wykazała zaniedbania Urzędu i UP RP dogłębnie zbadał sprawę i uchylił krzywdzącą decyzję. Po tej decyzji skarżąca uiściła 5 marca 2006 r. opłatę w kwocie 2020 zł i 15 marca 2006 r. opłatę w kwocie 1940 zł. Zgodnie z informacją zawartą w decyzji z [...] marca 2004 r. uiszczona kwota wystarczała na opłacenie 13 lat ochrony, a z niezrozumiałych, zdaniem strony, powodów, UP RP zwrócił kwotę w wysokości 1390 zł jako nienależną. Wiedzę o zwrocie miał tylko wspólnik odpowiedzialny za sprawy formalne związane z ochroną patentu, ale w tym czasie miał poważne problemy zdrowotne.
W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji i wyjaśniając, że zwrot kwoty 1390 zł i 80 zł nastąpił na żądanie strony zawarte w piśmie pełnomocnika z dnia 25 kwietnia 2006 r.
WSA wydając zaskarżony wyrok stwierdził, iż:
Stosownie do art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej z tym, że wygaśnięcie patentu z tego powodu następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku. Opłata za 11 rok ochrony, zgodnie z art. 224 ust. 2 p.w.p. powinna być uiszczona z góry, nie później jednak niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Opłata może być wprawdzie uiszczona w ciągu 6 miesięcy po upływie powyższego terminu przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej (art. 224 ust. 4 p.w.p.), ale ten termin nie podlega przywróceniu.
W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie UP RP dokonał pełnych ustaleń faktycznych. Trafnie bowiem ustalił, że skoro zgłoszenie zostało dokonane w dniu 8 czerwca 1998 r., to podstawowy, określony w art. 224 ust. 2 p.w.p. termin uiszczenia opłaty okresowej za 11 rok ochrony upływał 9 czerwca 2008 r. (ostatni dzień dziesiątego roku ochrony upływał 8 czerwca 2008 r., tj. w dniu ustawowo wolnym od pracy, co oznacza, że zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. ostatnim dniem terminu uznać należy następny dzień powszedni tj. 9 czerwca 2008 r.). W tym terminie ani też w terminie określonym w art. 224 ust. 4 p.w.p. strona opłaty nie uiściła. Tych ustaleń skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła. W skardze odwołuje się do wadliwości i zaniedbań UP RP wiążących się z decyzją umarzającą postępowanie w zw. z nieuiszczeniem opłaty warunkowej i niezrozumiałego dla strony zwrotu nienależnej opłaty w kwocie 1390 zł. WSA stwierdził jednak, że: "powyższe okoliczności pozostają poza granicami sprawy objętej przedmiotową skargą i jako takie nie mogą być objęte kontrolą Sądu w rozpoznawanej sprawie." Podkreślił jednak, że nadpłacona kwota została zwrócona na wyraźne żądanie pełnomocnika zawarte w jego piśmie z dnia 25 kwietnia 2006 r.
Kontrolą jest objęta zaskarżona decyzja jak i decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. oraz postępowanie organu poprzedzające ich podjęcie, a w tym zakresie Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Ustalenia poczynione przez organ w istocie niekwestionowane przez stronę, uzasadniają zastosowanie przepisów wskazanych w podstawie materialnoprawnej obu decyzji. Sąd I instancji podniósł przy tym, iż wprawdzie art. 243 ust. 6 p.w.p. stanowi, że do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1 (tj. terminów nie podlegających przywróceniu) uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej i w sprawach tych UP RP wydaje, po przedstawieniu przez zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienia. W tej sprawie, zdaniem WSA, nie było podstaw do zastosowania powyższego trybu, bo treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż zamiarem strony było domaganie się zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.
Fakt, iż chorobę pełnomocnika i problemy zdrowotne jednego ze wspólników Spółki strona uznaje za nadzwyczajną okoliczność, nie jest w tym względzie wystarczająca. Organ zbędnie zatem przedstawił swoje stanowisko co do braku przesłanek zastosowania powołanego przepisu.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik (rzecznik patentowy) W. Sp.j.z siedzibą w O., wnosząc o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA,
- 1) zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów:
- - postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), przez błędne ustalenie faktyczne, nie wyjaśnienie podniesionych w skardze zarzutów oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
W uzasadnieniu kasacji stwierdził, iż Sąd I instancji nie uwzględnił podniesionych przez skarżącego zarzutów, że UP RP ma obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa. Skarżąca jest małą firmą, której działalność gospodarcza głównie opiera się na wspólnikach, którzy dokonali wynalazku, będącego przedmiotem patentu.
