Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę R. T. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
na mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 73 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa dolnośląskiego.
Wnioskiem z dnia 26 października 2009 r. skarżąca wystąpiła o zmianę zezwolenia w zakresie lokalizacji punktów gier ujętych w decyzji.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dniu [...] lutego 2010 r., odmówił zmiany decyzji ostatecznej w żądanym przez spółkę zakresie. Po wniesieniu odwołania ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2010 r., wydaną wskutek odwołania strony, Dyrektora Izby Celnej we W. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.
Wywiedzioną przez spółkę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od tego wyroku, wyrokiem z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II GSK 407/11 uchylił orzeczenie WSA we W. jak również uchylił decyzje wydane w obu instancjach, stwierdzając, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji nie analizowali kwestii technicznego charakteru zakwestionowanych przez spółkę przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: u.g.h.).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 24 stycznia 2014 r., Dyrektor Izby Celnej we W. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ stwierdził, że udzielone skarżącej spółce zezwolenie z dnia 27 sierpnia 2007 r., na okres sześciu lat, było ważne do dnia 27 sierpnia 2013 r. Organ wskazał przy tym na regulację wynikającą z art. 138 ust.1 u.g.h., zgodnie, z którą zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.1 tej ustawy nie mogą być przedłużane.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie podtrzymując stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania. Organ odniósł się równie do kwestii technicznego charakteru zakwestionowanych przez spółkę przepisów ustawy o grach hazardowych. Wskazał, że nawet w sytuacji uznania, iż np. przepis art. 135 ust. 2 w zw. z art. 129 ust.1 u.g.h., stanowi przepis techniczny i że w związku z brakiem jego uprzedniej notyfikacji można go obecnie nie stosować, nie będzie możliwym zalegalizowanie takich działań administracji publicznej, które będą polegały na przedłużaniu prawnej ważności zezwoleń udzielonych przedsiębiorcom pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Odnosząc się zaś do technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w aspekcie dyrektywy 98/34/WE, organ uznał, że przepisy ustawy o grach hazardowych, stanowią niedyskryminacyjne ograniczenia niektórych sposobów sprzedaży, czyli tzw. niedyskryminacyjne selling arrangements, w rozumieniu przyjmowanym w orzecznictwie Trybunału i literaturze, a przez to nie stanowią one przeszkód w swobodnym przepływie towarów i z tego względu nie są przepisami technicznymi w ujęciu dyrektywy i nie wymagały uprzedniej notyfikacji.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję podkreślił, że sprawa dotyczyła zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych, wydanego na czas określony, okres sześciu lat. Upływ terminu jego obowiązywania powoduje ustanie skutku prawnego w postaci umożliwienia prowadzenia działalności na jakie zezwolenie zostało wydane.
Sąd stwierdził, że wobec zaprzestania istnienia materialnoprawnego stosunku stanowiącego podstawę nabytego prawa, zachodził brak podstaw prawnych do dokonywania jakichkolwiek zmian w decyzji kształtującej ten stosunek materialnoprawny. Tym samym organ prawidłowo uznał, że aby doszło do merytorycznego orzekania w przedmiocie zmiany zezwolenia, zezwolenie to musiałoby istnieć w obrocie prawnym w dniu, w którym zapada decyzja je modyfikująca. W stanie sprawy, gdzie w chwili wydania zaskarżonej decyzji zezwolenie już nie obowiązywało (wygasło z dniem 27 sierpnia 2013 r.), organ miał, w ocenie Sądu I instancji, podstawy do umorzenia postępowania, a więc rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie w sposób procesowy – formalnoprawny, nie zaś merytoryczny załatwiając sprawę co do istoty.
Wskazując na okoliczność, iż sprawa administracyjna w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r. była ponownie rozpoznawana, co wiązało się ze związaniem organu oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu sądu administracyjnego, Sąd I instancji wskazał, że na organie spoczywał również obowiązek uwzględnienia zmiany stanu faktycznego sprawy.
