Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2008 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał M. B. zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie spożywczo-przemysłowym przy ul. S. w C. Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2008 r. Z. M., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji. Wnioskujący podał, że jest właścicielem wskazanego w zezwoleniu lokalu i nie wyrażał zgody na dysponowanie tym lokalem przez M. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2008 r., stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. nr [...]. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. utrzymało w mocy swą uprzednią decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm., zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości), wnioskodawca w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązany jest dołączyć do wniosku dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych.
W tej sprawie M. B., jako tytuł prawny do lokalu wskazał umowę użyczenia gruntu z dnia 1 maja 1998 r., zawartą między spółka cywilną "H." a użyczającym Z. M. Umowa użyczenia dotyczyła stron nieistniejących w chwili wydania zezwolenia. Burmistrz Miasta i Gminy C. przy wydawaniu decyzji nie zbadał, czy wskazany w załącznikach do wniosku tytuł prawny do lokalu rzeczywiście istnieje i znajduje odpowiednie umocowanie, czym naruszył art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.
Nadto uzasadniając (kwestionowane przez wnioskodawcę) uznanie Z. M. za stronę postępowania, Kolegium wyjaśniło, iż stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, zaś co do istnienia w postępowaniu tak rozumianego interesu prawnego Z. M., Kolegium nie miało wątpliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę M. B. wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniając wniosek Z. M. zasadnie ustaliło, iż był on uprawniony do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. Sąd zaakceptował ustalenia faktyczne organu, zgodnie z którymi Z. M., jako współwłaściciel spornej działki o pow. 127 m2, Nr [...] oraz lokalu handlowego położonego na tej działce, nie wyraził zgody na dysponowanie lokalem. Nie uczyniła tego też jego żona będąca współwłaścicielką spornej nieruchomości. Sąd wziął pod rozwagę okoliczność, że dokumenty przedstawione przez M. B. mające świadczyć o tytule prawnym do nieruchomości, wystawione były na nieistniejącą już Spółkę, a także fakt postępowania o eksmisję skarżącego ze spornego lokalu.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ocena tego, czy osoba inicjująca postępowanie w trybie art. 157 § 2 k.p.a. ma przymiot strony, jest trudna do wykazania, jeżeli okoliczność ta nie jest rozważana w powiązaniu z przepisem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z. M. wyprowadzał swój interes prawny z prawa własności do lokalu, w którym skarżący miał prowadzić sprzedaż alkoholu, podnosząc jednocześnie zarzut braku tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu po stronie skarżącego, a zadaniem organu było wyjaśnienie tego w trybie właściwym (art. 157 § 3 k.p.a.). Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 28 k.p.a.
Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Sąd przyjął, że tytułem prawnym do lokalu może być zarówno tytuł o charakterze prawnorzeczowym, jak i obligacyjnym. Umowa użyczenia z dnia 1 maja 1998 r. zawarta między Z. M., a "H." Spółką Cywilną nie potwierdzała jednak tytułu prawnego do pawilonu handlowego, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż dotyczyła niezabudowanej wówczas nieruchomości, działki gruntu o pow. 127 m2 (nr [...]).
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, iż tytuł prawny do lokalu wywodzi z tejże umowy, która następnie per facta concludentia przekształcona została w umowę użyczenia zawartą między Z. M. a M. B. prowadzącym działalności gospodarczą pod firmą D. W. "B.", uznał, że powyższe nie może zastąpić wymogu ustawowego polegającego na obowiązku dołączenia do wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu. Nie było nim również oświadczenie zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 20 listopada 2007 r., nazwanym: wyjaśnienia do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, gdyż stanowiło ono dokument prywatny (art. 244 k.p.c.).
W ocenie Sądu powoływanie się przez skarżącego na wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 lipca 2008 r. w sprawie o wydanie lokalu, w którym Sąd oddala powództwo, a Sąd Okręgowy wyrokiem z 19 listopada 2008 r. oddala apelację, nie miało znaczenia w sprawie, bowiem to na dzień składania wniosku M. B. miał wykazać się dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do przedmiotowego lokalu.
