Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących.
Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w dniu [...] sierpnia 1994 r. udzielił kopalni W. B. "B." P.P. w R. koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża "B.", położonego na terenie gmin: K., B., K. i S. w byłym województwie p.. Powyższa koncesja została wydana w oparciu o art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) oraz na podstawie art. 12 b ust. 2 oraz nast. dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze (Dz. U. z 1978 r. Nr 4, poz. 12 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) w nawiązaniu do umowy z dnia 27 czerwca 1994 r. zawartej pomiędzy wnioskodawcą i Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1995 r. Minister Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na wniosek K. W. B. "B." P.P. w R. zmienił przedmiotową koncesję w zakresie zmiany granic obszaru górniczego oraz ustanowienia granic terenu górniczego. Następnie decyzją z dnia [...] października 1997 r. Minister, na wniosek ww. kopalni, po raz kolejny zmienił przedmiotową koncesję, tym razem w zakresie zmniejszenia obszaru górniczego.
Po rozpatrzeniu wniosku S. K. sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r. i [...] października 1997 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), Minister Środowiska decyzją z dnia [...] października 2006 r., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. Odnosząc się do decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r. organ stwierdził, że w przepisach prawa istniał przepis zobowiązujący organy koncesyjne do zmiany decyzji koncesyjnych, dostosowującej koncesje wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązujących do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96). Gdyby nawet uznać, że art. 155 k.p.a. nie stanowił dostatecznej podstawy do zmiany koncesji w zakresie określania granic obszaru i terenu górniczego, to podstawę taką - zdaniem organu - stanowił art. 142 ust. 4 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.
Co do decyzji z dnia 1 października 1997 r. organ stwierdził, że ograniczając obszar i teren górniczy organ koncesyjny działał wyłącznie na podstawie art. 155 k.p.a., ale w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego, prawnego i w stosunku do tych samych stron co w zmienionej decyzji.
Organ podkreślił, że zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze obie decyzje zmieniające koncesję nr [...] zostały uzgodnione z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego. Przepisy nie regulowały trybu postępowania w sprawie zmiany koncesji do dnia 1 lipca 2005 r., kiedy to wprowadzony został art. 16 ust. 5a, zgodnie z którym do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu. Zdaniem Ministra wynika z tego, że zmiana koncesji, w tym również dotycząca zmiany obszaru górniczego, powoduje obowiązek spełnienia wszystkich wymagań określonych w ustawie, dotyczących udzielenia koncesji. W czasie podejmowania przedmiotowych decyzji obowiązywał stan prawny, w którym przepisy nie nakładały na organ koncesyjny obowiązku uzgodnienia zmiany koncesji (zmiany granic obszaru górniczego i terenu górniczego) z Ministrem Przemysłu i Handlu oraz z organami samorządu terytorialnego, a zatem zostały one wydane zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania decyzji wymogami prawnymi.
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez S. K. sp. z o.o., która zmieniła nazwę na A. K. sp. z o.o., utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2006 r., podtrzymując w całości argumentację w niej zawartą.
Oddalając skargę spółki A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że nietrafny jest pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż w stanie prawnym obowiązującym w 1995 r. i 1997 r. nie istniała konieczność uzgodnienia zmiany koncesji na wydobywanie kopalin z Ministrem Przemysłu i Handlu i z właściwymi organami samorządu terytorialnego w formie przewidzianej przepisami prawa. Z uwagi na to, że w owym czasie ustawa - Prawo geologiczne i górnicze nie regulowała postępowania w sprawie zmiany koncesji, do wydanych decyzji w tym przedmiocie stosowano art. 155 k.p.a. Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 albo art. 155 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym.
W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 154 czy 155 k.p.a. jest decyzją wydaną w I instancji. Sąd stwierdził, że skoro jest to nowa decyzja, wydana w nowym postępowaniu, to zmiana koncesji na wydobywanie kopalin wymaga również uzgodnienia z tymi samymi podmiotami co przy udzieleniu koncesji. W świetle powyższego zmiana koncesji decyzjami z 1995 r. i 1997 r. bez uzgodnienia z Ministrem Przemysłu i Handlu i z właściwymi organami samorządu terytorialnego dotknięta jest wadliwością, która jednakże nie skutkuje stwierdzeniem nieważności tych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., niezależnie od tego, czy brak współdziałania miał wpływ na treść decyzji. Podstawą wznowienia postępowania jest w tym przypadku naruszenie przepisów materialnego prawa administracyjnego.
