Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2662/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia I. z siedzibą w K. na rozstrzygniecie zawarte w piśmie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Stowarzyszenie I. w K. (dalej jako skarżący) wystąpiło z wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "Z.", w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Poddziałanie 2.1.1.
W następstwie dokonanej oceny Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) pismem z dnia [...] października 2013 r. poinformowała Stowarzyszenie, o nieprzyjęciu do realizacji wniosku ze względu na niespełnienie wszystkich kryteriów horyzontalnych. W piśmie tym zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia protestu, wskazano jednocześnie, że protest nie podlega rozpatrzeniu, jeśli mimo prawidłowego pouczenia został wniesiony m.in. bez spełnienia wymogów określonych w art. 30b ust. 6 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 nr 84, poz. 712 ze zm., dalej jako u.z.p.p.r.).
Skarżący od powyższej informacji złożył protest. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. PARP poinformowała go, że protest pozostawia bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdziła, że do protestu nie załączono oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby podpisującej protest do działania w imieniu wnioskodawcy (ze wskazaniem sposobu reprezentowania stowarzyszenia). Jednocześnie pismo zawierało pouczenie, z którego wynikało, że rozstrzygnięcie to jest wiążące i nie przysługuje od niego dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w programie operacyjnym na mocy art. 2 ustawy o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w art. 30 b u.z.p.p.r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., stwierdził, w wyniku skargi wniesionej przez Stowarzyszenie I., że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W uzasadnieniu wyroku podniósł na wstępie, że wbrew twierdzeniom PARP, skarga do sądu wojewódzkiego w rozpoznawanej sprawie przysługiwała. Artykuł 30 c) u.z.p.p.r. stanowi, że po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku o którym mowa w art. 30 i pkt 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.).
W ocenie Sądu przesłanki wymienione w powyższym przepisie zostały w niniejszej sprawie spełnione mimo tego, że rozstrzygnięcie będące następstwem wniesienia protestu miało charakter formalny (protest pozostawiono bez rozpatrzenia). Strona wypełniła bowiem ciążący na niej obowiązek wyczerpania procedury odwoławczej w administracyjnym toku instancji. Takie formalne rozstrzygnięcie organu nie pozbawia strony możliwości zaskarżenia go skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Sąd I instancji stwierdził, że brak pouczenia strony (w piśmie będącym pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia) o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był rażącym naruszeniem prawa (art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.r.). Mimo jednak braku stosownego pouczenia strona wniosła skargę zarzucając organowi, iż ten bezzasadnie pozostawił go bez rozpatrzenia z powołaniem się na to, iż do złożonego protestu nie załączono oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby podpisującej protest do działania w imieniu wnioskodawcy ze wskazaniem sposobu reprezentacji stowarzyszenia i to w sytuacji kiedy skarżąca wszystkie niezbędne dokumenty przedstawiła. Załączyła bowiem do protestu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię uchwały w sprawie wyboru nowego jej zarządu, oraz potwierdzone za zgodność z oryginałami kserokopie dokumentów przesłanych do sądu rejestrowego (Sądu Rejonowego w K.).
Oprócz tego w proteście przedstawiono w tej materii stosowne wyjaśnienia podnosząc, iż osoby które protest podpisały wchodzą w skład Zarządu Krajowego S. wybranego w dniu 4 października 2013 r. i są upoważnione do reprezentowania tego podmiotu.
Powyższe wyjaśnienia oraz dokumenty zostały uznane za niewystarczające do wykazania właściwej reprezentacji strony. PARP stanął bowiem na stanowisku, iż w tej materii doszło do naruszenia art. 30 b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r.
Sąd I instancji nie podzielił powyższego stanowiska PARP. W przypadku bowiem gdy zmiana reprezentacji podmiotu dotyczy jedynie osób które zajmowały określone stanowiska i które z racji zajmowania tychże stanowisk były uprawnione do niej wcześniej to do ustalenia sposobu prawidłowej reprezentacji obecnie wystarczy jedynie uchwała w sprawie wyboru nowych osób na te stanowiska. Taką uchwałą była uchwała nr 27/2013 podjęta podczas XI Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków skarżącego stowarzyszenia, którą powołano do trzyosobowego zarządu m.in. nowego Prezesa i Skarbnika, ale która to uchwała nie zmieniła dotychczasowego sposobu reprezentacji skarżącego (nadal w jej przypadku wymagane było współdziałanie Prezesa Zarządu i Skarbnika).
