Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1250/18 oddalił skargę S. S. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier.
W toku postępowania zainicjowanym skargą strony nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając ten wniosek, Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji doprowadzi do pozbawienia Skarżącego oraz jego rodziny środków do utrzymania i podstawowej egzystencji. Skarżący podniósł, że ze względu na następstwa wypadku jak odniósł przy pracy, pozostaje na zwolnieniu lekarskim i nie osiąga dochodów z działalności gospodarczej czy też ze stosunku pracy. Nie posiada oszczędności, zaś w celu zapewnienia środków utrzymania rodziny, Skarżący posiłkuje się kredytami i pożyczkami w bankach oraz innych instytucjach finansowych. Wskazał także Skarżący, że wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej w kwocie 100.000 zł doprowadzi do pozbawienia Skarżącego i jego rodziny jakichkolwiek podstaw egzystencji.
Skarżący nie będzie bowiem w stanie opłacić kosztów utrzymania jego oraz rodziny, w tym także opłat związanych z opieką lekarską. Podkreślił przy tym, że ewentualna egzekucja należności wiązać się będzie z licytacją całego majątku Skarżącego, w tym nieruchomości gdzie mieszka wraz z rodziną.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako:,,p.p.s.a.") ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kwoty 100.000 zł doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności nie wynikają również z akt sprawy.
To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi do uszczuplenia sytuacji majątkowej dłużnika - jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla tej oceny niezbędne jest odniesienie wysokości kary określonej w decyzji do przedstawionej przez Skarżącego sytuacji majątkowej.
Dla wykazania okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący winny jest przedłożyć dokumenty obrazujące ponoszone przez niego wydatki na utrzymanie bądź wskazujące na wysokość uzyskiwanych dochodów lub ich brak, jak również wyciągi z rachunków bankowych bądź wykaz aktualnych zobowiązań Skarżącego. Pamiętać bowiem należy, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazane dokumenty stanowiłyby materiał dowodowy podlegający ocenie w tej sprawie. W sprawie niniejszej natomiast możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową Skarżącego. Brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenia zawarte we wniosku dotyczące m.in. pozbawienia Skarżącego i jego rodziny jakichkolwiek podstaw egzystencji.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie także nadmienić, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący nie posiada osoby bądź osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (wniosek o przyznanie prawa pomocy). Skarżący nie przedstawił we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji także żadnego dokumentu, który wskazywałby na ewentualną zmianę jego stanu rodzinnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do przyjęcia, że egzekucje nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej wywoła trudne do odwrócenia skutki. Bez przedstawienia przez Skarżącego stosownych dokumentów w omawianym zakresie, nie jest możliwa ocena spełnienia przez Skarżącego przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, należy zatem przyjąć, że Skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wykazania przesłanek występujących w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.