Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1414/15 ze skargi E. Sp. z o.o. spółka komandytowa w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 27 lipca 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r. oraz zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 1495 zł.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniach 18 listopada – 3 grudnia 2013 r. inspektorzy Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Rzeszowie (WITD) przeprowadzili kontrolę E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z/s w P., (dawniej E.sp. z o.o., E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialności spółka komandytowo akcyjna, dalej Spółka), w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego obejmującą czas pracy 4 kierowców w okresie od 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.
W następstwie stwierdzonych naruszeń Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Rzeszowie (PWITD) decyzją z dnia 17 marca 2014 r. nr WITD.DI.0152.IX0330/2/14/P nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 7. 250, 00 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 27 lipca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, a w pkt 2 nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6. 950 zł tytułem popełnienia naruszeń określonych w lp. 5.1.1, 5.2.1, 5.3.1, 5.3.2, 6.3.7, 6.3.11, 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.).
Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji uznając, że:
- - kierowcy prowadzili pojazdy z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do jednej godziny dopuszczając się naruszenia określonego w lp. 5.1.1. zał. nr 3 do u.t.d. co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 400, 00 zł,
- - jeden z kierowców przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut dopuszczając się naruszenia określonego w l.p. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150, 00 zł,
- - dopuszczono się naruszenia określonego w l.p. 6.3.7. zał. nr 3 do u.t.d. tj. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (za okres 3 – 7 grudnia 2012 r. oraz za 10 grudnia 2012 r.) co uzasadniało nałożenie łącznej kary w wysokości 3000, 00 zł,
- - dopuszczono się naruszenia obowiązku określonego w lp. 6.3.12 zał. nr 3 do u.t.d., tj. wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500, 00 zł,
- - naruszono obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę określony w l.p. 6.3.11. zał. nr 3 do u.t.d., co uzasadniało nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 2000, 00 zł.
Odnośnie naruszenia obowiązku skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny (lp. 5.3.1. zał. nr 3 do u.t.d.) i za każdą następną rozpoczętą godziną (lp. 5.3.2. zał. nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy uznał, że organ I instancji błędnie dwukrotnie nałożył karę to samo naruszenie opisanych wyżej regulacji dokonane w dniach 15 – 16 marca 2013 r. przez D. H. i nałożył za te naruszenia na Spółkę łączną karę w wysokości 900, 00 zł (zamiast 1. 200, 00 zł).
Organ odwoławczy uznał ponadto, że strona nie dowiodła wystąpienia okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., które stanowiłyby przesłankę do niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania ani też okoliczności potwierdzających zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Wymienionym na wstępie wyrokiem WSA w Rzeszowie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1311 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Za zasadny Sąd I instancji uznał zarzut skargi, w którym podniesiono niewystarczające wyjaśnienie podstaw faktycznych ukarania strony karą pieniężną w kwocie 3000 zł z tytułu nieokazania wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dotyczących kierowcy M. B. Kara ta została wymierzona przedsiębiorcy na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy. Powołane przepisy sankcjonują czyn polegający na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Karę wymierza się w kwocie 500 zł za każdy dzień.
Sąd I instancji wskazał, że Spółka ma rację pisząc w skardze oraz w odwołaniu od decyzji PWITD o nieuzasadnionej dowodowo niekonsekwencji działań organu I instancji w zakresie wymierzenia kary na podstawie wyżej przytoczonych regulacji. W załączniku do protokołu kontroli w przedsiębiorstwie Spółki w lp. 1 stwierdzono wyraźnie, że skarżąca Spółka nie okazała wymaganej prawem dokumentacji za okres 15 dni tj. od 1 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2012 r. oraz od 14 marca 2013 r. do 17 marca 2013 r. Tymczasem organ I instancji w decyzji z dnia 17 marca 2014 r. wymierzył skarżącej Spółce karę w kwocie 3000 zł z tytułu braku odpowiedniej dokumentacji pracy kierowcy M. B. za okres 3 grudnia 2012 r. – 7 grudnia 2012 r. oraz 10 grudnia 2012 r. (6 dni). Organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji. WSA uznał, że są powody do twierdzenia, że pomiędzy protokołem kontroli oraz decyzją organów występuje istotna rozbieżność, która nie została przez PWITD w jakikolwiek sposób wyjaśniona.
