Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1150/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku P. S., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Następnie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na powyższą decyzję.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego jest bezprzedmiotowy, więc postępowanie nim zainicjowane należało umorzyć.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynność, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. przed nowelizacją, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Brzmienie tego przepisu uległo jednak zmianie wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; dalej: ustawa o zmianie p.p.s.a.). Art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Ustawa z 9 kwietnia 2015 r. weszła w życie 15 sierpnia 2015 r., jednak jak wynika z jej art. 2 przepis art. 61 § 6 p.p.s.a. w nowym brzmieniu stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, czyli m.in. do niniejszego postępowania.
Wobec tego należało zbadać, czy postanowienie z dnia 21 października 2015 r. utraciło moc, ponieważ dopiero w razie gdyby postanowienie to upadło, Naczelny Sąd Administracyjny mógłby na nowo rozpoznawać wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej. Innymi słowy po pierwsze należy rozważyć, czy wyrok WSA oddalający skargę P. S. jest prawomocny, czy nie.
Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Jak wynika z akt sprawy skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., wobec czego wyrok ten stanie się prawomocny dopiero po rozpoznaniu przez NSA wniesionego środka odwoławczego.
Skoro więc wyrok Sądu I instancji oddalający skargę nie jest prawomocny, to postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie straciło mocy. Należy więc uznać, że rozpoznawanie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było bezprzedmiotowe, ponieważ postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. została wnioskodawcy przyznana ochrona tymczasowa, a postanowienie w tym przedmiocie ani nie utraciło mocy na podstawie art. 61 § 6 p.p.s.a., ani nie zostało uchylone lub zmienione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.