Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 435/14

Uzasadnienie

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę G. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oraz orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia z [...] lutego 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P. stwierdził, że skarżący od 14 lutego 2008 r. do 17 listopada 2008 r. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Stwierdzenie to oparto na ustaleniu, że skarżący posiadał zezwolenie zawodowe uprawniające do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i był wpisany do "Rejestru Agentów Ubezpieczeniowych" jako osoba wykonująca czynności na rzecz innych podmiotów w okresie od kwietnia 2004 r. do listopada 2008 r. Nadto w ewidencji podatników figurował jako prowadzący działalność gospodarczą od 15 maja 1998 r. do 18 listopada 2008 r. Organ nie dał przy tym wiary oświadczeniu skarżącego, że działalność gospodarcza była przez niego zawieszona z dniem 12 stycznia 2008 r.

Zaskarżoną decyzją Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na tę decyzję przyjął, że dopiero z dniem 20 września 2008 r. ustawodawca wprowadził dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą możliwość wyłączenia się spod obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w związku z zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672). Stwierdził, że zarejestrowana działalność gospodarcza wiąże się z przymusem podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana (a więc także, czy zaistniała przerwa w jej prowadzeniu) należy do sfery ustaleń faktycznych, a istnienie wpisu do ewidencji nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże wpis ten prowadzi do domniemania prawnego, według którego osoba wpisana do ewidencji, która nie zgłosiła zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, jest traktowana jako prowadząca taką działalność. Według Sądu I instancji domniemanie to może być obalone w drodze przeprowadzenia przeciwdowodu, który obciąża stronę twierdzącą o faktach przeciwnych twierdzeniom wynikającym z domniemania.

Nadto zaistnienie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej musi być rzeczywiste, co oznacza, że ubezpieczonego obciąża obowiązek wykazania wystąpienia okoliczności niezwiązanych z warunkami wykonywania działalności gospodarczej.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy WSA podzielił stanowisko organów NFZ, że dla określenia okresu objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania działalności pozarolniczej znaczenie prawne ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz jego wykreślenie z tej ewidencji. Nie jest przy tym istotne, czy uzyskuje się z niej przychody. Nie ma też żadnej zależności między obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i obowiązkiem podatkowym. Zarejestrowana działalność gospodarcza wiąże się z przymusem podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zaś ustanie obowiązku ubezpieczenia powoduje wykreślenie wpisu pozarolniczej działalności gospodarczej z ewidencji lub odnotowanie przerwy w jej prowadzeniu.

W odniesieniu do podnoszonego przez skarżącego zarzutu niemożności dostarczenia organom administracyjnym księgi przychodów i rozchodów, Sąd stwierdził, że nie może on odnieść zamierzonego skutku, bowiem ciężar dowodu wystąpienia przesłanek uzasadniających ustanie obowiązku ubezpieczenia (rzeczywistego zaistnienia przerwy w prowadzeniu działalności) obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia. Jednocześnie Sąd zauważył, że stroną w toczącym się postępowaniu sądowym przed Sądem Okręgowym w P. nie są organy NFZ, lecz skarżący, zatem tylko on jest uprawiony do dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach sądowych. Zgodnie bowiem z art. 9 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 101; dalej k.p.c.) z tym przepisem strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięto w oparciu art. 250 p.p.s.a.

