Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 415/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalił skargę J. S. na decyzję Ministra Środowiska z [...] maja 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd oparł się na następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 24a ustawy z 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm. dalej jako p.g.g.), przeniósł na M.-B. Sp. j. B.P., E.P. koncesję nr 6 na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "M.", udzieloną J. S. decyzją Wojewody W. z [...] sierpnia 1997 r. W decyzji tej wskazano, że J. S. oświadczeniem z dnia 3 listopada 2005 r. wyraził zgodę na przeniesienie koncesji nr 6 na rzecz B. P., oświadczając wcześniej (7 września 2005 r.), iż wyraża zgodę na przeniesienie koncesji na rzecz J. B. Organ wskazał, że aktem notarialnym z 19 sierpnia 2005 r., nieruchomość, na której zlokalizowana jest kopalnia M., otrzymał w celu wydobywania kruszywa wraz z dokumentacją dotyczącą wyrobiska od J. B. w poddzierżawę wspólnik spółki M.-B. B. P. Możliwość poddzierżawy przewidywała umowa dzierżawy dnia 18 sierpnia 2005 r. zawarta przez J. B. z J. S. Organ stwierdził, że z załączonego do wniosku oświadczenia wynika, że z dniem zawarcia umowy poddzierżawy przeszło na B. P. prawo do dokumentacji geologicznych zawartych w dokumentacji geologicznej w kat. C1 złoża kruszywa naturalnego M. oraz innych dokumentów związanych z eksploatacją złoża.

Dnia 27 września 2009 r. J. S. wystąpił do Ministra Środowiska z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2005 r. o przeniesieniu koncesji na M.-B. Sp. j., jako podstawę wskazując art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podniósł, że przekazanie dokumentacji geologicznej powinno odbyć się za zgodą i wiedzą skarżącego jako właściciela dokumentacji, a nie tylko oświadczeniem poddzierżawcy z 6 października 2005 r. i za zgodą organu koncesyjnego. Nadto oświadczenie poddzierżawcy nie dotyczyło poddzierżawionej nieruchomości pod koncesję nr 6, lecz nieruchomości zakupionej pod koncesję nr 113/W/99. Wreszcie skarżący nie został powiadomiony o wszczęciu i zakończeniu postępowania.

Decyzją z [...] lutego 2010 r. Minister Środowiska stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r. Zdaniem organu spółka M.-B. mocą aktów notarialnych dzierżawy i poddzierżawy nie nabyła prawa do dokumentacji geologicznej złoża określonego w koncesji nr 6, zaś dzierżawca J. B., nigdy nie był adresatem koncesji nr 6 i nie ubiegał się o jej przeniesienie na siebie, nie mógł więc nabyć uprawnień z niej wynikających wyłącznie na mocy oświadczenia. Samo fizyczne przekazanie dokumentacji J.B. nie spowodowało, że nabył on do niej prawo, wobec czego przekazanie jej spółce M.- B. nie mogło być prawnie skuteczne.

Po rozpoznaniu wniosku M.- B. Sp. j. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Środowiska decyzją z [...] maja 2010 r. uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2010r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r. Organ wskazał, że w pkt 2 decyzji Wojewody z [...] listopada 2005 r. faktycznie dokonano przeniesienia nie tylko praw koncesji nr 6, lecz również praw i obowiązków wynikających z decyzji podjętych na podstawie ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w tym decyzji Wojewody W. z [...] czerwca 1997 r. o zatwierdzeniu uproszczonej dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego M. Wobec powyższego wraz z przeniesieniem praw do koncesji rozstrzygnięto również w przedmiocie przeniesienia prawa do informacji geologicznej. Organ zauważył, że w świetle art. 47 ust. 2 p.g.g. wojewoda powinien wprawdzie wyrazić wprost zgodę na przeniesienie dokumentacji, jednakże to uchybienie nie mogło być zakwalifikowane jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Minister wyjaśnił, że na nabycie prawa do dokumentacji przez M.-B. wskazywało oświadczenie J. S. z 7 września 2005 r., w którym przeniósł on wszelkie uprawnienia z koncesji nr 6 na rzecz J. B., następnie Wojewoda, wydając decyzję o przeniesieniu koncesji, orzekł jednocześnie o przekazaniu dokumentacji geologicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę J. S. stwierdził, że Minister zasadnie uznał, iż decyzja z [...] listopada 2005 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda [...] miał podstawy do przeniesienia koncesji, co zgodnie z art. 26a ust. 2 p.g.g. nastąpiło łącznie z prawem do korzystania z dokumentacji geologicznej. Sąd I instancji nie podzielił argumentacji J. S., iż Sąd cywilny, orzekając w sprawie z powództwa J.S., nie zajmował się dokumentacją geologiczną i bezprawnym jej wykorzystaniem przez J. B. przez przekazanie jej B. P. WSA wskazał, że Sąd cywilny, oddalając żądanie skarżącego wydania dokumentacji geologicznej uznał, że dzierżawca wszedł w jej posiadanie w sposób uprawniony. Nie znalazło potwierdzenia w aktach sprawy, że skarżący przekazał je dzierżawcy jedynie w celu zapoznania się z nimi. Potwierdzeniem tego są oświadczenia złożone przez skarżącego zarówno J. B. i B. P. – wspólnikowi spółki M.-B., oraz zgodny cel i zamiar stron umowy dzierżawy.

