Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 738/15, oddalił skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.
Od powyższego wyroku R. B. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż jej wykonanie pociągnie za sobą dla skarżącego powstanie znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu kasator podniósł, że zobowiązanie go do uiszczenia kwoty 5.000 zł spowoduje, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza utraci płynność finansową, a w rezultacie doprowadzi do jej upadłości. Wnioskodawca wskazał, że jego firma utrzymywała się w ostatnim czasie z rezerw i oszczędności, w konsekwencji czego rodzina skarżącego została pozbawiona środków do życia.
Ponadto strona wskazała, że posiada zobowiązania w postaci kredytu, które musi realizować, by uniknąć wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Żona skarżącego od roku przebywa na zwolnieniu lekarskim, wobec czego jedynym żywicielem rodziny jest obecnie skarżący i to jego działalność ma zapewnić byt rodzinie. Zdaniem wnioskodawcy, konieczność uiszczenia przedmiotowej kary pozbawi jego rodzinę wszelkich środków utrzymania i doprowadzi do pozbawienia go możliwości realizowania zobowiązań finansowych, w tym kredytu oraz zobowiązań związanych z prowadzeniem firmy. Skutki w postaci wypowiedzenia umowy kredytu i jego natychmiastowej wymagalności, powstania zaległości z tytułu prowadzonej działalności w ZUS i w Urzędzie Skarbowym będą trudne do odwrócenia oraz realnie zagrażające bytowi skarżącego i jego najbliższej rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącym a organem jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.
Rozpoznając zawarty w skardze kasacyjnej wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę R. B., to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie – w niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej – również z mocy samego prawa nie może zostać uwzględniony.
W świetle przedstawionych powyżej regulacji prawnych z ustawy o transporcie drogowym, stanowiących lex specialis do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), odnoszących się do zagadnienia ochrony tymczasowej, należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to bez badania ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.