Już na etapie zgłoszenia i decyzji warunkowej o udzieleniu patentu UP RP zaniedbał prawidłowego zawiadomienia skarżącej oraz współtwórców o decyzji, co było powodem umorzenia decyzji warunkowej o udzieleniu patentu. Skarżąca odwołała się i wykazała zaniedbanie tym zakresie. UP RP zgodnie z wnioskiem skarżącej zbadał sprawę i decyzją z dnia [...] lutego 2006r uchylił swą decyzję.
Skarżący niezwłocznie po tej decyzji UP RP uiścił 5 marca 2006 r opłatę w wysokości 2020 PLN i dnia 15 marca 2006 r opłatę w wysokości 1940 zł na rachunek UP RP - opłata łącznie wyniosła 3960,00 zł. Zgodnie z informacją zawartą w decyzji UP RP z dnia 26 marca 2004 r. nr P.326727, uiszczona przez skarżącego kwota wystarczała na opłacenie 13 lat ochrony przedmiotowego patentu, jednakże organ patentowy zwrócił kwotę w wysokości 1390 PLN, jako nienależną opłatę. O zwrocie tej kwoty nie wszyscy wspólnicy posiadali wiedzę. Taką wiedzę posiadał tylko wspólnik odpowiedzialny za sprawy formalne związane z ochroną przedmiotowego patentu lecz w tym czasie miał on poważne problemy zdrowotne, o czym skarżący informował w swym odwołaniu UP RP.
Dalej w kasacji podniesiono, iż w uzasadnieniu wyroku WSA na stronie 4 wyjaśnia (cyt.): "Kontrolą jest objęta zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. oraz postępowanie organu poprzedzające ich podjęcie, a w tym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie". Skarżący nie może się pogodzić z takim stanowiskiem Sądu I instancji, gdyż od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. odwołał się do UP RP w dniu 12 marca 2009 r. składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wynalazku (patent nr [...]) oraz drugi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wynalazku (patent nr [...]). Obydwa wnioski zostały opłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami. UP RP obowiązany był wnioski rozpatrzyć i ustosunkować się do nich czego jednak nie zrobił.
W ocenie kasatora UP RP wydając decyzję nr [...] Pat-[...] z dnia [...] maja 2009 r. stwierdził w niej (cyt.): " W dniu 12 marca tj. w ustawowym terminie, do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji, który w imieniu uprawnionego złożył pełnomocnik rzecznik patentowy P. S.". Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji UP RP nie rozpatrzył drugiego wniosku i nie ustosunkował się do niego, a WSA w zaskarżonym wyroku nie stwierdził naruszenia prawa przez UP RP.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
W przedmiotowej sprawie kasator zarzucił tylko naruszenie przez UP RP przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne ustalenie faktyczne, nie wyjaśnienie podniesionych w skardze zarzutów oraz nie rozpatrzenie w wyczerpujący sposób materiału dowodowego.
W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i stan ten nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, co zasadnie podkreślił Sąd I instancji. Należy wskazać, iż Sąd I instancji uchylając zaskarżoną do niego decyzję administracyjną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. musiałby ustalić, że stwierdzone naruszenie innych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli musiałby wykazać, iż gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia innych przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 407/05, niepubl.). Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.
A zatem nie wystarczy stwierdzenie przez Sąd I instancji jakiegokolwiek, każdego naruszenie przepisów postępowania, aby uwzględnić skargę na decyzję administracyjną. W przedmiotowej sprawie w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i przekonywające. A zatem taka ocena obligowała Sąd I instancji do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia. Jak słusznie podkreślił NSA w tezie wyroku z dnia 15 września 2009 r. (sygn. akt I OSK 92/09 – LEX nr 595613): "Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. obejmuje wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić sądowi naruszenie tego przepisu tylko wówczas, gdy sąd stwierdza naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnia dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyla zaskarżonej decyzji." Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. (por. też: wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 852/05 – LEX nr 267203).
Należy podkreślić, iż korzystanie z patentu rodzi obowiązek uiszczania opłat za kolejne okresy ochronne w określonych ustawowo terminach, o czym stanowi art. 222 i nast. p.w.p. Nieziszczenie opłaty okresowej w wymaganym terminie powoduje wygaśnięcie patentu i daje UP RP kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej wygaśniecie stosownie do unormowań zawartych w art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 p.w.p. Zgodnie z art. 224 ust. 1 p.w.p. termin do uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania.