W sytuacji upływu terminu, na który wydane zostało zezwolenie, a w konsekwencji wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa, nie zachodziły podstawy do merytorycznego orzekania o zmianie zezwolenia w trybie wyznaczonym normą prawa materialnego - art. 135 ust. 2 u.g.h. Tym samym zagadnienie notyfikacji powołanego przepisu nie miało, w ocenie Sądu, znaczenia prawnego dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, mimo że organ dostosowując się do zaleceń NSA, który nie wypowiadał się w kwestii bytu prawnego zezwolenia, zawarł w uzasadnieniu argumentację dotyczącą ustalenia, czy uregulowania ustawy o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i wobec tego wymagały uprzedniej notyfikacji przed Komisją Europejską. Organ przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. nie zastosował, opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na normie prawa procesowego, art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, co uczynił niewadliwie.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
R. T. Spółka z o.o. w P. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi na decyzję organu administracji o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji faktycznej i prawnej niniejszej sprawy, w której przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajdował zastosowania;
- 2. w związku z powyższym art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie poglądu prawnego, z pominięciem innego możliwego poglądu prawnego, w kwestii istnienia przedmiotu postępowania, który ostatecznie rażąco narusza zasadę państwa prawa;
- - przepisów prawa materialnego (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych) – w tym przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 8, art. 9 (w szczególności ust. 7 in fine) i art. 10 (w szczególności ust.
- 1) w zw. z art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE (określających pojęcie oraz zasady notyfikacji tzw. przepisów technicznych) w związku z:
- 1. art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. (w związku z art. 2, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 oraz art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h.);
- 2. regułami wykładni i stosowania praw wyrażonymi w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach:
- a. z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11;
- b. z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-267/03;
- c. z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt C-109/08;
- d. z dnia 30 kwietnia 1996 r., sygn. akt C-194/94;
- e. z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt C-170/04;
- f. z dnia 22 czerwca 1989 r., sygn. akt C-103/88;
- g. z dnia 11 lipca 2002 r., sygn. akt C-62/00;
- 3. deklaracja nr 17 do Traktatu z Lizbony (deklaracja odnosząca się do pierwszeństwa) potwierdzającej zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego na warunkach określonych przez orzecznictwo Trybunału sprawiedliwości UE – poprzez przyjęcie poglądu prawnego (o bezprzedmiotowości postępowania), którego skutkiem – związanym wyłącznie ze sposobem działania organów państwa – jest niestosowanie prawa wspólnotowego w postaci konsekwencji prawnych z ww. wyroku trybunału Sprawiedliwości, a tym samym naruszenie także prawa skarżącej, polegającego m.in. na możliwości efektywnego a nie nominalnego powoływania się na prawo wspólnotowe przed sądem krajowym.
Podnosząc te zarzutu skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Pismem z dnia 25 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie spółki wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, z którym zwrócił się do niego Sąd Okręgowy w Ł. w sprawie o sygnaturze V Kz 142/15.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, że popiera skargę kasacyjną oraz wnioski w niej zawarte. Postanowieniem wydanym na rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania (art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a./, b/ i c/ oaz art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej), jak i błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 8, art. 9 ust. 7, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 oraz art. 129 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, deklaracja nr 17 do Traktatu z Lizbony). Analiza uzasadnienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazuje, że spółka w istocie kwestionuje ocenę Sądu pierwszej instancji o zgodności z prawem umorzenia przez organ postępowania w sprawie zmiany udzielonego skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji gdy brak było podstaw do uznania bezprzedmiotowości postępowania, skoro: 1) spółka przed wygaśnięciem zezwolenia złożyła wniosek o przedłużenie postępowania, a rozstrzygnięcia organów co do takiego wniosku w analogicznych sprawach, które zawisły przed NSA, Sąd II instancji uchylał wyroki Sądu I instancji oraz poprzedzające je decyzje organów administracji, 2) fakt wygaśnięcia stosunku prawnego nie stanowi automatycznie przeszkody w postępowaniu – w sytuacji zainicjowania i trwania postępowania o przedłużenie jego istnienia, jeśli odpowiedni wniosek został złożony przed datą jego wygaśnięcia oraz 3) art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest bezskuteczny prawnie.