Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1021/13 oddalił skargę S. w B. w likwidacji (dalej jako S.) na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Wnioskami Wn-D S. wystąpiła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za maj i czerwiec 2012 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2012 r., odmawiającą S. wypłaty wnioskowanego dofinansowania. Minister wskazał, że pomoc ze środków PFRON nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W ocenie Ministra z informacji przedstawionych przez S. wynikało, że w dacie składania wniosków była ona przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) [Dz. U. UE z dnia 9 sierpnia 2008 r. L 214, s. 3], dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008, gdyż nie regulowała wymagalnych zobowiązań (zaległość wobec ZUS na dzień złożenia wniosku za maj 2012 r. wynosiła 166.928,34 zł; nastąpił wzrost zaległości za czerwiec 2012 r., ponieważ S. w okresie luty - lipiec 2012 r. nie opłacała składek ZUS), od 2009 r. wykazywała ujemny kapitał własny (na koniec maja 2012 r. -1.733.816,60 zł; na koniec czerwca 2012 r. -1.901.981,93 zł), a wartość ogólnego wskaźnika zadłużenia na koniec maja 2012 r. wyniosła 2,89, zaś na koniec czerwca 2012 r. – 3,14, przy normie od 0,57 do 0,67.
Mając na uwadze te okoliczności Minister uznał, że zagrożona niewypłacalnością S. znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej i z tego powodu odmówił udzielenia pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, podkreślając także, że sytuacja ekonomiczna S. została zbadana na dzień złożenia przez nią wniosków o udzielenie pomocy.
Oddalając skargę S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że z art. 48a ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), dalej: ustawa o rehabilitacji wyraźnie wynika, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą publiczną w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, a więc powinno być z nim zgodne. Rozporządzenie nie zawiera definicji trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa, aczkolwiek określa kryteria uznania przedsiębiorstwa za zagrożone. Pomoc dla zagrożonego przedsiębiorstwa jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona (art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008). Przedsiębiorstwem zagrożonym jest takie, które spełnia warunki opisane w art. 1 ust. 7 lit. a) – c) rozporządzenia, czyli m.in. podlega, zgodnie z prawodawstwem krajowym, zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem (art. 2 ust. 1 zał. I do cyt. rozporządzenia), toteż przy ocenie jej sytuacji finansowej stosuje się uproszczoną definicja przedsiębiorstwa zagrożonego.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej S., że odmawiając udzielenia dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych organy naruszyły art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26, art. 26a i art. 26d ustawy o rehabilitacji. Sąd uznał, że wykładnia wymienionych przepisów prowadzi do wniosku, że pomoc ze środków PFRON nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej i w takim przypadku Prezes Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania. Wniosek o udzielenie pomocy publicznej musi być szczegółowo udokumentowany, co wynika m.in. z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), dalej: u.p.p.p. Organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, czyli według danych z dnia złożenia wniosku.
Sytuacja ekonomiczna wnioskodawcy jest więc oceniana przez organ na dzień złożenia wniosku. Sąd zgodził się z argumentacją organu, że pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu i dlatego prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Wobec tego na ocenę zasadności wniosku za maj i czerwiec 2012 r. nie mogła wpłynąć późniejsza, ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu sytuacja ekonomiczna skarżącej S. została ustalona prawidłowo. Sąd zaznaczył, że pismami z dnia [...] lipca, [...] sierpnia i [...] września 2012 r. S. była wzywana do przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących jej kondycji finansowej, a na podstawie zebranego materiału dowodowego organy obu instancji trafnie uznały, że niewywiązywanie się z wymagalnych zobowiązań, ujemny kapitał własny oraz wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia przesądziły o spełnieniu przez skarżącą przesłanki określonej w art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, co musiało skutkować odmową udzielenia pomocy publicznej.
W tym stanie rzeczy WSA na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oddalił skargę.
Skargą kasacyjną S. domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w szczególności art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 26, art. 26a i art. 26d tej ustawy poprzez przyjęcie w ślad za organami administracji publicznej tezy o trudnej sytuacji ekonomicznej skarżącej S.;
- 2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie pominięcie w toku wyrokowania argumentów podnoszonych przez S., że teza o jej trudnej sytuacji ekonomicznej jest chybiona (art. 137 § 1 zd. trzecie p.p.s.a.).
Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd nie odniósł się do zasadniczych zarzutów skargi, powtarzając jedynie za organem ocenę o trudnej sytuacji ekonomicznej S. Zdaniem skarżącej organ dokonujący oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy zobowiązany jest ocenić sytuację według stanu na dzień złożenia wniosku, ale również ocenić na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez wnioskodawcę możliwość poprawy jego sytuacji finansowej i w tej sytuacji ustalić czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Taki pogląd zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 194/12. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że Sąd nie dokonał oceny jej sytuacji ekonomicznej przez pryzmat argumentacji skargi, w której S. wskazywała na możliwość poprawy sytuacji w kolejnych miesiącach 2012 r., czego dowodem jest m.in. pełna spłata zobowiązań wobec ZUS.
Uwadze Sądu uszło, że wstrzymanie dofinansowania do kosztów wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, począwszy od kwietnia 2012 r., każdego miesiąca pogarszało sytuację ekonomiczną S. Minister Pracy i Polityki Społecznej skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Zarzucił mianowicie naruszenie przepisów art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 z zw. z art. 26, 26a i 26d ustawy o rehabilitacji przez błędną ich wykładnię oraz naruszenie art. 137 § 1 zd. trzecie p.p.s.a.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, zwłaszcza gdy uwzględnić uzasadnienie postawionych w niej zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii następującej. Chodzi mianowicie o odpowiedź na pytanie odnośnie do tego, która data jest miarodajna dla oceny spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych wymagań dla ubiegania się i przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w tym także oceny, istotnego z punktu widzenia spełniania wymienionych wymagań ustawowych, statusu przedsiębiorstwa – przedsiębiorstwo znajdujące/nieznajdujące się w trudnej sytuacji według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej (przedsiębiorstwo zagrożone/niezagrożone) – a mianowicie, czy jest to data złożenia wniosku, jak przyjął to organ administracji publicznej oraz Sąd I instancji, czy też, jest to data podejmowania przez organ ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych obligująca do uwzględniania stanu rzeczy istniejącego w czasie podejmowania tego rozstrzygnięcia, jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie.
Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycja rozstrzygnięcia wskazanej kwestii spornej, w tym również argumentacja, która legła u jej podstaw są prawidłowe.
Zagadnienie prawne rysujące się na tle wykładni (oraz zastosowania) przepisów ustawy o rehabilitacji, zarzut naruszenia których postawiony został w skardze kasacyjnej, stanowiło już przedmiot analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w sprawach o sygn. akt II GSK 1044/12, II GSK 1107/12, II GSK 1170/12, II GSK 2078/12, II GSK 765/12, a także w sprawie II GSK 1683/13 (wymienione wyroki dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony na gruncie przywołanych judykatów odnośnie do omawianej kwestii spornej, stanowisko Sądu I instancji uznać należy za trafne i prawidłowe.
W tej mierze, przede wszystkim podnieść należy, że już z treści art. 26a ust. 1 i art. 48a ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji wynika, że logika przyjętych na ich gruncie rozwiązań prawnych wskazuje na to, że udzielana na ich podstawie pomoc, po spełnieniu wymogów jej przyznania i wypłaty, udzielana jest w formie comiesięcznych transz dopłat ze środków Funduszu na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Znajduje to swoje potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Nie dość, że wprost wiązać to należy z tytułem przywołanego rozporządzenia, to również z określonym w jego § 1 przedmiotem jego regulacji. Określa ono m.in. terminy składania i wzory: a) miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję, oraz pracowników niewidomych, b) wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc, wraz z danymi i dokumentami załączanymi do wniosku (§ 1 pkt 2).
Co nie mniej istotne, z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2009 r. wynika, że pracodawca składa wniosek i informację w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą, zaś z § 10 tego rozporządzenia, że dofinansowania na warunkach i w trybie określonym w rozporządzeniu udziela się, począwszy od wynagrodzeń za miesiąc styczeń 2009 r.