Oddalając skargę Sąd powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.)
II
W skardze kasacyjnej M. B. domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Z. M. przysługiwały prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej M. B. zezwolenia na sprzedaż alkoholu,
- 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przez przyjęcie, że pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 20 listopada 2007 r. - wraz z załącznikami- jako dokument prywatny w rozumieniu art. 244 k.p.c., nie spełnia warunku dokumentu, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi albowiem jest on dokumentem prywatnym,
- 3) naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 k.p.a. w związku z treścią art. 659 § 1 oraz art. 660 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że w przypadku zawarcia umowy najmu bez zachowania formy pisemnej, oświadczenie strony bądź jej umocowanego pełnomocnika złożone w formie pisemnej nie jest dokumentem w rozumieniu art. 75 k.p.a. oraz w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,
- 4) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 75 k.p.a. przez przyjęcie, że wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 lipca 2008 r. jak i wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2008 r., nie mają znaczenia w sprawie,
- 5) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art., 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, a w szczególności przez wskazanie, jakie przepisy prawa własności uzasadniają interes prawny Z. M. oraz z jakich przepisów wynika norma prawna, na którą Sąd I instancji wskazał, z której to normy mają wynikać wprost określone prawa lub obowiązki Z. M. w związku z udzieleniem M. B. zezwolenia na sprzedaż alkoholu oraz przez pominięcie w uzasadnieniu odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze z dnia 2 czerwca 2008 r. punkt 3) i punkt 4) tj. przez zupełne pominięcie w uzasadnieniu zarzutów:
- 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania dowodów, na jakich organ się oparł oraz uzasadnieniu pominięcia dowodów wskazywanych przez stronę oraz uzasadnienia odmowy wiarygodności tym dowodom w odniesieniu do ustalenia, że Z. M. nie zamierzał użyczyć przedmiotowego lokalu Panu M. B. po rozwiązaniu spółki cywilnej, że umowa użyczenia nie mogła nastąpić per facta concludentia oraz że M. B. i Z. M. nie łączył żaden węzeł obligacyjny, w oparciu o który M. B. posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu,
- 4) obrazę art. 6 i art. 7 k.p.a. przez dokonanie ustalenia wbrew obowiązującym przepisom prawa tj. art. 860 k.c.; art. 875 § 1; art. 710 k.c. i art. 716 k.c., że zawarta przez skarżącego M. B. jako wspólnika spółki cywilnej umowa użyczenia z dnia 1 maja 1998 r., działki nr [...] położonej w C. przy ul. S. została rozwiązana w chwili i w związku z rozwiązaniem umowy spółki cywilnej z dnia 1 maja 1998 r., ustalenie że M. B. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu pomimo istnienia w tym zakresie sporu zawisłego przed sądem powszechnym, ustalenie nieistnienia prawa M. B. do przedmiotowego lokalu mimo, iż sprawa taka należy wyłącznie do sądu powszechnego z zastosowaniem trybu cywilnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że brak wskazania przez Sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego, czy normy prawnej, z której wynikałyby obowiązki lub uprawnienia Z. M. w postępowaniu, stanowiło naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem niemożliwe jest zweryfikowanie zaskarżonego wyroku w zakresie przyznania przymiotu strony w postępowaniu Z. M. Wnoszący skargę kasacyjną podał, że żaden przepis odnoszący się do prawa własności nie uzasadnia interesu właściciela w tym, by mógł on kwestionować zasadność uzyskania przez osobę trzecią zezwolenia na sprzedaż alkoholu, niezależnie gdzie ta sprzedaż byłaby prowadzona. Istnienie uprawnienia M. B. do sprzedaży alkoholu w lokalu użytkowym, który nie stanowił jego własności, nie ograniczało bowiem prawa właściciela do dysponowania tą nieruchomością.
Z wykładani językowej art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wnoszący skargę kasacyjną wywiódł, że w postępowaniu należy przedłożyć jakikolwiek dokument, w szerokim tego słowa znaczeniu, z którego treści wynikałoby prawo wnioskodawcy do korzystania z lokalu, w którym ma on zamiar prowadzić sprzedaż alkoholu. Dokumentem takim jest dokument prywatny np. oświadczenie właściciela lokalu. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisu była błędna, gdyż przepis ten nie mówi ani o dokumencie urzędowym, ani o żadnych cechach tego dokumentu.