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, wydaną na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Oznacza to, że bezprzedmiotowość jest obligatoryjną przesłanką umorzenia postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Chodzi tu o każdą (jakąkolwiek) przyczynę powodującą brak jednego z elementów stosunku prawnego. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania zachodzą wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania, a więc gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić ów przedmiot.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafna jest ocena Sądu pierwszej instancji, że organ administracji zgodnie z prawem uznał, iż w toku rozpoznawania wniosku skarżącej spółki o zmianę zezwolenia postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie tegoż zezwolenia w dniu 27 sierpnia 2013 r. Wygaśnięcie skutkowało brakiem zezwolenia, więc brakiem przedmiotu postępowania administracyjnego w tej sprawie, które dotyczyło przecież zmiany tego zezwolenia. W takiej sytuacji organ administracji nie mógł prowadzić dalej postępowania, skoro nie mogło ono zakończyć się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia co do zmiany nieistniejącego już w obrocie prawnym zezwolenia. Obowiązkiem organu było natomiast umorzenie bezprzedmiotowego postępowania na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, co też organ uczynił, a Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że takie rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Nietrafne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, że bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zmiany zezwolenia nie wystąpiła z uwagi na złożenie przez stronę - przed wygaśnięciem zezwolenia - wniosku o przedłużenie zezwolenia. Twierdzenie to opiera się na całkowicie nieuprawnionym założeniu, że samo złożenie wniosku o przedłużenie zezwolenia skutkuje w istocie takim przedłużeniem - przynajmniej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego dotyczącego kontroli legalności rozstrzygnięć organów co do takiego wniosku. Na poparcie tego poglądu strona powołała się m.in. na wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 150/11) oraz na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r. (sygn. akt III CZP 94/11), co jednak nie może być skuteczne. Z uzasadnienia wskazanego wyroku NSA wynika bowiem, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyczył kwestii wygaśnięcia zezwolenia, które miało być przedłużone.
Natomiast powołana przez stronę uchwała Sądu Najwyższego odnosiła się do zagadnienia zawarcia umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego na żądanie zgłoszone w terminie określonym w art. 236 § 2 kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu powołanej uchwały Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że użytkownik wieczysty z chwilą złożenia właścicielowi - w terminie określonym w art. 236 § 2 kodeksu cywilnego - wniosku o przedłużenie użytkowania wieczystego nabywa na podstawie tego przepisu wobec właściciela roszczenie o zawarcie umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego, a ściślej - o złożenie przez właściciela oświadczenia woli niezbędnego z jego strony do zawarcia tej umowy, przy czym roszczenie o takiej treści na rzecz użytkownika wieczystego z tą chwilą nie tylko powstaje, ale także staje się wymagalne, właściciel powinien więc podjąć działania prowadzące do zawarcia umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego bezpośrednio po otrzymaniu wniosku użytkownika wieczystego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela w pełni pogląd wyrażony już wcześniej m.in. w wyroku NSA z dnia 11 lutego 2016 r. o sygn. akt II GSK 1801/14 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że przedstawione w uchwale Sądu Najwyższego stanowisko, sformułowane w odniesieniu do stosunków cywilnoprawnych, nie może mieć zastosowania do stosunków o charakterze publicznoprawnym, a zatem bezpodstawne jest twierdzenie, jakoby strona, która złożyła wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nabywa uprawnienie ("roszczenie") do żądania załatwienia sprawy w określony sposób - podobnie jak użytkownik wieczysty wyrażający wolę przedłużenia umowy użytkowania wieczystego.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) i art. 151 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał bowiem kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, zasadnie uznając, że organ administracji zgodnie z prawem umorzył postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia, które to postępowanie stało się bezprzedmiotowe w związku z wygaśnięciem zezwolenia. W takiej sytuacji WSA prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., a podniesione w skardze kasacyjnej argumenty nie przemawiały za przyjęciem, że WSA powinien był skargę uwzględnić, uchylając zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c) p.p.s.a.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP.
