Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 1401/03 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "N." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia telekomunikacyjnego – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 20 grudnia 2002 r. oraz zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz "N." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy. "N." Sp. z o.o. w dniu 17 maja 2000 r. po przeprowadzeniu przetargu uzyskała koncesję na świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze [...]. Udzielona koncesja zawiera zapis o wysokości opłat koncesyjnych, które zostały naliczone na podstawie Rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 29 października 1995 r., wydanego na podstawie art. 20 a ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności z (Dz. U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564 ze zm.) oraz na podstawie deklaracji złożonej w dokumentacji ofertowej w trakcie przetargu. Uiszczanie opłat zostało rozłożone na raty. W dniu 10 września 2001 r. spółka wystąpiła do Ministra Gospodarki i Prezesa Urzędu Telekomunikacji z wnioskiem o wstrzymanie wykonania koncesji w zakresie rat, których obowiązek zapłaty przypada po 1 stycznia 2001 r., stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej w części dotyczącej opłat oraz zawieszenie postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności wskazanych decyzji na okres 1 roku.
W uzasadnieniu podniosła, iż ustalenie wysokości opłat koncesyjnych odbyło się niezgodnie z przepisami, zaś Rozporządzenie Ministra Gospodarki jest niezgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 20 a ustawy o łączności. Spółka sygnalizowała również, iż istnieje wątpliwość, który organ jest właściwy do rozpoznania wniosku. Od 23 października 2001 r. na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 października 2001 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Infrastruktury (Dz. U. z 2001 r. Nr. 122, poz. 1326) sprawy z zakresu łączności przejął Minister Infrastruktury, który uznał swoje kompetencje do rozpatrzenia wniosku spółki.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2002 r. Minister Infrastruktury odmówił wstrzymania wykonania decyzji o udzieleniu koncesji, zaś kolejnym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2002 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnych.
Decyzją z dnia 20 grudnia 2002 r. nr [...] Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 156 § 1 p.2 i art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności zezwolenia telekomunikacyjnego o numerze 591/2000 w zakresie wysokości opłat za wydanie koncesji. W uzasadnieniu organ podał, że z dniem 1 stycznia 2001 r. w związku z wejściem w życie nowej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2000 r. Nr 73, poz. 852 ze zmianami) koncesje przekształciły się w zezwolenia telekomunikacyjne, a prawidłowość ich udzielenia została oceniona na podstawie prawa obowiązującego w dacie ich wydania.
Spółka wystąpiła do Ministra Infrastruktury w wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej nr [...] w zakresie wysokości opłat podnosząc, iż brak było podstaw do ustalenia wysokości opłat w samej koncesji. Decyzją z dnia 7 marca 2003 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
"N." Sp. z o.o. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję z dnia 7 marca 2003 r., zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt.2 kpa w związku z art. 20a ustawy o łączności, naruszenie zasad art. 7 i art. 8 Konstytucji RP oraz zasad zawartych w art. 6, 7, 8 kpa, podniosła, iż brak było podstaw do prawnych do określenia opłaty koncesyjnej w samej koncesji.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, jednocześnie uzasadniał swoją właściwość rzeczową do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne organem właściwym do w sprawach zezwoleń telekomunikacyjnych był Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji (od 1 kwietnia 2002 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty). Minister Infrastruktury wskazał, iż zgodnie z opinią Rządowego Centrum Legislacji z dnia 29 listopada 2001 r. spór pomiędzy ministrem właściwym do spraw łączności a Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji co do pobierania nieuiszczonych opłat koncesyjnych nie jest sporem kompetencyjnym lecz sporem dotyczącym wykładni przepisów prawa. W związku z powyższym Minister Infrastruktury podjął się rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się w pierwszej kolejności do zagadnienia właściwości rzeczowej. W niniejszej sprawie kwestia ta rozstrzygnięta została wadliwie, co powoduje nieważność obu decyzji Ministra Infrastruktury na podstawie art. 156 § 1 pkt.1 kpa. Na mocy art. 7 ust. 1 kompetencje w sprawach z zakresu zezwoleń telekomunikacyjnych należą do kompetencji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, który zgodnie z art. 157 § 1 kpa wydaje decyzje o stwierdzeniu nieważności. Sąd podkreślił, ż brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla poglądu, aby wydawanie decyzji w kwestii nieważności wcześniej wydanej koncesji, będącej obecnie zezwoleniem telekomunikacyjnym, powierzyć innemu organowi, który nie ma ustawowych kompetencji do rozstrzygania w dziedzinie regulacji telekomunikacji.
Zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej. W niniejszej sprawie wydanie decyzji przez Ministra Infrastruktury nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co stanowi przyczynę nieważności obu decyzji. Sąd uznał, iż w tym stanie rzeczy rozważanie pozostałych zarzutów skargi nie było celowe.
N. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego o oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oraz wskazanie, iż podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji Ministra Infrastruktury jest rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 20a ust. 2 ustawy o łączności oraz § 1 ust. 1 pkt 6, ust. 2a oraz ust. 10 załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposoby uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz.U. Nr 118, poz. 572 ze zm.) oraz o zasądzenie Skarżącej kosztów procesu.
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż z art. 110 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 109 pkt 2 oraz art. 150 ustawy Prawo telekomunikacyjne wynika właściwość Prezesa URTiP do rozstrzygania w sprawie opłat koncesyjnych.
W uzasadnieniu skarżąca uważa za słuszne stanowisko WSA, że decyzje Ministra Infrastruktury dotknięte są wadą nieważności, jednak nie zgadza się z poglądem, że podstawą prawną tej nieważności był brak właściwości Ministra Infrastruktury do wydania zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja Ministra Infrastruktury, jako rażąca sprzeczna z prawem, dotknięta jest nieważnością, ponieważ rozkłada opłatę koncesyjną na raty, lecz suma wszystkich rat okazała się być wyższa od wysokości samej opłaty.
W myśl art. 7 ust. l ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne organem właściwym w sprawach zezwoleń telekomunikacyjnych jest Prezes Urzędu Regulacji telekomunikacji i Poczty. Zezwolenie telekomunikacyjne skarżącej powstało wskutek przekształcenia z mocy prawa, zgodnie z art. 142 ust. l pkt l lit. a Prawa telekomunikacyjnego, Koncesji Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz Zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej z dnia 30 czerwca 2000 r. Koncesje zawierały m.in. postanowienia dotyczące sposobu uiszczenia rat opłaty koncesyjnej. Stosownie do art. 142 ust. l pkt l lit. a oraz ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego koncesje wydane na podstawie ustawy o łączności z mocy prawa stały się zezwoleniami w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego lub wygasły. Na mocy art. 131 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne skreślony został art. 20a ustawy łączności.
Tym samym straciło także moc wydane na podstawie art. 20a ust. 2 ustawy o łączności rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu. Od dnia l stycznia 2001 r. brak jest normy prawnej upoważniającej wprost jakikolwiek organ do pobierania opłat za udzielenie koncesji. Przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne nie zawierają norm intertemporalnych w tym zakresie, nie przewidują przekształcenia opłat za udzielenie koncesji w opłaty za udzielenie zezwolenia, jak również nie upoważniają Prezesa URTiP do poboru tych opłat.
Ponadto, według stanu prawnego obowiązującego do końca 2000 r., obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej powstawał z mocy prawa z chwilą zawiadomienia o udzieleniu koncesji lub otrzymania przez operatora decyzji w tej sprawie (§2 ust. l rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r.). Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie 6 II SA 3697/02, w której Sąd ten odmówił stwierdzenia, iż wygasł obowiązek uiszczania opłat koncesyjnych po wejściu w życie Prawa telekomunikacyjnego, gdyż obowiązek ten nie wynikał z koncesji i nie był "postanowieniem w niej zawartym" w rozumieniu art. 142 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. Źródłem obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej nie była zatem decyzja o udzieleniu koncesji. Przedmiotem decyzji Ministra Łączności mogło być jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia należności na raty oraz warunki tego rozłożenia.
Obowiązek uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych miał charakter ekwiwalentu za czynność organu administracji publicznej - Ministra Łączności - polegającą na uchyleniu indywidualnie - względem koncesjonariusza - i konkretnie - w zakresie określonym w koncesji - ustawowego zakazu świadczenia usług telekomunikacyjnych. Bez udzielenia koncesji na świadczenie tego typu usług nie byłoby przesłanek, by zaktualizował się obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej. Powiązanie to jednak miało charakter wyłącznie formalny. Obowiązek zapłaty opłaty koncesyjnej pozostawał bez związku z wykonywaniem koncesji, jak również nie był uzależniony od jej późniejszego pozostawania w obrocie prawnym. Decyzja w sprawie udzielenia koncesji była aktem prawnym o złożonym charakterze, zawierającym kilka rozstrzygnięć, m. in. przyznanie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych, udzielenie zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej czy nakaz uiszczania określonych w tej decyzji rat opłaty koncesyjnej.
