Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 2 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 1004/07 odrzucił skargę R. T. "Z. B." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w dniu 21 sierpnia 2007 r. (jak wynika z daty stempla pocztowego) R. T. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2007 r., którą to decyzję wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego doręczono skarżącemu w dniu 23 lipca 2007 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego IV Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. przedmiotowa skarga została przekazana w dniu 30 sierpnia 2007 r. do Dyrektora Izby Celnej w K., czyli do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna zostać wniesiona. W związku z faktem, iż w niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 22 sierpnia 2007 r., a za termin wniesienia skargi od decyzji Dyrektora Izby Celnej uznano termin przekazania tego pisma właściwemu organowi, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę R. T. Od tego postanowienia R. T. "Z. B." złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o "przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania i zmianę skarżonego postanowienia" oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, których uchybienie miało w ocenie skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej została wniesiona po upływie terminu trzydziestodniowego;
- - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i odrzucenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej R. T. podał, że rozstrzygnięcie Sądu jest niewłaściwe, ponieważ naruszenie w postaci skierowania skargi bezpośrednio do sądu właściwego do rozpoznania skargi, z pominięciem organu administracji publicznej, nie powinno skutkować odrzuceniem skargi z uwagi na nieterminowe jej wniesienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie a w niniejszej sprawie, jak twierdzi skarżący, skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z zachowaniem powyższego terminu ustawowego. Dokonana przez Sąd błędna interpretacja art. 53 § 1 p.p.s.a. polegała na przyjęciu, że dniem złożenia skargi był dzień przesłania jej przez Sąd organowi administracji celnej a nie dzień przesłania jej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skoro przepis ustawy nie precyzuje, że termin do złożenia skargi jest zachowany, jeżeli pismo w terminie zostanie skierowane do właściwego organu w sprawie, to błędne skierowanie pisma do niewłaściwego adresata nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami prawnymi dla strony.
Konkludując R. T. stwierdził, że skoro wniósł skargę z zachowaniem terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny bezpodstawnie zastosował w przedmiotowej sprawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Sąd ten bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, przesłanki której w sposób enumeratywny wymienia art. 183 § 2 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt administracyjnych wynika, iż w niniejszej sprawie organ należycie pouczył stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Skarga dotyczyła rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w K., a zatem powinna zostać wniesiona za pośrednictwem tego właśnie organu. Natomiast w niniejszej sprawie skargę wniesiono bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W takiej sytuacji termin jest zachowany jedynie w przypadku, gdy sąd prześle (nada w urzędzie pocztowym) skargę do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 roku, III CZP 33/87, publ. OSN 1988/6/73, a także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 131/06, LEX nr 284 737). Wskazany warunek stanowi konsekwencję jednoznacznej regulacji zawartej w przepisach (art. 53 § 1, art. 54 § 1 p.p.s.a.), zgodnie z którymi skargę wnosi się w określonym terminie do organu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Zgodnie z zasadą określoną w art. 57 § 5 k.p.a. i art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem skargi. W przypadku przesłania przez sąd pisma organowi, do którego pismo to powinno być skierowane, datą wniesienia skargi jest dzień nadania pisma przez sąd.
Jako istotną wskazówkę interpretacyjną należy wskazać treść art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zgodnie z jego treścią w okresie dwóch lat od wejścia w życie p.p.s.a., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Z powyższego można przede wszystkim wywieść, że ustawodawca celowo wprowadził system pośredniego wnoszenia skarg do sądów administracyjnych, a mając świadomość wprowadzenia do postępowania sądowoadministracyjnego regulacji, której uchybienie mogło być zagrożone surowym rygorem odrzucenia skargi, w przepisach wprowadzających przewidział okres dwóch lat na zaznajomienie się z tym rozwiązaniem.
Wobec powyższego oraz faktu, iż w niniejszej sprawie skarga została złożona w roku 2007 r., należy wskazać, że wyjątkowa regulacja przewidziana przez ustawodawcę w art. 98 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znalazła zastosowania. Nadto brzmienie art. 98 ww. ustawy dodatkowo akcentuje zamysł ustawodawcy, który jest oczywiście sprzeczny z twierdzeniem wnoszącego skargę kasacyjną, jakoby już samo terminowe bezpośrednie, złożenie skargi w sądzie administracyjnym wykluczało możliwość uznania, że doszło do uchybienia terminu do jej skutecznego wniesienia.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że jeżeli w związku ze skierowaniem skargi do niewłaściwego organu skarga ta została odrzucona jako spóźniona, a uchybienie terminu przez stronę skarżącą nastąpiło bez jej winy, wówczas może ona domagać się przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę w pełni odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.