Pierwszy z przywołanych przepisów określa, co powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Nie mógł on zostać naruszony - jak to wskazał autor skargi kasacyjnej - "poprzez przyjęcie poglądu prawnego, z pominięciem innego możliwego poglądu prawnego, w kwestii istnienia przedmiotu postępowania". Wskazany sposób naruszenia prawa jednoznacznie odwołuje się bowiem do oceny przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, a nie elementów, jakie powinny znaleźć się w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.
Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowił (w dacie wydania zaskarżonego wyroku), że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostało wskazane w sposób wyraźny, jaki "inny możliwy pogląd prawny" został pominięty przez Sąd pierwszej instancji, prowadząc do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Można przypuszczać, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi o omówione wyżej stanowisko odnośnie do wpływu złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia na ocenę bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Z powodów wskazanych wyżej, ten pogląd strony skarżącej jest nietrafny, a zatem jego "pominięcie" przez WSA nie mogło być ocenione jako istotne naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Z analogicznych względów nie można przyjąć, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 2 Konstytucji RP, w którym sformułowana została zasada państwa prawa.
Wreszcie całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej wskazuje bowiem w tym zakresie jako naruszone przepisy ustawy o grach hazardowych i przepisy dyrektywy 98/34/WE, podczas gdy nie stanowiły one podstawy prawnej rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie administracyjnej. Wprawdzie organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy dokonał wykładni i oceny zastosowania tych przepisów, ale tylko z uwagi na przepis art. 153 i art. 170 p.p.s.a. i fakt, iż w niniejszej sprawie wcześniejszy wyrok WSA z dnia 17 listopada 2010 r. (sygn. akt III SA/Wr 447/10) został uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. (sygn. akt II GSK 407/11) oraz zostały uchylone wcześniejsze decyzje organów w tej sprawie. Rację ma natomiast Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie, że art. 153 p.p.s.a. ma wprawdzie charakter bezwzględnie obowiązujący, jednak ciążący na organie i sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem.
Taki przypadek miał miejsce w niniejszej sprawie, na skutek upływu terminu, na który wydane zostało zezwolenie, a w konsekwencji wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa, nie zachodziły podstawy do merytorycznego orzekania o zmianie zezwolenia w trybie wyznaczonym normą prawa materialnego tzn. art. 135 ust. 2 u.g.h. Tym samym problematyka notyfikacji powołanego przepisu nie ma znaczenia prawnego dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, mimo że organ dostosowując się do zaleceń NSA, który nie wypowiadał się w kwestii bytu prawnego zezwolenia, zawarł w uzasadnieniu argumentację dotyczącą ustalenia, czy uregulowania ustawy o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i wobec tego wymagały uprzedniej notyfikacji przed Komisją Europejską. Organ przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. jednak nie zastosował, opierając rozstrzygnięcie w decyzji wyłącznie na normie prawa procesowego, tj. art. 208 § 1 O.p., co było zabiegiem zgodnym z prawem.
Z analogicznego powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, z którym zwrócił się do niego Sąd Okręgowy w Ł. w sprawie o sygn. akt V Kz 142/15. Pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego dotyczy bowiem skutków braku notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny, zaś takie przepisy nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, że organ administracji publicznej nie orzekł w tej sprawie merytorycznie (co do uprawnień lub obowiązków strony wynikających z prawa materialnego, m.in. z przepisów ustawy o grach hazardowych), lecz zakończył postępowanie administracyjne w sposób formalny - poprzez jego umorzenie z powodu bezprzedmiotowości. Jak wskazano wyżej, taki sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy był zgodny z prawem.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty za niezasadne, a zatem skarga kasacyjna - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), zasądzając od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora Izby Celnej zwrot kosztów zastępstwa procesowego wykonanego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.