Postanowienia dotyczące opłat za udzielenie koncesji miały przy tym charakter fakultatywny oraz ograniczały się do sposobu ich uiszczania. W związku z tym, konsekwencje wejścia w życie ustawy – Prawo telekomunikacyjne należy rozpatrywać z osobna co do każdego z postanowień zawartych w decyzji koncesyjnej. Tym samym, zdaniem skarżącej, art. 7 Prawa telekomunikacyjnego nie uzasadnia właściwości rzeczowej Prezesa URTiP w sprawie poboru opłat koncesyjnych.
Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej powstał z mocy prawa, zastosowanie ma przepis art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W latach przypadających po wejściu w życie ustawy Prawo telekomunikacyjne, organem bezpośrednio zainteresowanym pobieraniem opłat koncesyjnych, jak ich egzekucją był minister do spraw łączności. Tym samym również do niego powinno należeć podejmowanie decyzji administracyjnych w tym zakresie, a nie do Prezesa URTiP. Pośrednio na właściwość ministra właściwego do spraw łączności w sprawach opłat koncesyjnych wskazują również postanowienia ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o restrukturyzacji zobowiązań koncesyjnych operatorów stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych. Problematyka opłat koncesyjnych jest odrębnym zagadnieniem od spraw zezwoleń telekomunikacyjnych. Wobec braku normy przekazującej sprawy dotyczące opłat Prezesowi URTiP, organem właściwym w tych sprawach jest minister właściwy do spraw łączności, obecnie Minister Infrastruktury.
Ponadto, WSA pominął fakt, że zniesienie organu, jakim był Minister Łączności, nastąpiło później niż wejście w życie Prawa telekomunikacyjnego i przekształcenie z mocy prawa koncesji w zezwolenie. Minister Gospodarki przejął kompetencje Ministra Łączności z dniem 25 lipca 2001 r. na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2001 r. w sprawie przekształcenia Ministerstwa Gospodarki i zniesienia Ministerstwa Łączności (Dz. U. Nr 76, poz.814). Prezes URT stał się właściwy w sprawach zezwoleń telekomunikacyjnych od l stycznia 2001 r. Do czasu, kiedy istniał Minister Łączności, jego właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej w zakresie opłat nie budziła wątpliwości. Wynikało to z jednoznacznego brzmienia art. 157 § l k.p.a. Wyłączenie właściwości Ministra Łączności wynikać musiało z przepisu szczególnego, którym był - aczkolwiek wyłącznie w odniesieniu o tych postanowień decyzji o udzieleniu koncesji, które stały się zezwoleniem telekomunikacyjnym - art. 7 ust. l w zw. z art. art. 142 ust. l pkt l lit. a Prawa telekomunikacyjnego.
Postanowienia dotyczące opłat elementem zezwolenia się nie stały. Jeżeli Minister Łączności był właściwy w sprawie opłat do 25 lipca 2001 r., to nie ulega wątpliwości, że po tej dacie właściwymi organami są kolejni ministrowie właściwi do spraw łączności, obecnie Minister Infrastruktury. Po tej dacie nie zaistniało żadne zdarzenie, które uzasadniałoby przejęcie kompetencji Ministra Łączności przez Prezesa URT, a następnie Prezesa URTiP.
Skarżący z ostrożności procesowej podniósł też, że gdyby Naczelny Sąd Administracyjny doszedł wniosku, iż sposób rozstrzygnięcia o opłatach w decyzji o udzieleniu koncesji wynikał z rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz udostępnienie dokumentacji przetargu, Sąd ten powinien przedstawić trybunałowi Konstytucyjnemu – na podstawie art. 193 Konstytucji oraz art. 3 ustawy z dnia l sierpnia 1997 o Trybunale Konstytucyjnym – pytanie prawne, czy powyższe rozporządzenie było zgodne z Konstytucją i ustawą z 23 listopada 1990 r. o łączności, w zakresie, w jakim subdeleguje kompetencję do określenia wysokości opłaty koncesyjnej w drodze przetargu. Wprawdzie Sąd nie ma obowiązku wystąpienia z takim pytaniem prawnym, jednak kierując się wyrażonymi w art. 2 i art. 7 Konstytucji zasadami państwa prawa i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, Sąd nie powinien przechodzić do porządku dziennego nad rozporządzeniem niezgodnym z aktami wyższego rzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. oraz o wskazanie, iż podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji jest rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 20 a ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz. U. z 1995 r. Nr 11, poz. 564 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 w związku z ust. 1 pkt 6, ust. 2 a oraz ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnianie dokumentacji przetargu (Dz. U. Nr 118, poz. 572 ze zm.) nie czyni zadość wymaganiom skargi kasacyjnej wynikających z przepisu art. 176 P.p.s.a.
Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Zgłoszony w skardze kasacyjnej wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej przytoczony wyżej nie odpowiada warunkom z art. 176, 184, 188 P.p.s.a.
W myśl art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę.
W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. uznając niewłaściwość organu – Ministra Infrastruktury – który podjął tę decyzję i nie dokonał żadnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia w celu zastosowania przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z przepisem art. 20 a ust. 2 cyt. wyżej ustawy o łączności oraz § 1 ust. 1 w związku z ust. 1 pkt 6, ust. 2 a oraz ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczenia opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu.
Dlatego też nie byłoby żadnej możliwości na podstawie art. 188 P.p.s.a. do rozpoznania skargi N. S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury w razie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i uznania, że zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego wskazanych przez stronę skarżącą przepisów ustawy o łączności i przepisów wykonawczych o opłatach za udzielenie koncesji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miał w tej sprawie zastosowania przepis art. 184 P.p.s.a. pozwalający sądowi kasacyjnemu na oddalenie skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Oba wyżej powołane przepisy przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej mogłyby mieć ewentualnie zastosowanie, gdyby Sąd uznał, że skarga ta jest dopuszczalna i spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach od art. 174 do 177 P.p.s.a.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny winien odrzucić skargę kasacyjną z innych przyczyn niedopuszczalną, w tym przypadku z powodu braku wniosku przewidzianego w art. 176 o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej, sformułowanego przez stronę skarżącą, której zdaniem zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu oraz wskazanie innej podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, nie można traktować jako wniosku o zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanej zmiany przewidzianego w art. 176 P.p.s.a.
Jeżeli strona skarżąca uważała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy wskazane w podstawie kasacyjnej opartej na przepisie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. a dotyczące właściwości Prezesa URTiP-u do rozstrzygania w sprawie opłat koncesyjnych, to winna domagać się uchylenia zaskarżonego wyroku i przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważenia zarzutów skargi odnoszących się do rażącego naruszenia prawa materialnego art. 20 a ust. 2 ustawy o łączności oraz wskazanych przepisów wykonawczych dotyczących opłat za udzielenie przedmiotowej koncesji, a nie domagać się rozpoznawania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 P.p.s.a., gdyż nie było możliwości orzekania na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku (brak jest ustaleń takiego stanu faktycznego).
Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny chciał spełnić żądanie skargi kasacyjnej naruszyłby w tej sprawie fundamentalną zasadę dwuinstancyjności sądów administracyjnych oraz przepis art. 188 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika bowiem, że sąd kasacyjny nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych i rozpoznawania sprawy, jeżeli nastąpiło naruszenie przepisu postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeszcze raz należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny może, w przypadku uchylenia zaskarżonego orzeczenia – czego strona skarżąca nie żądała – rozpoznać skargę i orzec wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.
Nie można żądać rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli Sąd nie ma pożądanego stanu faktycznego w zaskarżonym wyroku.
Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 184 P.p.s.a. skierowany jest do Sądu a nie do strony, jako możliwy wniosek skargi kasacyjnej, gdyż występuje logiczna sprzeczność pomiędzy istotą skargi kasacyjnej a żądaniem wnoszącego tę skargę o jej oddalenie.
Skoro Sąd uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera wniosku przewidzianego w przepisie art. 176 P.p.s.a., to jest ona niedopuszczalna z przyczyn formalnych i dlatego podlegała odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i 176 P.p.s.a.