Sąd nie dopatrzył się również rażącego naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. W art. 25 ust. 1 i 3 jako elementy, jakie powinny znaleźć się w koncesji na wydobywanie kopalin wskazano m.in. wyznaczenie granic obszaru i terenu górniczego oraz wprowadzono obowiązek zmiany koncesji w zakresie dotyczącym granic terenu górniczego, jeżeli rzeczywiste szkodliwe wpływy robót górniczych przekroczą jego wcześniej ustalone granice. Granice obszaru górniczego i terenu górniczego wyznacza organ koncesyjny w uzgodnieniu z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego (art. 25 ust. 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze).
Sąd wskazał, że wydanie decyzji zmieniających koncesję z dnia [...] kwietnia 1995 r. i [...] października 1997 r. poprzedziło sporządzenie odpowiedniej dokumentacji przez właściwe organy i w obu przypadkach granice obszaru górniczego i terenu górniczego zostały uzgodnione w myśl art. 25 ust. 2 ustawy z Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego (postanowienie z dnia 3 kwietnia 1995 r. i postanowienie z dnia 14 lipca 1997 r.).
Sąd podzielił stanowisko organu, że art. 11 i 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2000 Nr 100, poz. 1086 ze zm.) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Dodatkowo § 13 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 33, poz. 195) stanowił, że nie podlegają obowiązkowi zgłaszania prac i przekazywania dokumentacji pomiary i inne czynności geodezyjne wykonywane na terenach przemysłowych zakładów górniczych, pomiary geodezyjne do orientacji podziemnych wyrobisk górniczych, pomiary deformacji powierzchni górotworu oraz pomiary służące do wyznaczania zasięgu złóż kopalin i określenie warunków geologicznych i hydrogeologicznych.
Cała dokumentacja dotycząca wyznaczania obszaru górniczego i terenu górniczego sporządzana jest zgodnie z przepisami ustawy - Prawo geologiczne i górnicze i nie jest ona przesyłana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
W skardze kasacyjnej A. K. sp. z o.o. w K. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 i art. 71 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 12 i 47 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że mapy obszaru górniczego i terenu górniczego będące podstawą do wyznaczenia tych terenów w decyzji o przyznaniu koncesji mogą zostać wykonane bez obowiązku zgłoszenia tych prac i późniejszego przekazania powstałych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, a nadto bezzasadne oddalenie skargi i mylne przyjęcie, że organ administracji nie naruszył art. 11 i 12 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż prace geodezyjne zostały wykonane na terenie przemysłowym zakładu górniczego,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez to, że nie dostrzegł, iż decyzje Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 kwietnia 1995 r. oraz z dnia 1 października 1997 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 155 k.p.a., co stanowi - zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - podstawę do stwierdzenia ich nieważności.
W uzasadnieniu spółka podniosła, że opierając rozstrzygnięcie na § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. Sąd I instancji dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przyjął bowiem, że pomiary i inne czynności geodezyjne wymienione w tym przepisie zostały wykonane na terenie przemysłowym zakładu górniczego K. W. B. "B." w R.. Pozostałe wyłączenia wymienione we wskazanym przepisie w sprawie niniejszej nie zachodzą. Prace geodezyjne, w wyniku których powstała mapa terenu górniczego, a więc przestrzeni objętej przewidywanymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego, były prowadzone na terenie znacznie większym niż teren przemysłowy zakładu górniczego K. W. B. "B." w R.. Teren ten zajmuje obszar kilku tysięcy hektarów położonych w kilkunastu gminach województwa łódzkiego. Prace geodezyjne wykonywane poza terenem przemysłowym zakładu górniczego winny być prowadzone według ogólnych zasad ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc zgłaszane i przekazywane do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Potwierdzeniem ww. tezy jest art. 47 tej ustawy, który w sposób wyraźny rozgranicza prace geodezyjne i kartograficzne wykonywane przez mierniczego górniczego podlegające obowiązkowi zgłoszenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego od tych, na których obowiązek taki nie ciąży. Ponieważ § 13 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia zawiera zamknięty katalog pomiarów i innych czynności geodezyjnych nie podlegających obowiązkowi zgłaszania i przekazywania dokumentacji, inne prace nie wymienione w tym przepisie winny zostać wykonane na ogólnych zasadach określonych w art. 12 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Również § 4 obowiązującego wówczas zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 sierpnia 1994 r. w sprawie dokumentacji mierniczo-geologicznej (M.P. Nr 48, poz. 392) przewidywał, że mapy sytuacyjno-wysokościowe powierzchni terenów górniczych powinny być sporządzane i uzupełniane zgodnie z obowiązującymi przepisami o wykonywaniu prac geodezyjnych i kartograficznych. Naruszenie tej zasady jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem strony, taką samą wagę naruszenia zasad postępowania ma niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że decyzje Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r. oraz z dnia [...] października 1997 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 155 k.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1995 r., działając na podstawie art.155 k.p.a., organ zmienił decyzję z dnia [...] sierpnia 1994 r. o udzieleniu koncesji i jednocześnie orzekł o ustanowieniu terenu górniczego "P. B.", a więc rozstrzygnął sprawę w innym przedmiocie. Stosownie zaś do art. 155 k.p.a. rozpoznanie sprawy w tym trybie może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienioną (uchyloną) decyzją organu, a nie kwestii nowych.
