Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S.P. Sp. z o.o. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd po opisaniu przebiegu postępowania administracyjnego wskazał, że stan faktyczny sprawy jest niesporny między stronami, natomiast sporna jest interpretacja przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (wówczas tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) i aktu wykonawczego do tej ustawy. Analizując treść art. 40 ust. 12, art. 40 ust. 4-6 oraz art. 40 ust. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), zwanej dalej ustawą o drogach publicznych, Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną w wysokości 22.667,00 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Nr 12 o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, nie narusza prawa.
II
W skardze kasacyjnej S.P. Sp. z o.o. wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 40 ust. 12 pkt 3, art. 40 ust. 12 i art. 40 ust. 7 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz błędne zastosowanie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.
Wobec postawienia tylko zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca domagała się zarówno uchylenia zaskarżonego wyroku, jak i zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2006 r.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnia sąd administracyjny do zawieszenia postępowania z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy do wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie składu orzekającego sytuacja określona w cytowanym przepisie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie o sygn. III SA/Kr 319/07 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: czy art. 40 ust. 8 w zw. z ust. 12 ustawy o drogach publicznych jest zgodny z art. 42 w zw. z art. 45 ust. 1 i w zw. z art. 10 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu tego postanowienia, jak i postanowienia z dnia 3 października 2007 r. uzupełniającego uzasadnienie postanowienia z dnia 25 lipca 2007 r. wynika, że wątpliwości Sądu wzbudziło to, czy w świetle art. 42 Konstytucji RP dopuszczalne jest wymierzenie kary w rozumieniu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych bez uprzedniego ustalenia winy za zajęcie pasa drogowego, a więc - czy kara ta nie powinna być instytucją prawa karnego. Konsekwencją wyinterpretowania z art. 42 Konstytucji RP karnoprawnego charakteru wymierzonej kary byłoby, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., żądanie kontroli wymiaru tej kary przez sąd karny, gwarantowane sprawcy przez art. 42 Konstytucji.
Nadto Sąd ten podniósł, że wyjęcie spod kontroli sądów karnych o wiele bardziej dolegliwych kar od tych przewidzianych w art. 99 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia rodzi wątpliwości co do zgodności takiego rozwiązania z art. 42 w związku z art. 45 Konstytucji RP, gdyż orzekanie przez sądy nieprawidłowo wskazane przez ustawodawcę nie może być uznane za realizację konstytucyjnego prawa do właściwego sądu.
Ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję wydaną przez zarządcę drogi w oparciu o art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, a zarzut skargi kasacyjnej obejmuje m.in. naruszenie tego przepisu w obu formach, o których stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego, z którym wystąpił Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Z tego względu w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.