WSA stwierdził, że zarówno oświadczenia i umowa dzierżawy miała na celu umożliwienie użytkownikowi przedmiotowej nieruchomości realizacji uprawnień wynikających z koncesji nr 6. Natomiast okoliczność, że J. B. na drugi dzień po otrzymaniu dzierżawy przekazał ją B. P. nie ma znaczenia w sprawie. Skarżący bowiem, składając oświadczenie 3 listopada 2005 r. B. P. o wyrażeniu zgody na przeniesienie koncesji nr 6, wiedział już o przeniesieniu dzierżawy nieruchomości i godził się z tym, gdyż brak jest dowodów na potwierdzenie innego stanowiska skarżącego.

Sąd stwierdził również, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, że skarżący umową dzierżawy przeniósł jedynie prawo do użytkowania gruntu bez prawa do wydobywania żwiru, który się na nim znajdował.

Skargę kasacyjną od powyższego wyrok złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. 1. naruszenie art. 26a ust. 1 pkt 2) p.g.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu powołanego przepisu w sytuacji, w której nie ziściły się określone w nim przesłanki pozwalające na przeniesienie koncesji na rzecz innego podmiotu, bowiem podmiot, na rzecz którego koncesja została przeniesiona nie wykazał się prawem do informacji geologicznej, nie wykazał się prawem do nieruchomości gruntowej, a nadto nie dysponował zgodą przedsiębiorcy posiadającego koncesję na jej przeniesienie,
2. 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2) Kpa. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, a to rażącego naruszenia prawa przejawiającego się w rażącym naruszeniu:
3. - art. 26a ust. 1 pkt 2) p.g.g. i art. 11 ust. 1 p.g.g.
4. - art. 47 ust. 2 p.g.g. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tej ustawy dokonaną ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze,
5. - art. 61 § 4 Kpa. przez niezawiadomienie J. S. o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia koncesji nr 6,
6. 3. naruszenie przepisów Kodeksu cywilnego:
7. - art. 65 § 1 oraz art. 65 § 2 poprzez niezastosowanie i przyjęcie, iż mocą oświadczeń z dnia 7 września 2005 r. i z dnia 3 listopada 2005 r., a także mocą umowy dzierżawy z dnia 18 sierpnia 2005r. skarżący wyraził zgodę na przeniesienie praw do informacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego M.,
8. - art. 65 § 1 poprzez niezastosowanie i przyjęcie, iż oświadczeniem z dnia 3 listopada 2005 r. J. S. wyraził zgodę na przeniesienie koncesji nr 6 udzielonej decyzją Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 1997 r. - na P. W. "M.-B." Spółka Jawna B. P., E. P., podczas gdy oświadczenie adresowane jest do osoby fizycznej – B. P.,
9. - art. 65 § 1 i § 2 poprzez niezastosowanie i przyjęcie, iż umową poddzierżawy z dnia 19 sierpnia 2005 r. P. W. "M.-B." Spółka Jawna B. P., E. P. uzyskało tytuł prawny do nieruchomości objętej koncesją nr 6, gdy stroną umowy (poddzierżawcą) jest B. P.,
10. 4. naruszenie art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r., nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) oraz art. 22 § 1 i art. 8 Kodeksu spółek handlowych przez niezastosowanie tych przepisów i pominięcie faktu, iż wspólnik spółki jest odrębnym od spółki jawnej podmiotem praw i wyrażenie zgody na przeniesienie koncesji na rzecz jego nie oznacza wyrażenia zgody na przeniesienie koncesji na rzecz spółki jawnej, w której jest wspólnikiem,
11. 5. naruszenie art. 26a ust. 2 p.g.g. przez błędną interpretację i przyjęcie, iż przeniesienie koncesji powoduje również przeniesienie praw wynikających z decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną, podczas gdy jednym z warunków ubiegania się o przeniesienie koncesji jest wykazanie się przez przedsiębiorcę na etapie rozpoznawania wniosku o przeniesienie koncesji prawem do informacji geologicznej (vide: art. 26a ust. 1 pkt 2 p.g.g.),