II

G. W., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok WSA w W. w części obejmującej oddalenie skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) przez brak stwierdzenia nieważności decyzji nr 394/2012/Ub Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r. w przedmiocie objęcia skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym w okresie od 14 lutego do 17 listopada 2008 r., mimo że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż została podpisana przez osobę nieupoważnioną;
2. 2. art. 133 p.p.s.a. przez oparcie wyroku na dokumencie niestanowiącym akt sprawy, tj. upoważnieniu dla pana K. F. do wydania zaskarżonej decyzji (k. 121 akt Sądu I instancji), a w konsekwencji braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdyż została podpisana przez osobę nieupoważnioną;
3. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części;
4. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, mimo że organy administracji publicznej wydając wskazane decyzje rażąco naruszyły reguły gromadzenia i oceny materiału dowodowego głównie przez:
5. - nieprawidłową ocenę przedstawionych przez skarżącego dowodów z dokumentów, w szczególności druku ZUS ZWPA, wypowiedzenia umowy z K. S.A. z dnia 7 kwietnia 2008 r., zaświadczenia o zatrudnieniu w Z. Sp. z.o.o. w okresie od 14 lutego 2008 r. do 5 września 2009 r.,
6. - zaniechanie podjęcia możliwych i koniecznych czynności dowodowych, tj. wystąpienia do Sądu Okręgowego w P. lub do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem pozyskania ważnego dla Prezesa NFZ dowodu z dokumentu, tj. księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącego, a w konsekwencji, zarówno Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, jak i Prezes NFZ nie ustalił stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim kluczowej dla sprawy okoliczności faktycznej, jaką był fakt zawieszenia przez skarżącego prowadzonej działalności gospodarczej od 12 stycznia 2008 r. oraz oparł swoje rozstrzygnięcie na domniemaniu prawnym wynikającym z faktu wpisania skarżącego do ewidencji prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy skarżący przedstawił dowody obalające to domniemanie, a w przypadku dowodu z księgi przychodów i rozchodów miejsce przechowywania tego dokumentu.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł:

1. 1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie wyroku w zakresie pkt. 1 i w tym zakresie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania;
2. 2. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Prezesa NFZ na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 4-krotnej stawki minimalnej przewidzianej w § 14 ust. 2 pkt 2. lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 marca 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.);
3. 3. na wypadek oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2. lit. a) w zw. § 2 ust. 2 w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 16 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 marca 2002 r. o zasądzenie na rzecz r. pr. K. C. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 4-krotnej stawki minimalnej przewidzianej w § 14 ust. 2 pkt 2. lit. a) powołanego rozporządzenia.

Pełnomocnik skarżącego oświadczył w tym zakresie, że do dnia dzisiejszego koszty te nie zostały zapłacone w całości.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Najdalej idący jej zarzut obejmuje kwalifikowaną wadę prawną zaskarżonej decyzji, o której stanowi art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ta potencjalna wadliwość decyzji ma polegać, według autora skargi kasacyjnej, na podpisaniu jej przez osobę nieuprawnioną. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny. Zaskarżona decyzja została podpisana "Z up. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia" przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Spraw Świadczeniobiorców – K. F. Wobec podniesienia przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie braku w aktach upoważnienia do podpisania decyzji, Sąd I instancji zobowiązał pełnomocnika organu do nadesłania brakującego pełnomocnictwa. Organ wywiązał się z tego obowiązku i w terminie publikacyjnym, o którym mowa w art. 139 § 1 p.p.s.a, nadesłał pełnomocnictwo, z którego jednoznacznie wynika, że osoba, która podpisała decyzję była do tego umocowana.

Skarżący nie odnosi się do treści nadesłanego pełnomocnictwa, bo w jego ocenie wyrok powinien był zapaść w dniu 17 października 2013 r. (data zamknięcia rozprawy) a w tej dacie Sąd nie dysponował dokumentem upoważniającym osobę, która podpisała zaskarżoną decyzję do jej wydawania w imieniu Prezesa NFZ.

Nie wymaga głębszego wywodu teza, że brak w aktach w dacie zamknięcia rozprawy dokumentu upoważniającego do wydania decyzji w imieniu organu, w sytuacji, gdy dokument taki istnieje nie stanowi o wadliwości prawnej decyzji. Wadliwość decyzji musi bowiem istnieć obiektywnie i niedopuszczalne jest jej domniemywanie. Inaczej rzecz ujmując, nie można skutecznie twierdzić, że decyzja posiada kwalifikowaną wadę prawną tylko na podstawie braku w określonej dacie w aktach dokumentu upoważniającego do jej wydania, w sytuacji, gdy dokument taki istnieje i obejmuje swym zakresem okres, w którym wydano decyzję. Z tego względu za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odrębnego omówienia wymaga kwestia procedowania przez Sąd I instancji związana ze zobowiązaniem pełnomocnika organu do przedłożenia, po zamknięciu rozprawy, stosownego dokumentu. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że żądanie nadesłania pełnomocnictwa, odnotowane w protokole rozprawy, nastąpiło w trybie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu może, stosowne do treści tego przepisu nastąpić z urzędu. W myśl natomiast art. 113 § 2 p.p.s.a. przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu może nastąpić po zamknięciu rozprawy. Żaden z obu powołanych przepisów nie został powołany w skardze kasacyjnej, a zatem prawidłowość ich zastosowania pozostaje poza merytoryczną kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczoną granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art.183 § 1 p.p.s.a.