Uwzględniając treść przywołanej regulacji prawnej, w tym również prezentowany na gruncie przywołanych judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd prawny odnośnie do podejścia do sposobu wykładni, a w konsekwencji również stosowania wymienionych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, stwierdzić należy, że zarówno względy normatywne, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za trafnością stanowiska Sądu I instancji, iż ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesiąca, S. zobowiązana była za ten właśnie miesiąc wykazać spełnienie ustawowych wymogów dla ubiegania się o wnioskowaną dopłatę. Decydujące znaczenie miał więc w tym względzie stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji, w tym także ostatecznej, organ dokonuje oceny wniosku, w szczególności zaś, czy zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, to jednak zawsze dla takiej oceny – co wymaga podkreślenia – miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś z daty wydania decyzji przez organ.
Z przedstawionego punktu widzenia podnieść należy, że w dacie składania wniosku o pomoc na miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, skarżąca kasacyjnie S. nie wykazała, aby nie była przedsiębiorcą zagrożonym. Nie sposób byłoby bowiem zasadnie twierdzić – a to na potrzeby spełnienia przesłanki ubiegania się o pomoc, o której mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji – że przedsiębiorca, który nie reguluje systematycznie należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znajduje się w dostatecznie dobrej sytuacji ekonomicznej, zwłaszcza, że znajduje się również w stanie likwidacji.
W analizowanym zakresie nie można również tracić z pola widzenia i tego, że zgodnie z art. 37 ust. 7 u.p.p.p., do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Uwzględniając szczegółową treść tego przepisu, zwłaszcza zaś to, że nie funkcjonuje on w próżni prawnej, zwrócić należy również uwagę na znaczenie regulacji zawartej w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Z treści tego przepisu wywieść można bowiem, że zarówno w dacie przyznania pomocy publicznej, jak i w dacie jej wypłacenia pracodawca nie może znajdować się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach Unii Europejskiej.
Biorąc pod uwagę specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, wykładnia omawianego przepisu – w relacji do przywołanego art. 37 ust. 7 u.p.p.p. – gdy chodzi o datę dokonywania oceny kondycji ekonomicznej pracodawcy, nie może pomijać treści rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Z motywu 36 rozporządzenia unijnego wynika bowiem wprost, że zgodnie z zasadami regulującymi kwestie pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu, za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Odnosząc powyższe do przepisów ustawy o rehabilitacji przyjąć więc należy, że pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji).
W związku z tym trzeba przyjąć, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy podlega badaniu na datę złożenia wniosku, z tym zastrzeżeniem, że obejmuje to datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Słusznie więc Sąd I instancji stwierdził, że organ administracji ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia złożenia wniosku. Skoro bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy.
Tym samym, pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji przedsiębiorcy, czy też poprawa jego sytuacji ekonomicznej po tej dacie, nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2078/12).
W świetle przedstawionych argumentów postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni (i niewłaściwego zastosowania) wskazanych w nim przepisów ustawy o rehabilitacji uznać należało za nieusprawiedliwiony.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 137 § 1 zd. trzecie p.p.s.a.
Jego ocenę poprzedzić należy przypomnieniem, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.
Z punktu widzenia przedstawionych uwag stwierdzić należy, że omawiany zarzut nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej dlatego, że w ogóle nie został uzasadniony. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, z jakim działaniem, czy też zaniechaniem Sądu I instancji strona skarżąca kasacyjnie wiąże naruszenie wymienionego przepisu, ani też, jaki był wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Z przepisu art. 137 § 1 p.p.s.a. ustanawiającego zasadę wyrokowania sądu administracyjnego po niejawnej naradzie sędziów wynika również, że określa on także przebieg tej narady. Z oczywistych więc względów, krytyczne wobec zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji stanowisko strony skarżącej kasacyjnie o pominięciu w toku wyrokowania argumentów podnoszonych przez skarżącą S., że teza o jej trudnej sytuacji ekonomicznej jest chybiona, aby mogło być ewentualnie uznane za skutecznie podważające kwestionowany pogląd, nie mogło zostać odwzorowane w zarzucie naruszenia wymienionego przepisu. Należało je bowiem powiązać z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie z odpowiednio uzasadnionym zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a.