Sądowi I instancji zarzucono pominięcie zasady wyrażonej w art. 6 k.p.a. w związku z treścią art. 659 § 1 oraz art. 660 Kodeksu cywilnego, z których wynika, że umowa najmu, która stanowi "tytuł prawny" może zostać zawarta w drodze czynności konkludentnych. W takiej sytuacji to właśnie oświadczenie stron tej umowy o dokonaniu zawarcia takiej umowy będzie dokumentem w rozumieniu art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dokumentów przedłożonych do akt sprawy i ich pominięcie przy wydawaniu wyroku rażąco naruszało art. 75 k.p.a., gdyż z powołanych wyroków Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego wynikało, że już w dacie składania wniosków, zgodnie ze złożonym przez pełnomocnika pisemnym oświadczeniem, M. B. miał tytuł prawny do lokalu, w którym zamierzał prowadzić sprzedaż alkoholu.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach, o których stanowi art. 174 p.p.s.a. W obrębie podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie między innymi art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten, tak jak i większość zarzutów skargi kasacyjnej, wiąże się z konsekwentną tezą strony skarżącej, że inicjator postępowania nadzwyczajnego nie posiadał przymiotu strony tego postępowania.
W kontrolowanym wyroku Sąd I instancji zaaprobował pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że współwłaściciel nieruchomości, na której usytuowany jest "sklep spożywczo-przemysłowy", oznaczony w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych jako miejsce, w którym zezwolono na sprzedaż napojów alkoholowych, może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu. Zgadzając się z organem, którego działanie zaskarżono, Sąd I instancji nie dostrzegł konieczności weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w toku postępowania w przedmiocie nieważności decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpienie z wnioskiem podmiotu, który powołuje się na swój interes prawny wymaga, co do zasady, wszczęcia postępowania w trybie art. 157 § 2 k.p.a., w którym przede wszystkim należy ustalić istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Inaczej rzecz ujmując, ta wstępna ocena dokonana przez organ na etapie badania wniosku każdorazowo wymaga weryfikacji we wszczętym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym stosowania art. 157 § 3 k.p.a. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r., o sygn. akt I OSK 725/05 Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował pogląd, że art. 157 § 3 k.p.a. ma zastosowanie do sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że jednostka wnosząca żądanie nie ma w sprawie interesu prawnego.
W sytuacji, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie.
Z kolei w wyroku z dnia 17 czerwca 2005 r., o sygn. akt OSK 1534/04 Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, że zastosowanie przez organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych można dopuścić tylko, gdy jednostka wnosząca podanie o wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu postępowania nie wywodzi własnego interesu prawnego. W razie, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga złożonego procesu wykładni nie można prowadzić tej wykładni poza postępowaniem administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela zapatrywania prawne wyrażone w powołanych wyrokach i uważa, że tylko w sytuacji, gdy podmiot domagający się wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji niebędący stroną postępowania zwykłego nie wskaże elementów określających jego legitymację do złożenia wniosku lub gdy wskazane elementy w sposób oczywisty przeczą tezie o istnieniu interesu prawnego, dopuszczalne jest wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 157 § 3 k.p.a. Natomiast w sytuacji, gdy przesłanki istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego wymagają dokonania szeregu ustaleń obejmujących ustalenie ewentualnego wpływu decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca, właściwy organ zobligowany jest do wszczęcia postępowania.