Skarżący wadliwość działań Sądu I instancji związanych z żądaniem nadesłania pełnomocnictwa upatruje w naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 133 p.p.s.a. Po pierwsze twierdzi, że po zamknięciu rozprawy " zakładając, że do jej otwarcia na nowo nie dojdzie, Sąd jedyne co może zrobić, to wydać wyrok". Po wtóre uważa, że "aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. mogą być tylko dokumenty, które zostały pozyskane i dołączone do akt zgodnie z obowiązującą procedurą", a "fakt wszycia do akt sprawy (k.121) upoważnienia dla pana K. F. do wydania w imieniu Prezesa NFZ decyzji administracyjnych nie oznacza, ze dokument ten stanowi część akt sprawy w rozumieniu art.133 p.p.s.a."

Pierwsze z przytoczonych twierdzeń opiera się na błędnym założeniu, że przepisy ustawy procesowej - p.p.s.a.- nie zawierają podstawy prawnej do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu po zamknięciu rozprawy, a więc pominięciu treści art. 113 § 2 p.p.s.a. Drugi natomiast pogląd stanowi w istocie konsekwencje tego błędnego założenia poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie dowodu z dokumentów poza rozprawą jest "pozyskaniem dokumentu" niezgodnie z obowiązująca procedurą. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. za nieusprawiedliwione.

W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji nadto naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej organy orzekające w sprawie "rażąco naruszyły reguły postępowania dowodowego "przy czym uzasadniając ten pogląd podniesiono, że:

1. - nie wiadomo dlaczego organy obu instancji zakwestionowały wiarygodność oświadczenia o wyrejestrowaniu się skarżącego jako płatnika składek,
2. - nie jest prawdą, że skarżący prowadził działalność gospodarczą do 17 listopada 2008 r. i w tym zakresie powołano się na treść art. 14a ust.3 i 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,
3. - faktu prowadzenia działalności gospodarczej nie można wyprowadzić z zapisów deklaracji podatkowej za 2008 r., gdyż dochód może pochodzić z czynności dokonanych w 2007 r., a poza tym przez 11 dni 2008 r. skarżący formalnie prowadził działalność gospodarczą,
4. - za dowolną należy uznać ocenę przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę,
5. - błędne jest stwierdzenie, że przeprowadzenie dowodu z księgi przychodów i rozchodów "było niemożliwe".

Oceniając tak postawiony zarzut przypomnieć najpierw należy, że stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Obowiązek nałożony tym przepisem oznacza, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienie wskazanej normie prawnej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.

Ponadto w świetle treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uzasadnienie tej podstawy kasacyjnej wymaga wykazania istotnego wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się merytorycznie do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, wnoszący ten środek odwoławczy musi zarówno poprawnie określić jakie przepisy, jego zdaniem, naruszył wojewódzki sąd administracyjny, jak i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2013 r., II FSK 1790/11; z dnia 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, z dnia 12 listopada 2010 r., II FSK 133/10 - publ. w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przenosząc te uwagi na oceniany zarzut skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w jej uzasadnieniu autor nie powiązał konkretnych przepisów z przedstawionymi a przytoczonymi powyżej przyczynami uznania wadliwości decyzji, a w konsekwencji i wadliwości wyroku. Z wymienionych pięciu przyczyn "rażącego naruszenia reguł" postępowania nie sposób wywieść, która z nich odnosi się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Nie wiadomo również, który w ocenie autora skargi kasacyjnej przepis wskazany jako naruszony odnosi się do prawidłowości oceny dowodów – ("zakwestionowanie wiarygodności oświadczenia o wyrejestrowania się skarżącego jako podatnika" jak i "dowolną ocenę przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia o zatrudnieniu").