12. 6. naruszenie art. 26a ust. 1 pkt 2 p.g.g. przez błędną interpretację w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.g. i przyjęcie, iż w przypadku udzielenia koncesji w sytuacji legitymowania się przez wnioskodawcę prawem do wykorzystania dokumentacji geologicznej, przy ubieganiu się o przeniesienie koncesji nie jest konieczne wykazanie się przez podmiot ubiegający się o przeniesienie koncesji takim prawem, które w ocenie Sądu I instancji, zostało "skonsumowane" decyzją koncesyjną,
13. 7. naruszenie art. 26a ust. 1 pkt 2) p.g.g. przez błędną interpretację tegoż przepisu, w wyniku czego WSA pominął, iż powołany przepis stanowi o konieczności wykazania się przez podmiot ubiegający się o przeniesienie koncesji prawem do informacji geologicznej, która to informacja nie jest tożsama z pojęciem dokumentacji geologicznej, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.g.,
14. 8. naruszenie art. 6 pkt 14) p.g.g. przez jego niezastosowanie i pominięcie, iż pojęcia "informacja geologiczna" i "dokumentacja geologiczna" nie są tożsame,
15. 9. naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy p.g.g. przez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, iż do informacji geologicznej miał zastosowanie art. 47 p.g.g. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przeniesienie przez przedsiębiorcę praw przysługujących mu do informacji uzyskanych w wyniku prowadzenia prac geologicznych wymagało zgody właściwego organu administracji geologicznej, a także naruszenie w ten sam sposób ostatniego wskazanego przepisu,
16. 10. naruszenie art. 47 ust. 3 p.g.g. w obecnym brzmieniu przez zastosowanie tego przepisu, gdy w przedmiotowej sprawie do przeniesienia praw do informacji geologicznej winny mieć zastosowanie przepisy sprzed nowelizacji ustawy Prawo geologiczne i górnicze dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 27 lipca 2001 r.,
17. 11. naruszenie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006r., Nr 90, poz. 631 ze zm.) poprzez niezastosowanie tego przepisu i przyjęcie, iż wydanie przez J. S. egzemplarza dokumentacji geologicznej spowodowało przeniesienie praw do informacji geologicznej,
18. 12. naruszenie zasady nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet wyrażonej m. in. w art. 140 K.c. przez przyjęcie, iż J. B. mógł przenieść na B. P. prawa do informacji geologicznej, gdy sam nie posiadał do niej praw,
19. 13. naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 Kpa. przez pominięcie, iż organ II-ej instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie wskazał jasno faktów uznanych za udowodnione oraz dowodów na ich poparcie, a także oparł się na niezgodnych z zasadą wyrażoną w art. 7 Kpa. przypuszczeniach,
20. 14. naruszenie przepisów postępowania sądowego, przejawiające się w naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sąd administracyjnych z uwagi na nieprzeprowadzenie weryfikacji poprawności oceny zebranych w sprawie dowodów i niewskazanie na wadliwość przyjęcia przez organ za udowodnione następujących okoliczności:
21. - wyrażenia przez skarżącego zgody na przeniesienie koncesji nr 6 na rzecz P. W. "M.-B." Spółka Jawna B. P., E. P., w sytuacji, gdy nie potwierdzał tego żaden dowód,
22. - posiadania przez P. W. "M.-B." Spółka Jawna B. P., E. P., tytułu prawnego do nieruchomości gruntowej objętej koncesją nr 6, gdy powyższa umowa wskazuje, iż poddzierżawcą nieruchomości jest wyłącznie B. P.,
23. - posiadania przez P. W. "M.-B." Spółka Jawna B. P., E. P., prawa do informacji geologicznej, co oznaczało wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy,
24. 15. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) i oparcie wyroku na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, wskutek przyjęcia za udowodnione wymienionych w pkt 14. okoliczności:

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc m.in. wadliwość konstrukcyjną skargi kasacyjnej jako żądającej jedynie uchylenia zaskarżonego wyroku i nie precyzującej co dalej NSA winien uczynić.