Wobec powyższego obowiązkiem organu będzie merytoryczne rozpoznanie protestu.
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. i art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013r. poz. 714) poprzez zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30b ust. 11 u.z.p.p.r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest to akt objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego;
- 2) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30b ust. 11 pkt 4 u.z.p.p.r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest to akt objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego;
- 3) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30b ust. 11 pkt 4 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm.) oraz w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie u.z.p.p.r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy brak było podstaw do uznania, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, tj. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy protest skarżącego nie podlegał rozpatrzeniu ze względu na brak spełnienia wymagań określonych w art. 30b ust. 11 pkt 4 u.z.p.p.r. czyli brak podpisu wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania z załączeniem oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do działania w imieniu wnioskodawcy zgodnie z art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r.;
- 4) art. 30c ust. 5 pkt 2 i ust. 6 u.z.p.p.r. w związku z art. 30c ust. 2a pkt 3 u.z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy skarga nie zawierała kompletnej dokumentacji tj. załączony przez skarżącego do skargi protest zawierał inne załączniki niż faktycznie zostały załączone do protestu wniesionego do strony przeciwnej;
- 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez:
- a) błędne przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy jednoczesnym braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznego i wyczerpującego wyjaśnienia, na czym polegało to naruszenie, a także nieuwzględnieniu przez Sąd zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz brak ustosunkowania się w uzasadnieniu do przedstawionego w odpowiedzi na skargę stanowiska Strony przeciwnej, że skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów wskazanych w art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r.,
- b) przedstawienie w uzasadnieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające Stronę przeciwną informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności przyjętego przez Sąd stanowiska,
- c) brak przeprowadzenia dowodu z dokumentów na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. w sytuacji gdy było to niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował przepisy art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. oraz art. 2 ust. 8 ustawy o zmianie u.z.p.p.r., uznając, że skarżący wyczerpał środki odwoławcze. Sąd nie wziął pod uwagę, że ustawodawca odróżnił wyczerpanie postępowania odwoławczego od pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, są to dwa różne pojęcia, a na pozostawienie protestu bez rozpoznania skarga przysługuje jedynie w przypadku wskazanym w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Za uznaniem, że Sąd błędnie przyjął dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie przemawia również brzmienie art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., z kolei art. 30b ust. 11 u.z.p.p.r. został zredagowany w ten sposób, że wskazano w nim tylko, iż instytucja pozostawiająca protest bez rozpatrzenia ma obowiązek poinformować wnioskodawcę o tym fakcie na piśmie. Brak wskazania o konieczności pouczenia o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego również potwierdza, że taka skarga do sądu nie przysługuje.
Ponadto Sąd dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, gdyż brak było podstaw do uznania, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd błędnie zastosował art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., w sytuacji, gdy protest nie podlegał rozpatrzeniu, ze względu na brak spełnienia wymagań określonych w art. 30b ust. 11 pkt 4 u.z.p.p.r., czyli brak podpisu wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentacji - z załączeniem oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do działania w imieniu wnioskodawcy. PARP nie otrzymała protestu w takim kształcie, jak wskazuje to skarżący w treści skargi, ani w załączniku do skargi.
Sąd błędnie przyjął, że skarżący wykazał umocowanie do reprezentowania wnioskodawcy poprzez załączenie jedynie uchwały w przedmiocie wyboru nowego zarządu. Sąd nie zawarł w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia dlaczego uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. W szczególności nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że skarżący spełnił wymagania określone w art. 3b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r. Sąd nie wyjaśnił swojego stanowiska i nie odniósł się do stanowiska skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty kasacyjne zostały uznane za usprawiedliwione.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30e u.z.p.p.r. - w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie zastosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi znajdują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., u.z.p.p.r. artykuł ten wskazuje jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. wyznaczają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania wpisu sądowego oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć.
Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie - w ocenie składu orzekającego - nie zachodzi. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej, jako najdalej idących, a stwierdzających, że wnioskodawcy nie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na pismo z dnia 14 listopada 2013 r., w konsekwencji WSA w W. powinien skargę odrzucić, należy uznać, że nie są one zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 [Dz. U. z dnia 17 grudnia 2011 r. Nr 279, poz. 1644; OTK-A z dnia 31 grudnia 2011 r. Nr 10 (147), poz. 115] znowelizowana została u.z.p.p.r. Zgodnie z treścią art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) dalej: ustawa nowelizująca z dnia 19 kwietnia 2013 r., wnioskodawca może wnieść skargę po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 (dotyczącego wyczerpania alokacji na realizację działania lub priorytetu), zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.; skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30 i pkt 1 bezpośrednio do wsa wraz z kompletną dokumentacją w sprawie.
W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć już samo wniesienie środka odwoławczego (por. wyrok WSA w Białymstoku z 27 października 2010r., I SA/Bk 484/10 opubl. Lex nr 747705, por. również M. Kojło Wybrane problemy sądowej redystrybucji środków unijnych ZNSA 2010, nr 4 s 52). Zdaniem składu orzekającego nie stoi również na przeszkodzie przyjęciu, że na pismo w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia przysługuje skarga do sądu administracyjnego, treść art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., w którym ustawodawca, wskazując termin wniesienia skargi, odwołuje się do informacji o wyniku rozpatrzenia protestu. Takim wynikiem jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, również pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Świadczy o tym treść art. 30c ust. 9 u.z.p.p.r. zdanie drugie, zgodnie z którym informacja ta zawiera "w szczególności": - treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem, - w przypadku nieuwzględnienia protestu – pouczenie o możliwości i terminie wniesienia skargi do wsa.
Użycie wyrażenia " w szczególności" oznacza, że informacja powinna zawierać wymienione składniki, ale też, że wyliczenie jest niewyczerpujące. Z kolei ustęp 11 tegoż artykułu, w którym nie zawarto obowiązku pouczenia zainteresowanego o przysługującej mu skardze do sądu, nie może świadczyć o tym, że skarga nie przysługuje, należy go rozumieć w ten sposób, że określa on tylko w jakich przypadkach protest pozostaje bez rozpatrzenia.
Zatem w niniejszej sprawie skarżący wyczerpał przysługujące mu środki odwoławcze wnosząc protest do właściwej instytucji. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i 8 ustawy nowelizującej z dnia 19 kwietnia 2013 r. - w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013 wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych, o których mowa w ust.
1. Zgodnie z komunikatem Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie listy programów operacyjnych na lata 2007 – 2013 i przysługujących w ich ramach środków odwoławczych oraz instytucji właściwych do ich rozpatrzenia (M.P. z 2013 r. poz. 576) wydanym na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 19 kwietnia 2013 r. instytucją rozpatrującą środek odwoławczy w postaci protestu dla Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, dla działania 2.1, była Instytucja Wdrażająca, którą była w tym wypadku Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (Instytucja Pośrednicząca II stopnia).
Skoro więc skarżący wyczerpał środki odwoławcze wnosząc protest do właściwej instytucji należało przyjąć, że przysługiwało mu prawo wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 30c ust. 1 u.p.z.p.p.r. w zw. z art. 2 ust. 8 ustawy nowelizującej.
Przechodząc do oceny pozostałych, merytorycznego zarzutów skargi, trzeba stwierdzić, że ich istotą jest kwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej zarzucił, ponadto, że Sąd nie zawarł w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia dlaczego uznał, że organ dopuścił się naruszenia, tym samym uchybił treści art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest zasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. W judykaturze przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07).
Ponadto taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a zatem ustalenia przesłanek, którymi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie (por. wyroku NSA z 11 stycznia 2006r., II GSK 332/05, LEX 193380, z 30 sierpnia 2006r., II OSK 1109/05, LEX 266425). Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że skarżący spełnił wymagania określone w art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r. Z poglądem tym należy się zgodzić. Z lakonicznego wywodu zawartego w zaskarżonym wyroku wynika, że Sąd przyjął, że w przypadku "gdy zmiana reprezentacji podmiotu dotyczy jedynie osób, które zajmowały określone stanowiska i które z racji zajmowania tychże stanowisk były uprawnione do niej wcześniej to do ustalenia sposobu prawidłowej reprezentacji obecnie wystarczy jedynie uchwała w sprawie wyboru nowych osób na te stanowiska." Słusznie jednak podnosi kasator, że Sąd w żadnym momencie nie odniósł się do kwestii ustalenia sposobu tej reprezentacji.