Sąd zauważył, iż w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie o działalności kierowcy M. B. z daty 18 marca 2013 r., z którego wynika, że w/w kierowca w okresie od 13 marca 2013 r. do 18 marca 2013 r. miał czas wolny lub odpoczywał. Nie wiadomo więc z jakiej przyczyny, w protokole kontroli stwierdzono brak odpowiedniej dokumentacji pracy M. B. za okres 14 marca 2013 r. do 17 marca 2013 r. PWITD w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił co prawda, że dnia 10 lutego 2014 r. Strona złożyła osobiście dokumenty w postaci zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu oraz wydruk z tachografu cyfrowego, które zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji, jednakże brak jest dokumentów potwierdzających te okoliczności, jak i tego jakiego czynu i którego kierowcy uzupełnione dokumenty miały dotyczyć. Organ pierwszej instancji nie wykazał w postaci dowodów, że w dniu 23 grudnia 2013 r., czyli w czasie wykonywania działań kontrolnych w przedsiębiorstwie Spółka nie przedłożyła wymaganych przez prawo dokumentów obrazujących pracę kierowcy M. B. Takie dokumenty Spóła posiadała, co wynika z treści złożonego odwołania oraz dołączonych do niego załączników w postaci karty kierowcy M. B. oraz raportu z aktywności tachografu z okresu od 1 grudnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Twierdzeń Organu nie potwierdza w szczególności karta pobrań z zapisów z urządzenia rejestrującego kierowców skarżącego z dnia 18 listopada 2013 r. podpisana przez pracownika PWITD w dniu 23 grudnia 2013 r. GITD odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdził jedynie, że przedłożenie dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy po zakończeniu kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia.
Tymczasem brak jest w sprawie dowodów, że wymagane dokumenty zostały przez Spółkę złożone organom dopiero w chwili wniesienia odwołania, po zakończeniu kontroli. Sąd wskazał także, że organ odwoławczy nie odniósł się do treści protokołu z dnia 18 listopada 2013 r. podpisanego przez pracownika PWITD w dniu 23 grudnia 2013 r. Natomiast podkreślany w decyzji GITD fakt podpisania protokołu kontroli nie świadczy jeszcze o tym, że kontrolowany potwierdza wszystkie stwierdzone w nim naruszenia oraz związane z nimi okoliczności. Protokół kontroli potwierdza, że kontrolowany z jego treścią się zapoznał. Z faktu podpisania protokołu, nie można wyciągać dalej idących wniosków, a przede wszystkim takich, że przewoźnik pozbawia się na skutek podpisania protokołu prawa do kwestionowania stanowiska i oceny Organów Inspekcji. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie nie skreślono w odpowiedniej rubryce formuły "nie wnosi zastrzeżeń", pozostawiając "wnosi zastrzeżenia".
W konkluzji Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia przez organy obu instancji przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w postaci art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. w granicach dotyczących stwierdzonego przez Inspekcję naruszenia przez przedsiębiorcę art. 92a ust. 1 i 3 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez nieokazanie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy M. B. Stwierdzone uchybienia w ustalaniu naruszenia obowiązku przedłożenia w toku kontroli dokumentów, miały wpływ na określony decyzjami wynik sprawy, gdyż nie zostało przekonująco wykazane, że przewoźnik zachował się wbrew ciążącym na nim obowiązkom okazania Inspekcji Transportu Drogowego, w toku kontroli w przedsiębiorstwie, dokumentów obrazujących pracę w/w kierowcy. W tej sytuacji, nie można było nałożyć na przedsiębiorcę kary w wysokości 3000 zł.