W piśmie z 16 czerwca 2011 r. uczestnik postępowania M.-B. Sp. j. wniósł o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej. Uczestnik uzasadniał wniosek o odrzucenie brakiem jasnego i pełnego sformułowania czego kasator domaga się od Sądu kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Autor skargi kasacyjnej oparł ją na podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., nie przyporządkowując postawionych zarzutów do konkretnej podstawy i domagając się uchylenia wyroku w całości.

I. Na wstępie należy stwierdzić, iż nieopisanie wyszczególnionych w skardze kasacyjnej zarzutów jako tych, które stanowią naruszenie prawa materialnego czy procesowego nie stanowi przeszkody dla rozpoznania tej skargi. Brak jest też podstaw prawnych dla przyjęcia, że samo żądanie uchylenia wyroku w całości bez wskazania jakiego konkretnie dalszego działania oczekuje kasator od Sądu kasacyjnego narusza dyspozycję art. 176 p.p.s.a. Przepis ten, stawiając skardze kasacyjnej standardowe wymagania właściwe dla każdego pisma procesowego, formułuje dodatkowo wymogi szczególne dla takiego rodzaju pisma procesowego, nakładając na profesjonalnego pełnomocnika obowiązek wskazania, czy oznaczony wyrok zaskarżony jest w całości, czy w części, przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem i sformułowania ostatecznego żądania o uchylenie lub zmianę wyroku z oznaczeniem czy żądanie dotyczy całości części wyroku. Powyższe elementy stanowią konieczne wymogi konstrukcyjne (materialne) skargi kasacyjnej (vide: B.Adamiak [w] B.Adamiak, J.Borkowski Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, 2003, str. 467, B. Gruszczyński [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer Zakamycze wyd. II str. 398 pkt 2, J.P.Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexiNexis wyd. 2, str. 381 pkt 4), których niedochowanie nie podlega sanacji i prowadzi do tego, że skarga kasacyjna musi zostać odrzucona na podstawie art. 178, art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 p.p.s.a. Co wypada zauważyć, obarczona istotną wadą konstrukcyjną jest skarga kasacyjna nie zwierająca w ogóle wniosku, o którym mowa w art. 176 p.p.s.a, jak też zawierająca wniosek lecz sformułowany w sposób niejasny lub niezupełny. Jak stwierdził w postanowieniu z dnia 16 marca 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny - sygn. akt FSK 209/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 13, jak i w postanowieniu z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1376/08, brak w skardze jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, wymaganego przez art. 176 (...) powoduje, że skarga ta pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Powyższy pogląd w doktrynie został zaaprobowany (vide: H.Knysiak-Molczyk op.cit. str. 561, A.Skoczylas glosa, OSP 2004, nr 6, poz 73, J.Drachal, A.Wiktorowska, R.Stankiewicz [w] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H.Beck 2011,2, pkt 23).

Stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie zawiera wszystkie konieczne elementy pisma procesowego oraz niezbędne elementy konstrukcyjne dla takiego pisma właściwe, zatem podlega rozpatrzeniu.

1. II. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych, które należy kwalifikować jako zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, stwierdzić należy, że dotyczą one kilku kwestii.

Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej twierdzi, iż koncesja została przeniesiona na wnioskujący o nią podmiot bez wymaganego wykazania się przez ten podmiot prawem do dokumentacji geologicznej, a nadto że błędny jest pogląd, iż przeniesienie koncesji powodowało przeniesienie praw do dokumentacji. Powyższa wadliwość decyzji rażąco narusza, zdaniem kasatora, art. 26a ust. 1 pkt 2 p.g.g. czego nie uwzględnił organ, a co zaakceptował Sąd I instancji, naruszając tym samym art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Towarzyszącym zarzutem jest aprobata Sądu dla naruszenia decyzją przenoszącą koncesję art. 47 ust. 2 p.g.g. oraz art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej i nieuwzględnienie obowiązku uzyskania zgody właściwego organu administracji geologicznej dla przeniesienia praw przysługujących przedsiębiorcy do dokumentacji geologicznej.