Zauważyć przy tym należy, że w skardze nie postawiono zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a., mimo że skarżący twierdzi, że przedstawione przez "niego dowody i twierdzenia "zostały ocenione wadliwie przez organy orzekające w sprawie, a za "dowolną" należy uznać ocenę, że "podjęcie pracy zawodowej na cały etap nie stanowi przesłanki uzasadniającej istnienie przerwy w prowadzeniu działalności". Ta sama uwaga obejmuje również wytkniętą przez skarżącego błędną ocenę faktu prowadzenia działalności gospodarczej wyprowadzoną z deklaracji podatkowej za 2008 r.

Nieuprawnione jest przy tym podważanie ustaleń stanu faktycznego poprzez odwołanie się do treści art. 14a ust.3 i 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten obowiązuje dopiero od dnia 20 września 2008 r. i co oczywiste regulacje objęte jego ust. 3 i 4 obejmują sytuacje, w której po jego wprowadzeniu przedsiębiorca zawiesił wykonywania działalności gospodarczej. W sprawie pozostaje bezsporne, że po wprowadzeniu tej możliwości prawnej skarżący nie zawiesił wykonywania działalności gospodarczej. Z tego względu niezrozumiałe jest twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że skarżący zawiesił działalność gospodarczą z dniem 12 stycznia 2008 r. W tej dacie wszak nie istniała taka możliwość.

Niesporne jest natomiast, że działalność gospodarcza została wykreślona z rejestru dopiero w dniu 17 listopada 2008 r. Nie budzi przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący od kwietnia 2004 r. prowadził działalność gospodarczą jako agent ubezpieczeniowy. Z danych przekazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego wynika, że działalność ta była prowadzona również w 2008 r. przy czym, co wykazał skarżący, umowa o współpracę została rozwiązana w dniu 7 kwietnia 2008 r. W jednym z pism do organu skarżący przyznał, że złożył w związku z rozwiązaniem umowy "odwołanie", ale wobec braku odpowiedzi 17 listopada 2008 r. wyrejestrował działalność gospodarczą. To oznacza, że w sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą, a sporne było jedynie to w jakiej dacie zaprzestał jej wykonywania, przy czym w deklaracji podatkowej za 2008 r. wykazał dochód z tego tytułu.

Organy obu instancji przyjęły, że wykonywanie działalności gospodarczej nastąpiło z dniem jej wyrejestrowania, a Sąd I instancji ustalenia te zaaprobował. W skardze kasacyjnej poglądu tego skutecznie nie podważono. Nie wskazano argumentów świadczących o tym, że do czasu rozwiązania umowy o współpracę (7 kwietnia 2008 r.) jak i po tej dacie skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej.

Oczywiście Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z księgi przychodów i rozchodów, do przedłożenia której organ odwoławczy bezskutecznie wezwał skarżącego. Jednakże nie wskazano przyczyn dla których zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącego, że z prawnej możliwości udostępnienia przez przewodniczącego wydziału akt sądowych innym osobom niemającym uprawnień procesowych, skutecznie można zarzucić organowi brak inicjatywy w domaganiu się od właściwego sądu powszechnego przesłania dokumentów zgromadzonych w tych aktach, a Sądowi I instancji naruszenie w tym zakresie art. 9 k.p.c.

W skardze kasacyjne zarzucono nadto naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. jednakże wobec nieprzedstawienia jakichkolwiek argumentów wskazujących na naruszenie tych przepisów zarzut ten nie poddaje się ocenie merytorycznej.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Natomiast do rozpoznania wniosku pełnomocnika skarżącego obejmujący zasądzenie "kosztów pomocy prawnej" właściwy jest, stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd I instancji.