Sąd nie ustosunkował się również do twierdzeń PARP, że na żadnym etapie procedury konkursowej i odwoławczej skarżący nie przedstawił ani odpisu z KRS ani statutu. W tym momencie zauważyć trzeba, że zgodnie z treści art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r. wynika, że jednym z warunków skutecznego złożenia protestu jest załączenie do niego oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby podpisującej protest do działania w imieniu wnioskodawcy. Zgodnie z art. 38 Kodeksu cywilnego osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie. Statut jako źródło norm regulujących m.in. ustrój osób prawnych, a także organizację i sposób działania osoby prawnej, wskazany jest również w art. 35 k.c. Z uregulowaniami tymi koresponduje przepis art. 10 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach, który w ust. 1 pkt 6 wskazuje, że statut określa m.in. sposób reprezentowania stowarzyszenia.
W związku z tymi regulacjami nie jest wystarczająca dla wykazania sposobu reprezentacji stowarzyszenia (taką formę prawną ma wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie projektu) sama uchwała walnego zebrania członków stowarzyszenia w przedmiocie wyboru nowych członków zarządu. Uchwała taka nie określa bowiem w wystarczający sposób umocowania tych osób do występowania w imieniu osoby prawnej, gdyż sam sposób reprezentacji określa statut.
Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że nie przyjął on, aby statut stowarzyszenia (lub też stosowny odpis z rejestru pozwalający ustalić sposób reprezentacji) został złożony w toku postępowania odwoławczego lub konkursowego. W części sprawozdawczej uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że do protestu skarżąca dołączyła kserokopie uchwały w sprawie wyboru nowego zarządu oraz dokumentów rejestrowych przesłanych do Sądu Rejonowego w K., z kolei w części uzasadnienia prawnego zrelacjonował tylko stanowisko strony, która powołała się na te załączone dokumenty.
Sąd nie wyjaśnił natomiast na czym opiera swoje stanowisko, że wystarczające dokumenty do ustalenia sposobu reprezentacji zostały przez Stowarzyszenie przedstawione. Dlatego uznać należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie uchyla się spod kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zarzut naruszenia art. art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. ze skutkiem wpływu na wynik sprawy jest zasadny i musiał prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W tej sytuacji za przedwczesne natomiast należało uznać zarzuty opisany w pkt. 3 petitum skargi kasacyjnej.
Nie był natomiast zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem ani w treści tego zarzutu, ani w uzasadnieniu jakich to dowodów nie przeprowadzono, ani jaki wpływ mogło mieć wskazane uchybienie na wynik sprawy.
Ten ostatni brak skargi kasacyjnej dotyczy również zarzutu wskazanego w pkt 4 skargi kasacyjnej. Zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony również i z tej przyczyny, że wezwanie strony do uzupełnienia skargi z powodu jej niekompletności (bez dołączenia kompletnej dokumentacji) - pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia jest możliwe wyłącznie na wstępnym etapie postępowania sądowego – właśnie przed przystąpieniem do jej rozpoznania. Niedokonanie wezwania w tym czasie np. w wyniku przeoczenia niektórych braków powoduje, że – po przystąpieniu do rozpoznania sprawy - nie może on już mieć zastosowania.
Przy ponowny rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. sporządzi uzasadnienie spełniające warunki z art. 141 § 4 p.p.s.a. uwzględniając powyższe uwagi i wskazując jednoznacznie czy złożone przez stronę w toku postępowania konkursowego i odwoławczego dokumenty były wystarczające dla przyjęcia, jaki był aktualny, w momencie wnoszenia protestu, sposób reprezentacji Stowarzyszenia, zatem czy protest spełniał warunek określony w art. 30b ust. 6 pkt 6 u.z.p.p.r.
Z tych wszystkich przyczyn, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, o kosztach postanowiono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.