Przedstawione zarzuty nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, mimo iż Sąd I instancji, objaśniając prawo do dokumentacji geologicznej, odwołał się do przepisu art. 47 p.g.g. w jego obecnie obowiązującym brzmieniu nie mającym zastosowania do rozpatrywanej sprawy. W tej części rozważań uzasadnienie jest wadliwe, co jednak nie ma wpływu na ocenę, że wyrok jest prawidłowy. Jak wynika z art. 26a ust. 1 pkt 2) p.g.g. z daty wydania decyzji przenoszącej koncesję, organ koncesyjny, w przypadku braku przeszkód związanych z interesem publicznym i interesem gospodarki narodowej, ma obowiązek, za zgodą przedsiębiorcy, na rzecz którego wydana została koncesja, przenieść tę koncesję na podmiot, który w zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności wykaże się m.in. prawem do informacji geologicznej. W przedstawionym przez Sąd stanie prawnym, który znajduje swoje odbicie w aktach administracyjnych sprawy, nie może być przede wszystkim wątpliwości co do zgody skarżącego na przeniesienie koncesji.

Do takiego wniosku skłaniają zarówno zawarta przez skarżącego umowa dzierżawy zawarta z J. B., w której wyrażona została zgoda na poddzierżawę oraz złożone przez niego oświadczenia. Istotna jest zwłaszcza treść oświadczenia z dnia 7 września 2005 r. w którym J. S. przeniósł na J. B. wszelkie uprawnienia wynikające z koncesji nr 6, przy czym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia dla jednoznacznej treści oświadczenia pozostaje, że J. B. nie wystąpił o przeniesienie koncesji na siebie. Czytając to oświadczenie łącznie z umową dzierżawy, która zawarta została dla wykonywania określonego zadania, a mianowicie "wydobywania żwiru (...) zgodnie z planami wydobycia" (§ 6) i w której dodatkowo stwierdzono, iż z chwilą wydania przedmiotu umowy na dzierżawcę przechodzą wszelkie korzyści i ciężary związane z przedmiotem umowy (§7), nie może być wątpliwości, iż zamiarem stron było doprowadzenie do możliwości prowadzenia przez J. B., albo w wyniku zawartej umowy poddzierżawy, przez poddzierżawcę legalnej działalności wydobywczej.

Treść umowy dzierżawy i oświadczenia jednoznacznie dowodzą zgody skarżącego na przeniesienie posiadanej przez niego koncesji, a także woli przeniesienia praw przysługujących mu do informacji geologicznej na co trafnie wskazywał Sąd I instancji. Gdy w oświadczeniu składanym przez skarżącego J. B. mowa jest o przeniesieniu uprawnień wynikających z koncesji nie można tego zapisu, w świetle zawartej umowy dzierżawy, rozumieć inaczej, niż że skarżący przenosił uprawnienia z koncesją związane, a więc również prawo do korzystania z dokumentacji geologicznej w zakresie koniecznym dla realizowania praw z koncesji.

Nie można zatem nie zauważać, że skarżący wyraził wolę przekazania prawa do działalności wydobywczej i dlatego oddał w dzierżawę nieruchomość, której dotyczyła koncesja. Jako oczywiste jawi się również, iż oddany w dzierżawę grunt znalazł dzierżawcę wyłącznie z tego powodu, iż była na niej zorganizowana legalna – koncesjonowana działalność wydobywcza. Stąd też należy wnosić, iż Skarżący w złożonym oświadczeniu przenosił przynależne mu uprawnienia (prawo do dokumentacji geologicznej), bez których realizowanie założonego celu umowy dzierżawy byłoby niemożliwe. Z treścią oświadczenia współgra zapis § 7 umowy dzierżawy. Uzasadniony i odpowiadający zebranemu materiałowi dowodowemu jest zatem wniosek Sądu I instancji, że twierdzenie skarżącego o przeniesieniu przez niego jedynie prawa do gruntu bez prawa do wydobywania żwiru, który na nim się znajdował nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na fakt, iż skarżący wyraził w umowie dzierżawy zgodę na poddzierżawę, a ta dokonała się stosowną umową zawartą w formie aktu notarialnego pomiędzy J. B., a B. P., to umowa ta wraz z oświadczeniem złożonym przez skarżącego na rzecz B. P. - Spółki M.-B.