Reasumując Sąd wskazał, że organy ponownie prowadząc postępowanie zobligowane będą do wszechstronnego ustalenia okoliczności dotyczących czynu sankcjonowanego przez ustawodawcę w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Dopiero wykazanie stosownymi dowodami, że Spółka nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dotyczących pracy kierowcy M. B., a następnie odzwierciedlenie procesu dowodowego w wydawanych decyzjach, może pozwalać na zastosowanie tej regulacji prawa materialnego.
Pozostałe zarzuty skargi WSA uznał za nieuzasadnione.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył w całości powyższy wyrok i wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi strony, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1274 ze zm., dalej zwany k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji dopuścił się naruszenia powyższych przepisów w granicach dotyczących stwierdzonego naruszenia przez przedsiębiorcę art. 92a ust. 1 i 3 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez nieokazanie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy M. B., gdyż nie zostało przekonująco wykazane, że przewoźnik zachował się wbrew ciążącym na nim obowiązkom okazania Inspekcji Transportu Drogowego, w toku kontroli w przedsiębiorstwie, dokumentów obrazujących pracę w/w kierowcy, podczas gdy postępowanie organów w kontekście nałożenia kary pieniężnej było prawidłowe, doprowadziło do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, organ omawiając przedmiotowe naruszenie dokładnie wskazał, iż strona nie przedstawiła do kontroli wymaganych dokumentów dotyczących czasu pracy kierowcy M. B. za okresy od dnia 3 grudnia 2012 r. do dnia 7 grudnia 2013 r. oraz za dzień 10.12.2012 r. - łącznie nie udokumentowano zatem 6 dni pracy ww. kierowcy, organ dodatkowo wskazał, iż ustalenia swe oparł na całokształcie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez stronę do kontroli zapisów cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych, zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie pojazdu oraz listy obecności kierowców (Vide: strona 9, akapit 3 i kolejne uzasadnienia decyzji organu odwoławczego), ponadto osoba działająca w imieniu skarżącej Spółki podpisała protokół kontroli bez zgłoszenia zastrzeżeń (miejsce na ich wniesienie pozostało nie wypełnione), przy czym wątpliwości nie może budzić fakt, iż stwierdzenie w załączniku do protokołu (zawierającym opis naruszeń strony), że skarżąca Spółka wobec kierowcy M. B. nie okazała wymaganej prawem dokumentacji za okres 15 dni tj. od 1 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2012 r. oraz od 14 marca 2013 r. do 17 marca 2013 r. (kara pieniężna wyniosłaby 7 500 złotych), a następnie uznanie w decyzji organu I instancji, iż strona w odniesieniu do osoby ww. kierowcy nie okazała danych za 6 dni (kara pieniężna wyniosła 3 000 złotych) nie jest działaniem nieprawidłowym czy wadliwym, zwrócić uwagę należy iż protokół wraz z ww. załącznikiem został w niniejszej sprawie sporządzony dnia 04.12.2013 r., natomiast strona złożyła na nim swój podpis znacznie później tj. w dniu 11.12.2013 r., natomiast także organ I instancji zasadnie wskazał, iż ustalenia swe oparł na całokształcie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez stronę do kontroli zapisów cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych, zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie pojazdu oraz listy obecności kierowców (Vide: strona 3 in fine uzasadnienia decyzji organu I instancji), czym prawidłowo wskazał na jakich dowodach się oparł stwierdzając przedmiotowe naruszenie, natomiast podkreślenia wymaga, iż to na podstawie decyzji (nie protokołu kontroli) na stronę nakładana jest kara pieniężna i organ po analizie całokształtu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego może nie nakładać kary pieniężnej na stronę postępowania za niektóre przypadki naruszeń stwierdzone w protokole kontroli, natomiast odwrotna sytuacja w postaci stwierdzenia naruszeń (czy dodatkowych przypadków już stwierdzonych naruszeń) nie mających oparcia w protokole kontroli, o których strona nie została dodatkowo powiadomiona stanowiłaby oczywiście działanie niedopuszczalne, wątpliwości także budzić nie może fakt, iż przedmiotowa kontrola rozpoczęła się w dniu 18 listopada 2013 r., kiedy to nastąpiło doręczenie stronie