Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1090/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Z. K. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z 11 lutego 2022 r. w przedmiocie utworzenia polskiego związku sportowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w omawianym przepisie instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji została wprowadzona w celu tymczasowej ochrony przed negatywnymi i zasadniczo nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłyby powstać dla strony skarżącej w wyniku przymusowego wykonania zaskarżonego aktu (czynności), zanim skarga zostanie rozpoznana i rozstrzygnięta przez sąd administracyjny. Instytucja ta dotyczy jedynie aktów i czynności wykonalnych, tj. nadających się do wykonania i wymagających wykonania. Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być zatem jedynie takie akty (czynności) administracyjne, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia do sądu I instancji jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki o wyrażeniu zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. Akt ten przyznaje wprawdzie innemu niż strona skarżąca podmiotowi określone uprawnienia w szerokim znaczeniu tego słowa, jednak wnioskodawca nie przedstawił żadnych realnych i wiarygodnych okoliczności, które pozwoliłyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę, że zachodzą podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie. Ogólne twierdzenia o szeroko rozumianych zagrożeniach dla działalności wnioskodawcy lub jego członków nie są w tym zakresie wystarczające.
Również z ogólnego uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób wywieść tego rodzaju okoliczności, które w ocenie strony skarżącej mogłyby realizować ustawowe przesłanki wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sąd z urzędu, na podstawie akt, może rozważyć zasadność takiego wniosku, jednak taka sytuacja może mieć miejsce tylko w granicach przesłanek wskazanych przez wnioskodawcę. Instytucja ochrony tymczasowej jest bowiem ściśle związana z zasadą skargowości, a więc wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej.
Sąd z urzędu nie może więc ustalać okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd nie może również konkretyzować za stronę skarżącą przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i poszukiwać z własnej inicjatywy okoliczności, które wypełniają przesłanki ustawowe uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny wobec niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia wniosku, orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.