Sp. j. B. P., E. P., stanowiącym zgodę na przeniesienie koncesji nr 6 na rzecz podmiotu wskazanego w tym oświadczeniu, w świetle art. 26a ust. 1 p.g.g. stanowiła dla organu koncesyjnego podstawę do przeniesienia koncesji na rzecz Spółki M.-B.

Odnośnie do eksponowanej w skardze kasacyjnej kwestii braku zgody właściwego organu informacji geologicznej na przeniesienie praw przysługujących przedsiębiorcy do informacji geologicznej, to obowiązek jej uzyskania wynikał z art. 47 ust. 2 p.g.g. w jego brzmieniu sprzed nowelizacji z 27 lipca 2001 r. i adresowany był pierwotnie do właściciela – w tym przypadku – do skarżącego, bowiem zgodnie z art. 47 ust. 1 p.g.g. prawo do informacji uzyskanych w wyniku prowadzenia prac geologicznych przysługuje temu, kto poniósł koszty ich wykonania. Należy dodać, iż obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych wynikał z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej i odnosił się do informacji geologicznej uzyskanej przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2001 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 i 2 p.g.g. w dotychczasowym brzmieniu jest o tyle nieskuteczny, że zgoda ta została w rzeczywistości wyrażona, a Sąd uznał za oczywiste prawo wynikające z decyzji o zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej jako prawo związane z koncesją, które zostało przeniesione decyzją organu lecz na podstawie udokumentowanej woli dotychczasowego koncesjonariusza.

Zgoda właściwego organu na przeniesienie prawa do informacji geologicznej, o czym mowa w art. 47 ust. 2 p.g.g., może zostać wyrażona przez organ w dowolny sposób w odróżnieniu od odmowy wyrażenia zgody, co winno nastąpić decyzją administracyjną. W uzasadnieniu kwestionowanej jako rażąco naruszającej prawo decyzji, uprawniony do wyrażenia zgody na przeniesienie prawa do informacji geologicznej organ zawarł stwierdzenie, iż z dniem zawarcia umowy poddzierżawy prawo do informacji geologicznych zawartych w dokumentacji geologicznej przeszło na B. P. Dodatkowo wart odnotowania jest także pkt 2 decyzji przenoszącej koncesję, zgodnie z którym przeniesienie koncesji powoduje również przeniesienie praw i obowiązków wynikających z innych decyzji podjętych na podstawie ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Powyższe dotyczy także decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną (na podstawie art. 45 ust. 1 p.g.g. w jego pierwotnym brzmieniu), która jest źródłem informacji geologicznej – danych uzyskanych w wyniku prac geologicznych.

Tak wyrażona zgoda na przeniesienie prawa do informacji geologicznej prowadzi do wniosku, że w postępowaniu o przeniesienie koncesji naruszona została wynikająca z art. 26a ust. 1 pkt 2) p.g.g. zasada uprzedniego wykazania się przez podmiot ubiegający się o przeniesienie koncesji prawem do informacji geologicznej, jednakże nie można twierdzić, iż naruszony został wymóg nielegitymowania się takim prawem w ogóle, a tylko takie naruszenie wskazanego przepisu stanowiłoby kwalifikowane naruszenie prawa.

Podsumowując tę część rozważań, stwierdzić należy, że niewątpliwie dzierżawca, nabył prawo nie tylko do nieruchomości, której dotyczyła przedmiotowa koncesja, ale nabył prawo do informacji geologicznej dotyczącej posadowionego tam złoża. Nie powinno budzić też wątpliwości nabycie przez poddzierżawcę prawa do nieruchomości, jak też spółki M.-B. do dokumentacji, co wynika wprost z decyzji przenoszącej koncesję. Kwestia stosunków wewnątrz Spółki (możliwe wniesienie prawa do nieruchomości przez wspólnika) nie może być przedmiotem zainteresowania sądów administracyjnych.