imiennego upoważnienia do jej przeprowadzenia, natomiast jej koniec przypada na dzień podpisania przez skarżącą protokołu z tej kontroli tj. dzień 11 grudnia 2013 r. i do tego dnia strona winna była okazać wymagane dokumenty, z uwagi na powyższe znaczenia nie ma już okoliczność, czy skarżący posiadał takowe w okresie wcześniejszym, co dodatkowo nie ma żadnego oparcia w materiale dowodowym, zatem dokumenty istotne dla sprawy nie zostały przedłożone przez skarżącego w trakcie kontroli, wobec czego zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne, rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego orzeczenia;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 74 ust. 1 i ust. 2, art. 92a 3 i ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 77 ust. 2 i ust. 6, art. 83 ust. 1 i art. 83a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. - Dz. U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1447 ze zm.) i art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 / dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), poprzez mylne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ winien uznać i rozpatrzeć dowody przedłożone po kontroli z naruszeniem przepisów prawa, jako dowody zgromadzone po upływie terminów kontroli zakończonej sporządzeniem protokołu z kontroli i doręczeniem go stronie dnia 11 grudnia 2013 r. i jako dokumenty przedłożone przez skarżącą już po kontroli - do czego należycie odniesiono się w decyzji organu odwoławczego (Vide: strona 9 in fine i kolejne uzasadnienia decyzji organu odwoławczego), nie stanowiły realizacji obowiązku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, i nie mogły także stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przytoczył argumentację na poparcie zarzutów przytoczonych w jej petitum.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznanej sprawie sformułowane zostały zarzuty kasacyjne oparte na obu podstawach.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że kara, której podstawy nałożenia zostały przez Sąd I instancji zakwestionowane, to kara za czyn określony w lp.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest "nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu".
Z brzemienia tego przepisu wprost wynika, iż podstawą nałożenia kary jest nieokazanie wskazanych dokumentów podczas kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie, a nie nieposiadanie przez przedsiębiorcę tych dokumentów, czy - jak zdaje się rozumieć ten przepis strona skarżąca - nieokazanie tych dokumentów w toku postępowania administracyjnego, aż do jego zakończenia. Na takie, błędne rozumienie przez stronę skarżącą zacytowanego przepisu wskazuje jej stanowisko wyrażone w skardze do WSA i w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w których to pismach strona stwierdza, że "Oczywistym jest bowiem, iż podstawą wydania decyzji administracyjnej jest stan faktyczny istniejący w dniu jej wydania, a nie stan z czasu przeszłego." Twierdzenie to jest oczywiście prawdziwe, jednak w zakresie przedmiotowego naruszenia chodzi o ustalenie, że dokumenty nie zostały okazane w trakcie kontroli.
Przyczyną uchylenia przez WSA decyzji organów obu instancji było uznanie, że organy te w postępowaniu wyjaśniającym przy ustalaniu naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku przedłożenia w toku kontroli dokumentów (lp.6.3.7 zał.3) dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., ponieważ nie zostało przekonująco wykazane, że przewoźnik zachował się wbrew ciążącym na nim obowiązkom okazania Inspekcji Transportu Drogowego, w toku kontroli w przedsiębiorstwie, dokumentów obrazujących pracę kierowcy M. B. Podstawą dokonania przez WSA takiej oceny przeprowadzonego przez organy Inspekcji Transportu Drogowego postępowania dowodowego była, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przede wszystkim rozbieżność pomiędzy protokołem kontroli, w którym stwierdzono, że Spółka nie okazała dokumentacji za okres 15 dni (1.12.-10.12.2012 r. i 14.03.-17.03.2013 r.), a decyzjami, w których karę wymierzono za nieokazanie dokumentacji za okres krótszy wynoszący 6 dni (3.12 -7.12.2012 r. i 10.12.2012 r.), która to rozbieżność nie została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Rozbieżność ta została przez Sąd I instancji określona jako "nieuzasadniona dowodowo niekonsekwencja działań" organów.
O przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. świadczy również w ocenie WSA fakt, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zaświadczenie, z którego wynika, że kierowca M. B. w dniach od 13 do 18 marca 2013 r. miał czas wolny lub odpoczywał, czego nie odnotowano w protokole kontroli oraz fakt posiadania przez stronę wymaganych dokumentów, co wynika z jej odwołania i dołączonych do niego załączników w postaci karty kierowcy oraz raportu z aktywności tachografu z okresu od 1 do 31 grudnia 2012r. WSA uznał również, że twierdzeń organu nie potwierdza w szczególności karta pobrań z zapisów urządzenia rejestrującego kierowców z dnia 18 listopada 2012 r., podpisana przez pracownika PWITD dnia 23 grudnia 2013 r.
Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest zarzutu naruszenia przepisów postepowania w pierwszej kolejności należy zauważyć, że trafnie skarżący kasacyjnie organ zarzucił, że umknęło uwadze Sądu, iż protokół kontroli został sporządzony 4 grudnia 2013 r., a koniec kontroli przypada na dzień podpisania protokołu przez stronę, to jest na dzień 11 grudnia 2013 r., zatem błędnie Sąd I instancji przyjął, że dokumenty okazane po tej dacie zostały okazane w trakcie kontroli.
Wobec brzmienia cyt. wyżej przepisu lp.6.3.7 strona winna była okazać wymagane dokumenty do dnia zakończenia kontroli, to jest do dnia 11 grudnia 2013 r. Dokumenty przedłożone po tej dacie nie mogły mieć wpływu na stwierdzenie naruszenia z lp.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.
NSA nie podziela stanowiska WSA, że brak jest dowodów świadczących o tym, iż Spółka nie okazała podczas kontroli zapisów cyfrowych oraz zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie pojazdu, dotyczących kierowcy M. B. za okres od 3 do 7 grudnia i 10 grudnia 2012 r.
Przede wszystkim okoliczność nieprzedłożenia przez przedsiębiorcę w trakcie kontroli ww. dokumentów dotyczących wskazanego okresu znalazła potwierdzenie w protokole kontroli podpisanym przez stronę, który to protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego. W protokole, w zakresie dotyczącym naruszenia obowiązku określonego w lp.6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. wskazano, że ustalenia zostały dokonane na podstawie analizy zapisów cyfrowych, zaświadczeń potwierdzających nie prowadzenie pojazdu oraz list obecności, gdzie stwierdzono brak zapisów i brak odpowiedniej dokumentacji w stosunku do określonych kierowców i określonych dni. Podzielając pogląd Sądu I instancji, że kontrolowany po podpisaniu protokołu ma prawo zgłaszania do niego zastrzeżeń i przedkładania dowodów, NSA zauważa, że strona w tym zakresie zastrzeżeń do protokołu nie wniosła. Nie można uznać za ich wniesienie, skreślenia w formularzu protokołu kontroli zapisu "nie wnosi zastrzeżeń" bez jakiegokolwiek skonkretyzowania zastrzeżeń.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji dnia 10 lutego 2014 r. strona złożyła osobiście dokumenty w postaci zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu oraz wydruk z tachografu cyfrowego, które zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji.
Złożenie dokumentów dnia 10 lutego 2014 r. miało miejsce w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary, ale po zakończeniu kontroli, zatem to jakie dokumenty zostały złożone nie mogło mieć wpływu na naruszenie obowiązku złożenia dokumentów w trakcie kontroli, a ich uwzględnienie na korzyść strony i wymierzenie kary za ilość dni mniejszą niż wynikało to z ustaleń protokołu kontroli nie stanowi o przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie nałożenia kary z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie materiału zgromadzonego w trakcie kontroli, co znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie oraz dokumentów złożonych przez stronę po zakończeniu kontroli, w toku postępowania administracyjnego.