Uczestnik postępowania - BOT K. W. B. B. S.A. - wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu spółka m.in. podniosła, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., ponieważ decyzje wydane przez Ministra nie były nowymi koncesjami. Dokonywały tylko zmiany niektórych elementów wcześniej wydanych decyzji - zmniejszały ustanowiony w koncesji z 1994 r. obszar górniczy "P. B.", tworząc obszar górniczy "P. B. I" i ustanowiony w 1983 r. teren górniczy "B.-S.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
Związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd (poza przesłankami nieważności) nie może zajmować się podstawami kasacyjnymi i zarzutami, które nie zostały przez skarżącego powołane w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została w zasadzie na podstawie naruszenia prawa materialnego, a konkretnie przepisów art. 25 ust. 1 i art. 71 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 12 i 47 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 maja 1990 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 33, poz. 195), zwanego dalej rozporządzeniem MGPiB z dnia 15 maja 1990 r. przez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że mapy obszaru górniczego i terenu górniczego, będące podstawą do wyznaczenia tych terenów w decyzji o przyznaniu koncesji, mogą zostać wykonane bez obowiązku zgłoszenia tych prac i późniejszego przekazania powstałych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Zarzut ten sprowadza się do twierdzenia skarżącego, że wbrew obowiązkowi przekazania materiałów geodezyjnych dotyczących zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji koncesyjnej w zakresie ustanowienia obszaru górniczego i terenu górniczego w niniejszej sprawie, organ koncesyjny wydając decyzje zmieniające z dnia [...] kwietnia 1995 r. i z dnia [...] października 1997 r. nie dopełnił tego obowiązku, czym rażąco naruszył powyższe przepisy, co winno skutkować stwierdzenie nieważności tych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony przez Sąd I instancji pogląd w zaskarżonym wyroku, że z powołanych w zarzucie skargi przepisów ustaw - Prawo geologiczne i górnicze i Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia MGPiB z dnia 15 maja 1990 r. nie wynikał obowiązek zgłaszania prac i przekazywania dokumentacji pomiarów i innych czynności geodezyjnych wykonywanych na terenie przemysłowego zakładu górniczego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, należało podzielić i uznać za prawidłowy.
Po przeanalizowaniu wszystkich wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że przepisy art. 12 i 47 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie miały zastosowania w niniejszej sprawie i dlatego nie wymagały dokonywania ich wykładni.
Przepis art. 12 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dotyczy powszechnych usług i prac geodezyjnych i kartograficznych, co nie oznacza, że przepisy szczególne, jaką jest ustawa Prawo geologiczne i kartograficzne oraz przepisy wykonawcze do Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a konkretnie § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MGPiB z dnia 15 maja 1990 r., nie mogą przewidywać odrębnych zasad przygotowywania dokumentacji geodezyjnej stanowiącej podstawę wyznaczania obszaru górniczego i terenu górniczego, które były przedmiotem kwestionowanych decyzji wydanych w trybie art. 155 k.p.a.
Zgodnie bowiem z treścią przepisu § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MGPiB pomiary i inne czynności geodezyjne wykonywane na terenach przemysłowych zakładów górniczych, pomiary geodezyjne do orientacji podziemnych wyrobisk górniczych, pomiary deformacji powierzchni górotworu oraz pomiary służące do wyznaczenia zasięgu złóż kopalin i określenia warunków geologicznych i hydrogeologicznych nie podlegają obowiązkowi zgłaszania prac i przekazywania dokumentacji dotyczącej tych prac.