Kolejną podnoszoną w skardze kasacyjnej kwestią jest wadliwe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie przeniesienia koncesji i niepowiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Kasator uznał, iż WSA naruszył art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. uznając, iż organ nie naruszył rażąco art. 61 § 4 Kpa. Odnosząc się do tego zarzutu, stwierdzić należy, iż wadliwość postępowania dotyczącą niezapewnienia stronie na określonym etapie postępowania administracyjnego udziału w nim, może stać się i zazwyczaj jest podstawą do uchylenia takiej naruszającej prawo procesowe decyzji w postępowaniu instancyjnym. Do postępowania takiego nie doszło z racji niezłożenia przez skarżącego odwołania od decyzji przenoszącej koncesję, a podnoszenie wskazanej wadliwości w procedurze nadzwyczajnej nie może odnieść zamierzonego skutku, tym bardziej że skarżący nie podnosił, iż nie otrzymał rozstrzygnięcia, które kwestionuje jako rażąco naruszające prawo.

Ponadto, co należy szczególnie podkreślić, niemożność brania udziału w postępowaniu przez stronę bez jej winy jest podstawą domagania się wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4) Kpa. nie powinna być zaś kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa procesowego.

Wreszcie bardzo mocno akcentowanym przez kasatora zarzutem, znajdującym swoje odbicie w zarzutach naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu cywilnego (pkt 4,5, i 6 skargi kasacyjnej) oraz przepisów Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 p.ps.a., jest wadliwe określony w decyzji przenoszącej koncesję podmiot Spółka M.-B., która według twierdzenia skarżącego, nie była adresatem jego oświadczenia wyrażającego zgodę na przeniesienie koncesji, i która nielegalnie stała się uprawnioną z koncesji. Budując powyższy zarzut, kasator powinien mieć na uwadze całą procedurę jaką w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. uruchomił skarżący. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa dotyczył wskazanych przez J. S. okoliczności, które były badane przez organ administracji, a następnie kontrolowane przez Sąd I instancji.

Skarżący zarzucał wydanie decyzji bez wymaganego kompletu dokumentów, a mianowicie bez legitymowania się przez wnioskującego o przeniesienie koncesji prawem do dokumentacji geologicznej. Jak podnosił, przekazanie informacji geologicznej nastąpiło bez zgody organu koncesyjnego, jedynie oświadczeniem poddzierżawcy. Drugim zarzutem było podjęcie postępowania o przeniesienie koncesji bez powiadomienia skarżącego. Na tym tle należy stwierdzić, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest postępowaniem zasadniczo różniącym się od uruchomionego odwołaniem postępowania instancyjnego, w którym badaniu poddana jest cała przeprowadzona procedura i przestrzeganie wszelkich przepisów procesowych i materialnych. Rozważając wskazywane przez stronę postępowania okoliczności stanowiące, jej zdaniem, podstawę do zastosowania, jak w przedmiotowej sprawie, przepisu art. 156 § 1 pkt 2) Kpa., organ zamyka prowadzone przez siebie czynności sprawdzające na tych okolicznościach.

Konsekwentnie, kontrola sądowa decyzji wydanej w wyniku wniosku o stwierdzenie nieważności ograniczona jest do przesłanki i okoliczności wskazanych przez stronę we wniosku i rozpatrywanych przez organ. Kwestia przeniesienia koncesji na podmiot, który nie był adresatem oświadczenia skarżącego nie była w ogóle przedmiotem zarówno wniosku, jak też późniejszej kontroli administracyjnej i sądowej. Na marginesie zauważyć wypada, iż wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji stwarza przekonanie, że skarżący nie był zaskoczony przeniesieniem koncesji na Spółkę M.-B., który jak sam podał, B. P. był przedstawicielem, a jedynie kwestionował okoliczności wyżej opisane.

Równocześnie należy zauważyć, zarzuty kasacyjne zbudowane samodzielnie na przepisach Kodeksu cywilnego, których Sąd I instancji nie stosował nie mogą odnieść zamierzonego przez kasatora skutku. Wskazane przepisy mogą jedynie wspierać zarzuty postawione na przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył argumentację związaną z tymi zarzutami łącznie z zarzutami naruszenia prawa materialnego i procesowego dotyczącymi omówionej wyżej kwestii podmiotowej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit c) w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).