Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 482/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. Z.-B. na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 28 grudnia 2004 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległych składek korporacyjnych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że w dniu 19 kwietnia 2005 r. skarżącą odebrała osobiście wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd stwierdził, że skarżąca uiściła wpis sądowy w dniu 29 kwietnia 2005 r., czyli po 7-dniowym terminie, który upłynął w dniu 26 kwietnia 2005 r. W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę, gdyż skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Na powyższe postanowienie B. Z.-B. wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisu art. 57 § 57 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca polemizowała ze stanowiskiem Sądu I instancji twierdząc, iż zachowała ustawowy termin do uiszczenia wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Zasada ta oznacza pełne związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Sąd ten rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia więc tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej.
W myśl art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą skargi kasacyjnej opartej na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a jest naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej skarżąca powinna powołać przepisy, które miały zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. GSK 73/04, Monitor Prawniczy 2004/14/632).
Wymagań tych nie spełnia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 57 § 57 k.p.a., gdyż po pierwsze przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie miał zastosowania w postępowaniu sądowym, po wtóre brak jest takiego przepisu w kodeksie postępowania administracyjnego.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymagań, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.