Przenosząc te uwagi na omawiany zarzut skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikają przyczyny, dla których Sąd I instancji przyjął, że doszło do pozytywnej weryfikacji istnienia po stronie współwłaściciela nieruchomości interesu prawnego w wyeliminowaniu w trybie nadzwyczajnym decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu w pawilonie sklepowym położonym na tej nieruchomości. Zaniechanie to nie pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia, a to czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnionym w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Zważyć bowiem należy, że nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 k.p.a., które by można zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Dobitnie o tym świadczy orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do art. 157 § 2 k.p.a. Kwestie te należy rozważyć indywidualnie przy przyjęciu kryterium ewentualnych skutków stwierdzenia nieważności decyzji dla praw i obowiązków podmiotu domagającego się stwierdzenia nieważności decyzji. Jeżeli interes prawny wywodzony jest z praw właścicielskich, to niezbędnym jest odniesienie się do konkretnych okoliczności konkretnej sprawy i zbadanie, jakie prawa właściciela naruszają uprawnienia wynikające z decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu.
Treść i wykonywanie własności regulują przepisy Kodeksu cywilnego (księga druga, tytuł I, dział II). Zgodnie z art. 140 K.c. "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą".
Przedstawiona kodeksowa regulacja uprawnień właścicielskich wskazuje zatem na dwa typy tych uprawnień; prawo do korzystanie z rzeczy oraz prawo do rozporządzenia rzeczą, przy czym korzystanie z rzeczy może w szczególności (katalog otwarty) polegać na pobieraniu pożytków i innych dochodów rzeczy. Rozporządzanie rzeczą – uogólniając – oznacza możliwość dokonania czynności prawnych dotyczących rzeczy. Zakres prawa własności wyznacza też klauzula społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa.
W świetle tych rozważań, dla prawidłowego wyprowadzenia interesu prawnego właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest pawilon wskazany w zezwoleniu jako miejsce sprzedaży napojów alkoholowych, wymagało rozważenia, czy wyeliminowanie z obrotu decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu wpłynie na przedstawiony powyżej zakres uprawnień.
Rozważania te winny zostać zawarte w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji przy uwzględnieniu wyroków zapadłych pomiędzy stronami w sprawie z powództwa Z. M. o nakazanie M. B. opróżnienie, opuszczenie i wydanie pawilonu handlowego, położonego na nieruchomości powoda. W sprawie tej Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo, przyjmując w uzasadnieniu orzeczenia m.in., że "strony zawarły umowę, w oparciu o którą powód zobowiązał się oddać pozwanemu omawiany pawilon do maja 2010 r., a ten zobowiązał się spłacić dług wspólników. Umowy tej nie sposób traktować, jako umowy użyczenia, zgodnie z nią, bowiem dochodzi do nieodpłatnego korzystania przez biorącego rzecz w użyczenie. Omawianą umowę należy uznać za umowę najmu na czas określony". Apelacja wniesiona przez powoda od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2008 r.
Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że orzeczenia te zapadły po wydaniu zaskarżonej decyzji, niemniej jednak znane były Sądowi I instancji i miały doniosłe znaczenie dla oceny kompletności ustaleń organu, którego działanie zaskarżono. Ponadto z akt administracyjnych wynikało niespornie, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy sklepu spożywczo-przemysłowego przy ulicy S. w C. Ta informacja była wystarczająca do dokonania głębszej analizy istnienia interesu prawnego po stronie właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest sklep, w stwierdzeniu nieważności decyzji, obejmującej zezwolenie na sprzedaż jednego z asortymentów (napojów alkoholowych) oferowanych w tej placówce handlowej.
W obrębie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. postawiono Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. odnoszący się do omówionych uprzednio wyroków sądów powszechnych. Zarzut ten został skonstruowany nieprawidłowo, gdyż przepis art. 75 k.p.a. dotyczy postępowania administracyjnego, a jak już wcześniej wskazano wyroki te zapadły po wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania przed sądem administracyjnym, a przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed tym sądem zostało uregulowane w ustawie procesowej (p.p.s.a.), tak sformułowany zarzut należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Zgodzić jednak należy się ze skarżącym, że przy ocenie zaskarżonej decyzji przedłożone w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyroki powinny zostać wzięte pod rozwagę przez Sąd I instancji.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za przedwczesne. Najpierw bowiem konieczne jest odniesienie się Sądu I instancji do podstawowego problemu, jakim jest ustalenie przymiotu strony inicjatora postępowania nadzwyczajnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji.