Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 24 października 2017 r. o sygn. akt I SA/Rz 559/17 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o w S. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego (dalej: skarżąca, wnioskodawca) z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "[...]"
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Skarżąca, wnioskiem z dnia 21 lutego 2017 r., zwróciła się do Zarządu Województwa Podkarpackiego o przyznanie jej dofinansowania na realizację projektu, pod nazwą "[...]", w ramach działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałanie 1.4.1 dotacje bezpośrednie, typ projektu rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014 - 2020. Wniosek ten został zarejestrowany pod numerem [...].
Zarząd Województwa Podkarpackiego pismem z [...] maja 2017 r. poinformował skarżącą, że jej projekt został oceniony negatywnie, pod względem formalnym, ze względu na niespełnienie następujących kryteriów: kryterium dopuszczającego standardowego - kwalifikowalność zakresu finansowego projektu, dopuszczającego specyficznego – pomoc publiczna/pomoc de minimis.
Organ stwierdził, że zgodnie z § 12 Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014 - 2020 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP, zwanego dalej: Regulaminem konkursu wsparcie w ramach konkursu będzie udzielane w formie pomocy de minimis, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 488) oraz rozporządzenia 1407/2013 (Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 352, str. 1, dalej: rozporządzeniem 1407/2013). W myśl art. 3 ust. 2 tego aktu całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych.
Podobną regulację zawiera § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym wartość brutto wnioskowanej pomocy de minimis łącznie z wartością innej pomocy de minimis otrzymanej przez jedno przedsiębiorstwo w okresie bieżącego roku podatkowego oraz dwóch poprzednich lat podatkowych nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 200 000 euro (100 000 euro w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego). Równowartość pomocy w euro, zgodnie z odnośnikiem 4 do zacytowanego wyżej przepisu, ustala się według średniego kursu walut obcych, ogłaszanego przez narodowy Bank Polski, na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie.
Skarżąca w złożonej w dniu [...] lutego 2017 r. dokumentacji zawarła wniosek o dofinansowanie, w którym wartość dofinansowania wyniosła 858 161,59 zł, co stanowi równowartość 198 818,80 euro, liczonej według kursu euro Narodowego Banku Polskiego z 21 lutego 2017 r., wynoszącego 4,3163 zł. w poprzednich dwóch latach podatkowych skarżąca otrzymała pomoc de minimis w kwocie 1 475,56 euro (tak wynika z przedłożonych przez nią zaświadczeń), tak więc łączna wartość pomocy wnioskowanej i już uzyskanej, w przypadku skarżącej wyniosła 200 294,36 euro.
Wobec przekroczenia przez skarżącą, w związku ze złożonym przez nią projektem maksymalnego limitu pomocy, wynoszącego 200 000 euro, został on oceniony negatywnie, pod względem formalnym.
Zarząd Województwa Podkarpackiego uchwałą z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie uwzględnił protestu. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że mając na uwadze średni kurs euro Narodowego Banku Polskiego z 21 lutego 2017 r., wartość dofinansowania projektu skarżącej wynosiła równowartość 198 818,80 euro, która to kwota, po dodaniu do niej wartości pomocy uzyskanej w latach poprzedzających, udokumentowanej stosownymi zaświadczeniami, przekroczyła 200 000 euro.
Organ zauważył, że wniosek o dofinansowanie, w formie elektronicznej, został złożony przez skarżącą 21 lutego 2017 r. o godzinie 08:56:06. W tym czasie średni kurs euro Narodowego Banku Polskiego na ten dzień nie był jeszcze ustalony. Narodowy Bank Polski publikuje bowiem dane odnośnie średnich kursów walut między godziną 11:45 a 12:15, co wynika z uchwały Zarządu Narodowego Banku Polskiego w sprawie sposobu wyliczania i ogłaszania bieżących kursów walut obcych. Powyższy mechanizm jest powszechnie znany, stąd skarżąca składając wniosek przed opublikowaniem średniego kursu dnia, winna mieć tego świadomość.
Na marginesie swoich rozważań Zarząd Województwa Podkarpackiego zaznaczył, że za datę złożenia wniosku, zgodnie z § 18 ust. 6 Regulaminu konkursu, uważa się datę złożenia jego papierowej wersji. Ta wpłynęła 21 lutego 2017 r., co potwierdza, że do obliczenia wartości wsparcia przyjąć należy kurs z tego właśnie dnia.
Organ zwrócił też uwagę, że w sprawie brak było podstaw do zwracania się do niej o wskazanie sposobu wyliczenia wartości pomocy, albowiem w myśl § 20 ust. 5 Regulaminu konkursu podstawa do tego istnieje jedynie w sytuacji stwierdzenia omyłek, niejasności i błędów, czego w przedmiotowej sprawie nie dostrzeżono.
Skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z 24 października 2017 r. na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. dalej: ustawą o polityce spójności) oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, że sąd administracyjny ogranicza się jedynie do badania konkretnego i zindywidualizowanego przypadku, co do którego uruchomiono postępowanie sądowe, na skutek wniesienia skargi. Sąd nie ma zaś kompetencji do wypowiadania się co do aktów ogólnych, regulujących w sposób abstrakcyjny i generalny postępowanie konkursowe, takich jak chociażby Regulamin konkursu. W związku z tym zarzut sprzeczności postanowień Regulaminu konkursu, jako aktu kompleksowego i jednolitego, z powszechnie obowiązującym prawem należy uznać za bezprzedmiotowy, na gruncie niniejszej sprawy. Rozważyć można jedynie zgodność poszczególnych jego postanowień z konkretnymi przepisami prawa, zarówno krajowego, jak i unijnego.
W związku z powyższym Sąd wskazał, że skarżąca kwestionując zgodność z prawem zaskarżone rozstrzygnięcie podniosła, że limit wysokości dofinansowania, określony w Regulaminie konkursu (§ 10 ust. 1), stoi w sprzeczności z treścią art. 3 ust. 4 rozporządzenia 1407/2013, tymczasem zestawienie brzmienia obu tych regulacji prowadzi do wniosku, że zakresy przedmiotowe zawartych w nich unormowań są diametralnie różne. Przepis § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu określa maksymalną wysokość przyznawanej w ramach konkursu pomocy, natomiast art. 3 ust. 4 rozporządzenia 1407/2013 traktuje o czasie (dniu) przyznanej pomocy, na gruncie przepisów krajowych. Nie sposób więc z porównania treści tych dwóch regulacji wywieść wniosku o sprzeczności zawartych w nim norm.
Wskazując na nieprawidłowości przeprowadzonej przez Zarząd Województwa oceny jej projektu skarżąca zwróciła uwagę również na uchybienie przez organ art. 57 ustawy o polityce spójności, który to przepis zakreśla termin rozpatrzenia protestu na 30 dni, przy czym doprecyzowuje, iż w sytuacjach w których konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć jednak łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu zauważył, że art. 57 ustawy o polityce spójności nie określa jakie konsekwencje niesie za sobą nierozpatrzenie protestu w maksymalnym trzydziestodniowym, względnie sześćdziesięciodniowym terminie. Z regulacji wynika, że przewidziany nim termin na załatwienie protestu jest terminem instrukcyjnym, co z kolei sprawia, że jego niedochowanie nie pociąga za sobą skutków związanych bezpośrednio z merytorycznym załatwieniem sprawy. Tym samym fakt niedochowania terminu przewidzianego na załatwienie protestu nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, w przedmiocie rozpatrzenia protestu, co wynika z art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności, zgodnie z którym sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.
Wyeliminowanie zatem z porządku prawnego rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny projektu nie może opierać się na samym fakcie naruszenia prawa, niezależnie od jego wagi, gdyż w tym wypadku istotny jest wpływ konkretnego naruszenia na wynik sprawy. Tak więc naruszenia, które nie wywarły znaczącego (istotnego) wpływu na wynik sprawy nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
W rozpoznawanej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przekroczenie terminu przewidzianego na rozpatrzenie protestu, które bezsprzecznie miało miejsce, wpłynęło na wynik oceny formalnej projektu. Wpływu takiego nie wskazuje również skarżąca, która koncentruje się na samym fakcie przekroczenia terminu. Zatem okoliczność ta nie mogła być podstawą stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo.
Odnosząc się do głównego przedmiotu sporu w sprawie, Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż formalna ocena projektu skarżącej została przeprowadzona z naruszeniem prawa. Zarząd Województwa Podkarpackiego, weryfikując wartość wnioskowanego dofinansowania prawidłowo stwierdził, że skarżąca przekroczyła maksymalny limit pomocy de minimis, wynoszący 200 000 euro. Organ zasadnie przyjął, w celu wyliczenia tej kwoty, jako przelicznik, średni kurs euro, ustalony przez Narodowy Bank Polski na dzień 21 lutego 2017 r., tj. na dzień złożenia wniosku. W ten sposób uczynił zadość postanowieniom Regulaminu konkursu, w szczególności jego § 10 ust. 1.
Sąd odnosząc się do stanowiska skarżącej w kwestii braku możliwości określenia wartości dofinansowania, w przeliczeniu na euro, w sytuacji składania wniosku przed opublikowaniem przez Narodowy Banku Polski średniego kursu dnia stwierdził, że w takich przypadkach działała ona na własne ryzyko. Tak bowiem należy ocenić złożenie wniosku ostatniego dnia, wystąpienie o dofinansowanie projektu w maksymalnie dopuszczalnej wysokości, przeliczanej na euro według powszechnie znanego mechanizmu, gdy kurs dnia pozostawał nieznany. W związku z tym nie może ona aktualnie czynić Zarządowi zasadnych zarzutów w tym zakresie.
W ocenie Sądu I instancji, nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o polityce spójności, gdyż wniosek skarżącej nie był dotknięty brakami formalnymi. Był on kompletny, nie zawierał też omyłek i niejasności, w sytuacji zaistnienia których zachodziłaby konieczność wezwania do ich poprawienia lub uzupełnienia (§ 20 ust. 5 Regulaminu konkursu), z uwagi na niemożność oceny z tego powodu, spełnienia kryteriów formalnych. W tym przedmiocie należy podkreślić, że nie sposób jest utożsamiać braków formalnych wniosku, a więc takich, które ze swej istoty uniemożliwiają procedowanie wniosku, z niespełnieniem kryteriów formalnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, których weryfikacja i stwierdzenie następuje w następstwie skutecznego uruchomienia procedury rozpatrzenia wniosku.
Podsumowując Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z Regulaminem konkursu ocena formalna, wbrew swojej nazwie, nie stanowi wstępnej kontroli wniosku, ale pierwszy etap jego rozpatrzenia, w oparciu o kryteria przyznania dofinansowania, nazwane formalnymi. Dokonywana jest więc już w kontekście określonych warunków konkursu, w tym stadium konkursu, na którym nie ma możliwości zmiany treści wniosku.
[A.] Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skargą kasacyjną zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:
- I. art. 41 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że regulamin konkursu zawiera postanowienia zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a to art. 3 ust. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku;
- II. art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niewezwanie skarżącej do skorygowania wnioskowanej pomocy;
- III. art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez niedotrzymanie terminu rozpatrzenia protestu, który przekroczył łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania;
- IV. art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi i nie stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.
Ponadto skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła zarzut naruszenia § 10 ust. 1 Regulaminu Konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014 - 2020 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP Podziałanie: 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu: Rozwój MŚP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest o tyle uzasadniona, że czyni zasadnym uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik tej oceny.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności bowiem Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (vide wyrok NSA z dnia 16.11. 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 niepublikowany).
Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania NSA jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 §1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika skarżącej spółki nie w pełni czyni zadość przedstawionym wyżej wymogom, tym niemniej niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny winien odnieść się do zawartych w niej zarzutów i to zarówno tych wskazanych w sentencji jaki w jej uzasadnieniu. Stanowisko to jest zgodne z treścią uchwały NSA z dnia 26 października 2009 roku sygnatura akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 roku z.1, poz.1), wskazującą, iż przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez Sąd I instancji, a to czyni koniecznym odniesienie się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.
W związku z powyższym podkreślić należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo zaakceptowano stanowisko Zarządu Województwa Podkarpackiego, że skarżąca spółka ubiegając się o przyznanie dofinansowania w ramach pomocy de minimis nie spełniła kryterium formalnego w postaci dopuszczalnego zakresu wnioskowanej pomocy wskazując przy tym, że organy prawidłowo ustaliły wartość wnioskowanej pomocy ustalając średni kurs euro bez naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że elektroniczną wersję wniosku skarżąca spółka złożyła w dniu 21 lutego 2017 roku o godzinie 8:56:06. W tym czasie, stosownie do tabeli kursów NBP z dnia 20 lutego 2017 roku numer 035/A/NBP/2017 średni kurs euro wynosił 4,3227 zł. Natomiast średni kurs euro według tabeli kursów NBP z dnia 21 lutego 2017 roku - godzina 11:00 - numer tabeli 036/A/NBP/2017 wynosił 4,3163 zł. We wniosku skarżąca spółka wskazała, że wartość dofinansowania, o które się ubiega w ramach pomocy de minimis wynosi 858.161,59 złotych. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka w poprzednich dwóch latach podatkowych uzyskała pomoc de minimis w wysokości 1475,56 euro.
W ocenie Sądu I instancji organy zasadnie przyjęły do ustalenia wartości pomocy średni kurs euro według tabeli kursów NBP z dnia 21 lutego 2017 roku - godzina 11:00 - numer tabeli 036/A/NBP/2017 i tym samym trafnie obliczyły wartość pomocy udzielanej jednemu przedsiębiorcy na 200.294,36 euro. Okoliczność ta spowodowała, iż zdaniem Sądu I instancji zasadnie organ uznał, że projekt skarżącej spółki nie spełnił kryterium formalnego w postaci kwalifikowalność zakresu finansowego projektu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca spółka zarzuca naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi i nie stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało wpływ na wynik oceny, z którym to zarzutem korespondują zarzuty naruszenia postanowień Regulaminu Konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014 - 2020 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP Podziałanie: 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu: Rozwój MŚP.
Z regulacji zawartych w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (ustawy wdrożeniowej) wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Kontrolując zgodność z prawem wydanej oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tak więc wzorzec kontroli sądowej w sprawach, których przedmiotem jest dokonana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej ocena projektu, stanowią - poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego - również postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym postanowienia Regulaminu konkursu.
W ocenie NSA z treści § 17 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz z treści § 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6 i ust. 7 Regulaminu konkursu wynika, że wnioski o dofinansowanie projektu powinny być złożone w wersji elektronicznej i w wersji papierowej. Z tym, że zauważyć należy, iż wnioski o dofinansowanie składane w formie elektronicznej będą przyjmowane w określonym w regulaminie systemie w terminie określonym w § 5 Regulaminu konkursu, to jest do godziny 15:30 dnia 21 lutego 2017 roku. Regulacje wskazujące na datę wpływu wniosku, zawarte w § 18 ust. 6 i ust. 7 Regulaminu konkursu, odnoszą się do daty wpływu wersji papierowej wniosku, a nie do daty wpływu wniosku o dofinansowanie projektu. Tak więc wówczas, gdy wniosek o dofinansowanie projektu złożony w formie elektronicznej jest tożsamy z wnioskiem o dofinansowanie tego projektu złożonym w wersji papierowej nie można za chwilę złożenia wniosku przyjmować daty dostarczenia wersji papierowej wniosku, bowiem stosownie do treści § 18 ust. 7 Regulaminu konkursu tylko w sytuacji, gdy nie ma tożsamości treściowej wniosku złożonego w obu formach lub w sytuacji, gdy wniosek zostanie złożony w jednej z przewidzianych form, zaistnieje stan skutkujący stwierdzeniem, iż wniosek nie został skutecznie złożony i nie będzie zarejestrowany, co w dalszej konsekwencji powoduje, że wniosek taki nie będzie poddany ocenie.
Wymóg złożenia wniosku o dofinansowanie projektu w obu postaciach, to jest w formie elektronicznej i w formie papierowej ma znaczenie o charakterze dowodowym w zakresie zgodności treściowej i merytorycznej wniosków złożonych w obu formach, a nie ma znaczenia z punktu widzenia terminu (chwili) złożenia wniosku. Ponieważ dla poddania wniosku ocenie koniecznym jest aby został on złożony w obu formach, istotna jest chwila złożenia wersji papierowej wniosku. Jednak ustalenie, że wersja papierowa wniosku została złożona w zakreślonym terminie, czemu mają służyć wskazane regulacje regulaminu oraz ustalenie, że obie wersje wniosku są tożsame treściowo i merytorycznie skutkuje tym, że za datę wpływu (złożenia wniosku) uznać należy chwilę przyjęcia wniosku w wersji elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie obie wersje wniosku złożone zostały w dniu 21 lutego 2017 roku przed godziną 15:30 oraz brak jest okoliczności świadczących o braku tożsamości między obiema wersjami wniosku o dofinansowanie, co oznacza, że wniosek skarżącej spółki o dofinansowanie projektu w ramach pomocy de minimis został złożony w dniu 21 lutego 2017 roku o godzinie 8:56:06, a więc przed godziną 11:00, która to godzina stanowi chwilę wyliczenia nowego kursu euro przez Narodowy Bank Polski.