Jednocześnie, jak stanowi zdanie drugie ust. 1 art. 224 p.w.p., zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony. Przepis art. 224 ust. 2 p.w.p. stanowi, że opłaty za dalsze okresy ochronne są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1 tego artykułu ustawy, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochronny, przy czym opłaty za dalsze okresy ochronne mogą być uiszczane w ciągu jednego roku przed tym terminem określonym w ust. 2 (art. 224 ust. 3 p.w.p.). Nadto w ust. 4 art. 224 p.w.p. przewidziano dodatkowy 6-miesięczny termin na uiszczenie opłaty, rozpoczynający bieg po upływie terminu określonego w ust. 2 art. 224 p.w.p. Opłata uiszczona w terminie dodatkowym jest podwyższana o opłatę dodatkową w wysokości 30% opłaty podstawowej.
Z przedstawionych regulacji wynika, iż ustawa – Prawo własności przemysłowej nie dopuszcza przywrócenia terminu podstawowego, określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Podmioty, które nie uiściły opłaty okresowej w terminie podstawowym, mogą uniknąć skutków związanych z niedopełnieniem tego obowiązku, wynikających z treści art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., wnosząc opłatę w terminie dodatkowym. Tym samym termin dodatkowy uiszczenia opłaty, przewidziany w art. 224 ust. 4 p.w.p., jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym, spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego). "Przeciwko dopuszczalności przywrócenia terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. przemawia także sposób określenia terminu końcowego w art. 224 ust. 2 i sposób określenia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu dodatkowego z art. 224 ust.
4. Ten pierwszy upływa "nie później niż w dniu". Drugi natomiast rozpoczyna bieg "po upływie terminu określonego w ust. 2", czyli następnego dnia po dniu, w którym upływa poprzedni okres ochronny. Nie byłoby zatem możliwe przywrócenie terminu z art. 224 ust. 2 p.w.p. bez naruszenia przepisu art. 224 ust. 4 p.w.p. Przywrócenie terminu podstawowego oznaczałoby przywrócenie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej. Tymczasem z art. 224 ust. 4 p.w.p. wynika, że opłata uiszczona po upływie poprzedniego okresu ochrony podlega podwyższeniu o 30 %."(tak w wyroku NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II GSK 304/06 – ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 47).
Ustawa – Prawo własności przemysłowej przewiduje dwa terminy uiszczenia opłaty okresowej. Strona skarżąca nie dotrzymała żadnego z tych terminów. Wystąpiła o przywrócenie terminu z art. 224 ust. 2 p.w.p. dopiero po wyekspirowaniu terminu dodatkowego i po podjęciu przez UP RP decyzji stwierdzającej wygaśniecie patentu. Takie żądanie nie ma żadnych podstaw prawnych i dlatego stanowisko Sądu I instancji jest w tej kwestii prawidłowe.
Należy zwrócić uwagę, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez UP RP i jest on niesporny – co zasadnie zaakceptował WSA. Odnośnie kwestii dwóch wniosków złożonych przez skarżąca Spółkę po otrzymaniu decyzji UP RP z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 8 czerwca 2008 r. patentu nr Pat-[...] z powodu nieziszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 11 rok ochrony, należy zauważyć, iż istotnie Spółka wniosła dwa wnioski z tą samą datą – 11 marzec 2009 r. (wpływ do organu 12 marzec 2009 r.), z tym że pierwszy - to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wynalazku patent [...], a drugi - to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wynalazku patent nr [...].
Należy zauważyć, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji UP RP o stwierdzeniu wygaśnięcia patentu może być wniesiony w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia tej decyzji. Decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. została skarżącej doręczona w dniu 3 marca 2009 r., a zatem wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Spółkę w dniu 12 marca 2009 r. było wniesieniem tego wniosku w terminie, co czyniło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zbędnym. Nie jest, w ocenie NSA, uchybieniem Sądu I instancji mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy zaakceptowanie faktu, iż UP RP nie wydał osobnego rozstrzygnięcia o bezprzedmiotowości wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro wniosek ten był wniesiony w terminie, a organ go rozpatrzył wydając zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję z dnia [...] maja 2009 r., w której odniósł się do wszystkich argumentów zawartych w obu wnioskach, które zresztą były analogiczne.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela także zdanie Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 243 ust. 6 p.w.p., odnoszący się do terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, gdyż w tej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie było podstaw do zastosowania trybu z art. 243 ust. 6 p.w.p., bo treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że zamiarem strony było domaganie się zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Jak podkreślił zasadnie WSA: "Fakt, iż chorobę pełnomocnika i problemy zdrowotne jednego ze wspólników spółki strona uznaje za nadzwyczajna okoliczność, nie jest w tym względzie wystarczająca."
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.