W myśl natomiast art. 71 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze nadzór i kontrolę działalności służby mierniczo-geologicznej w zakresie pomiarów i innych czynności, wykonywanych na potrzeby zakładu górniczego, sprawują właściwe organy nadzoru górniczego, a na podstawie art. 52 ust. 1 tej ustawy rejestr obszarów górniczych prowadzi minister właściwy do spraw środowiska, który w drodze zarządzenia z dnia 26 sierpnia 1994 r. w sprawie dokumentacji mierniczo-geologicznej (M.P. Nr 48, poz. 392) określił sposób prowadzenia rejestru obszarów górniczych, dane podlegające wpisowi do rejestru oraz dokumenty przechowywane w rejestrze, a także zakres i sposób udostępniania oraz przekazywania danych zawartych w rejestrze (art. 52 ust. 3 Prawa geologicznego i górniczego).
W tym miejscu warto zauważyć, że sprawę sporządzenia dla terenu górniczego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego regulują odrębne przepisy, które nie miały zastosowania przy podejmowaniu decyzji o zmianie koncesji w zakresie wyznaczenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego przez organ koncesyjny.
Również wykładnia przepisu art. 47 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie wskazuje, że sporządzenie dokumentacji obszaru górniczego i terenu górniczego podlega obowiązkowi zgłoszenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdyż tylko mówi o kwalifikacjach mierniczych górniczych przy wykonywaniu prac geodezyjnych i kartograficznych podlegających obowiązkowi zgłoszenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a już zupełnie obowiązek zgłoszenia dokumentacji stanowiącej podstawę wyznaczenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego nie wynika z art. 25 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, który określa dodatkowe, poza przewidzianymi w art. 22, wymogi koncesji na wydobywanie kopalin w postaci wyznaczenia granic obszaru i terenu górniczego oraz określenia zasobów złoża kopaliny możliwe do wydobycia, a także minimalny stopień ich wykorzystania.
Dlatego też nieprzekazanie dokumentacji stanowiącej podstawę wyznaczenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w związku z wydaniem decyzji zmieniających przedmiotową koncesję w zakresie ustanowienia obszaru górniczego i terenu górniczego nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, a w szczególności wszystkich powołanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego.
Zatem odmowa stwierdzenia nieważności tych decyzji przez organ koncesyjny zaskarżoną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2007 r. nie naruszyła przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 3 k.p.a.
Nietrafny jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 155 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnośnie tego zarzutu należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zmiana prawa geologicznego i górniczego wprowadzona ustawą Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. Nr 228, poz. 1947) w art. 142 ust. 4 wprowadziła obowiązek dostosowania koncesji do nowej ustawy i uzupełnienia koncesji w zakresie ustanowienia terenu górniczego i gdyby nawet przyjąć, że dokonanie zmiany przedmiotowej koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. w zakresie ustanowienia terenu górniczego w trybie art. 155 k.p.a. z uwagi na wprowadzenie nowego elementu do tej koncesji byłoby wątpliwie, to niewątpliwie przepis art. 142 ust. 4 Prawa geologicznego i górniczego stanowiłby podstawę prawną do wydania kwestionowanej decyzji w tym zakresie.
Natomiast zmiana granic obszarów górniczych zarówno w decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r., jak również w decyzji z dnia [...] października 1997 r. w trybie art. 155 k.p.a. nie może nasuwać zastrzeżeń co do samej dopuszczalności tego rodzaju decyzji, bowiem nie wprowadzono w tym przypadku nowych elementów koncesji, a jedynie dokonano korekty granic obszaru górniczego, który zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego musi być wyznaczony w decyzji koncesyjnej.
Nie można się zgodzić z zarzutem, że uzupełnienie decyzji koncesyjnej poprzez ustanowienie terenu górniczego zgodnie z wymogami przepisu art. 25 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze stanowiło rozstrzygnięcie w innym przedmiocie niż decyzja o udzieleniu koncesji.
Poglądu odmiennego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Łodzi w wyroku z dnia 2 kwietnia 2003 r., II SA/Łd 54/03, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela, a szczególnie stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] kwietnia 1995 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa i dotknięta jest tą wadą.
Jeszcze raz należy podkreślić, że taki obowiązek uzupełnienia decyzji koncesyjnej o ustanowienie terenu górniczego nakładał na organ koncesyjny przepis art. 142 ust. 4 Prawa geologicznego i górniczego.
Niepowołanie tego przepisu w petitum decyzji nie sanowi rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a.