Wskazany w skardze kasacyjnej § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu stanowi, że wartość brutto wnioskowanej pomocy de minimis łącznie z wartością innej pomocy de minimis otrzymanej przez jedno przedsiębiorstwo w okresie bieżącego roku podatkowego oraz dwóch poprzednich lat podatkowych nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 200.000 euro. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 27 ust. 4 ustawy wdrożeniowej w dniu 19 marca 2015 roku zostało wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju rozporządzenie w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014 - 2020, w którym wyraźnie wskazano, że pomoc jest udzielana w formach i na zasadach określonych w Rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 oraz, że wartość dopuszczalnej pomocy udzielanej jednemu przedsiębiorcy ustalana jest zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 - 9 rozporządzenia nr 1407/2013.
Z kolei przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 stanowi, że całkowita kwota pomocy de minims przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorcy nie może przekroczyć 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych. Tak więc treść § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu jest zgodna z regulacją zawartą w rozporządzeniu 1407/2013 oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji zawartej w ustawie wdrożeniowej. W tym miejscu należy także podnieść, że stosownie do treści § 10 ust. 3 Regulaminu konkursu weryfikacja możliwej do udzielania wnioskodawcy pomocy de minimis odbywa się dwukrotnie. Po raz pierwszy podczas oceny formalnej - biorąc pod uwagę stan na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie projektu oraz po raz drugi przed podpisaniem umowy - biorąc pod uwagę stan na dzień podpisania umowy.
W związku z powyższym podkreślić należy, że regulacje zawarte w ustawie wdrożeniowej oraz regulacje znajdujące się w regulaminie konkursu nie przewidują rozwiązań w zakresie określenia sposobu ustalenia równowartości waluty obcej - euro - w stosunku złotego. Natomiast w tym zakresie należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy o NBP zasady ustalania kursu złotego w stosunku do walut obcych ustala Rada Ministrów w porozumieniu z Radą Polityki Pieniężnej oraz NBP ogłasza bieżące kursy walut obcych oraz kursy innych wartości dewizowych. Zgodnie z treścią § 1 i § 2 pkt 1 uchwały Nr 51/2002 Zarządu Narodowego Banku Polskiego z dnia 23 września 2002 roku w sprawie sposobu wyliczenia i ogłaszania bieżących kursów walut obcych, NBP wylicza bieżące kursy średnie walut obcych w złotych, a kurs euro w złotych jest wyliczany na godzinę 11:00 na podstawie kursów rynkowych i ogłaszany na stronie internetowej oraz w oddziałach NBP w formie tabel (§ 8 pkt 1 lit. a uchwały).
Z przywołanych regulacji prawnych wynikają dwie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Po pierwsze wynika z nich, że mogą one stanowić podstawę do ustalenia równowartości pomocy de minimis, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia 1407/2013 oraz w § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu. Po drugie w sytuacji, gdy wyraźnie wskazuje się, że kursy średnie walut obcych, w tym bieżący kurs średni euro w złotych, wyliczane są na godzinę 11:00 i ogłaszane w tabeli kursów średnich walut obcych, to tym samym do godziny 11:00 obowiązują kursy średnie walut obcych wyliczone i ogłoszone w tabeli z godziny 11:00 dnia poprzedniego. Wskazuje na to także sama treść tabeli, z której wynika, że dotyczy ona kursów średnich walut obcych " z dnia", a nie "na dzień". Z tych względów skoro, jak wskazuje Sąd I instancji "..w czasie złożenia wniosku skarżącej znany był jedynie kurs euro z dnia poprzedniego" to oczywistym jest, że właśnie ten kurs euro winien stanowić podstawę do określenia równowartości pomocy de minimis, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia numer 1407/2013, a to oznacza, że nie było podstaw do czynienia tych ustaleń uwzględniając kurs euro według tabeli kursów średnich walut obcych z godziny 11:00 z dnia 21 lutego 2017 roku.
W związku z powyższym te postanowienia regulaminu konkursu, które uznają, iż określenie równowartości pomocy de minimis winno nastąpić w oparciu o ustalenie kursów średnich walut obcych "na dzień" pozostają w sprzeczności z przytoczonymi wyżej regulacjami prawnymi.
Z wyżej opisanych względów w ocenie NSA doszło do naruszenia regulacji zawartej w § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu, a tym samym doszło do naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit.a ustawy wdrożeniowej.
W tym stanie rzeczy uznając, że okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, a Sąd I instancji wadliwie zaakceptował stanowisko organów administracji publicznej Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., w związku z art. 64 i art. 61 ust. 8 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a.