Wymieniona przez WSA karta pobrań zapisów z urządzenia rejestrującego kierowców z dnia 18 listopada 2013 r. (nazwana błędnie "protokołem") i podpisana przez pracownika PWITD dnia 23 grudnia 2013 r., która w ocenie Sądu I instancji nie potwierdza stanowiska organu o nieprzedłożeniu dokumentów pobrań z zapisów urządzenia rejestrującego, jest tylko jednym z dowodów w sprawie i należy oceniać ją łącznie z innymi zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi oraz twierdzeniami strony, biorąc również pod uwagę fakt podpisania karty przez pracownika PWITD po zakończeniu kontroli. Oceny tego dokumentu należy dokonać w szczególności w świetle zawartego w skardze stwierdzenia strony (pkt I.1.lit.a), że ".(...) brakujące dokumenty zostały przedłożone w toku prowadzonego postępowania, co potwierdza protokół z dnia 23.12.2013 r.(.)". Powyższe potwierdza, że dokumenty dotyczące kierowcy M. B. zostały uzupełnione dnia 23 grudnia 2013 r.
Ponadto NSA zauważa, a jest to okoliczność w sprawie nie do pominięcia, że ani w odwołaniu od decyzji, ani w skardze do WSA strona nie twierdziła, że w trakcie kontroli przedłożyła wymagane dokumenty, podnosiła jedynie, że istnieją (str.5 odwołania). Fakt, posiadania dokumentów nie jest równoznaczny z ich okazaniem podczas kontroli.
Również z załączonych do odwołania dokumentów nie wynika, że są to kopie dokumentów wcześniej przedłożonych organowi. Podsumowanie czasu pracy M. B. zostało sporządzone 21 stycznia 2013 r., ale raport aktywności z tachografu został sporządzony 2 kwietnia 2014 r.
Co więcej, strona w skardze sama stwierdziła, że wszystkie dokumenty za okres objęty kontrolą zostały przedłożone w dniu 23 grudnia 2013r. A więc miało to miejsce po zakończeniu kontroli.
Podniesiona przez WSA rozbieżność pomiędzy protokołem kontroli a wydaną w sprawie decyzją w zakresie ilości dni, za które nie przedłożono w trakcie kontroli wymaganych dokumentów sprowadzała się do tego, że nałożono na stronę karę w wysokości niższej niż wynikałoby to z ustaleń protokołu kontroli. Rozbieżność ta nie świadczy o tym, że ustalenia zawarte w protokole kontroli były nieprawidłowe. Jak wyżej wskazano, z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przy wydawaniu decyzji zostały uwzględnione również dokumenty przedłożone przez stronę dnia 10 lutego 2014 r. Wobec tego, że kara została nałożona za nieokazanie dokumentów za wskazane sześć dni grudnia 2012 r. i nie została nałożona za nieokazanie dokumentów za pozostałe dni wymienione w protokole kontroli, wskazany przez WSA brak wyjaśnienia tej rozbieżności świadczy o niedostatkach uzasadnienia decyzji organów obu instancji w zakresie wyjaśnienia dlaczego nie nałożono kary za wszystkie dni wyszczególnione w protokole kontroli, a nie o nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w zakresie czasu za jaki karę wymierzono.
Podobny charakter ma brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do znaczenia karty pobrań podpisanej przez pracownika PWITD dnia 23 grudnia 2013 r. Nie są to jednak naruszenia przepisów postępowania, które w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy mogły mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Reasumując NSA stwierdza, że WSA w sposób nieuzasadniony uznał, że organy obu instancji orzekając w sprawie naruszyły przepisy art.7, 77 i 80 k.p.a. w sposób uzasadniający uchylenie obu decyzji.
Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się uzasadniony.
Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw NSA uznał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ponieważ Sąd I instancji nie wyraził przypisanego mu w skardze kasacyjnej poglądu, że organ winien był rozpatrzyć dowody przedłożone przez skarżącą po zakończeniu kontroli, ale błędnie przyjął datę zakończenia kontroli, co zostało wyżej wyjaśnione w ramach omawiania zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art.203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).