Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 609/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 24 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 2 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wezwanie doręczono w dniu 7 sierpnia 2006 r. dorosłemu domownikowi (szwagierce), co wynika z potwierdzenia odbioru wezwania. Strona skarżąca pouczona została, że uiszczenie wpisu powinno nastąpić w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zatem do dnia 14 sierpnia 2006 r. Wobec tego, że wskazany wpis sądowy nie wpłynął, Sąd I instancji odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej M. B., na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 3 i art. 72 i 73 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że doręczenie wezwania nastąpiło z naruszeniem art. 72 i art. 73 p.p.s.a. Szwagierka nie była bowiem domownikiem, a w domu skarżącego przebywała jedynie gościnnie, w celu sprawowania krótkotrwałej opieki nad dziećmi. Zdaniem strony, sam fakt pokrewieństwa nie może powodować skuteczności doręczenia zastępczego osobie innej niż domownik. Skarżący stwierdził, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał od szwagierki adresowanej do niego przesyłki, a o konieczności uiszczenia wpisu i jego wysokości dowiedział się z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji. W ocenie strony skarżącej w przedstawionych wyżej okolicznościach doręczenie powinno nastąpić stosownie do uregulowania art. 73 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.
Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z powodu nieobecności M. B. w mieszkaniu adresowane do niego pismo doręczono jego szwagierce - A. N. Przepis art. 72 p.p.s.a. tworzy domniemanie, że podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki adresatowi jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Dodatkowym warunkiem skuteczności doręczenia jest brak sprzeczności pomiędzy interesami domownika i adresata.
A. N. spełnia wszystkie warunki, jakim powinien czynić zadość domownik uprawniony do odbioru przesyłki pod nieobecność adresata, tzn. jest osobą dorosłą, w dniu 7 sierpnia 2006 r. przebywała w domu adresata przesyłki, nie można w żaden sposób dopatrzeć się sprzeczności w interesach jej z interesami M. B., a także podjęła się oddania przesyłki adresatowi.
W skardze kasacyjnej skarżący nie wykazał, że szwagierka w dniu 7 sierpnia 2006 r. nie spełniała któregokolwiek z wymienionych wyżej warunków, jakim odpowiadać powinien uprawniony do odbioru korespondencji dorosły domownik.
Skoro wezwanie z dnia 2 sierpnia 2006 r. do uiszczenia wpisu zostało w świetle prawa doręczone M. B. w dniu 7 sierpnia 2006 r., to termin na opłacenie skargi upłynął w dniu 14 sierpnia 2006 r. O terminie uiszczenia wpisu skarżący został pouczony prawidłowo.
Wobec powyższego przyjąć należy, że skarga nie została prawidłowo opłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku właściwie zatem ocenił w zaskarżonym postanowieniu, że skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.