Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 649/19, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niezamieszczenie na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z [...] grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie (dalej: organ pierwszej instancji), działając m.in. na podstawie art. 9a ust. 1-3, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1 i art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 427 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa o systemie monitorowania) nałożył na [A.] Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca, Spółka) karę pieniężną w wysokości 5000 zł z tytułu niezamieszczenia na należącej do Spółki stacji paliw przy ul. [...] w P., w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny dla klientów, czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji. Organ oparł się na wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2018 r.
Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK, organ drugiej instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej cyt. jako: k.p.a.) uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy, w ten sposób, że nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niezamieszczenie na zakładowej stacji paliw w P. przy ul. [...], informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych gromadzonych na tej stacji paliw w sposób określony w art. 9a ustawy o systemie monitorowania. Organ odwoławczy uznał za zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut, że stacja przy ul. [...] w P. to stacja zakładowa, a nie stacja paliw. Organ wskazał jednak, że obowiązek zamieszczenia czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, w miejscu ogólnodostępnym i w sposób widoczny, dotyczy również stacji zakładowych, a niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że przedsiębiorca podlega karze pieniężnej.
Organ potwierdził podnoszony przez Spółkę fakt, że na kontrolowanej stacji nie prowadzono sprzedaży oleju napędowego, za czym przemawia brak koncesji na sprzedaż paliw ciekłych oraz brak kasy fiskalnej. Uznał zatem, że nie można się zgodzić ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, iż w dniu kontroli na zakładowej stacji prowadzona była sprzedaż oleju napędowego. Organ odwoławczy jednocześnie jednak stwierdził, że nie ma wątpliwości, że na kontrolowanej stacji zakładowej gromadzone były paliwa ciekłe wykorzystywane na własne potrzeby przedsiębiorcy, a więc zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania istniał obowiązek zamieszczenia stosownej informacji.
Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, pełnomocnik Spółki wniósł skargę, w której domagał się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 78 ust. 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i przyjęcie, że kontrolowana Spółka wprowadziła do obrotu paliwo, podczas gdy paliwo zgromadzone na zakładowej stacji paliw nie podlegało sprzedaży, służyło tylko i wyłącznie na potrzeby skarżącej. W skardze podniesiono także zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 9a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 14 i art. 35 ustawy o systemie monitorowania przez uznanie, że stację gromadzącą paliwo obowiązywały zasady takie jak stację, która wprowadzała paliwo do obrotu. W skardze poniesiony został także zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez faktyczne zignorowanie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn.
Dz. U. z 2018 r. poz. 798) przez podjęcie działań niezgodnie z celem ustawy i zadaniami Prezesa UOKiK, gdyż kontrola stacji gromadzącej paliwo wyłącznie na potrzeby własne nie jest działaniem dotyczącym konsumentów, czyli przekracza kompetencje Prezesa. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła w szczególności, że przepisy art. 9a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania odnoszą się do przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych lub zakładowych, gdyż na tej podstawie jest on zobowiązany do zamieszczenia na stacji informacji o zawartości biokomponentów w paliwie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa UOKiK wniósł o jej oddalenie.
WSA w Warszawie oddalił skargę Spółki, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej cyt. jako: p.p.s.a.).
W ocenie sądu pierwszej instancji nie ma wątpliwości, że zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy o monitorowaniu przepisy art. 9a ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio do stacji zakładowych, co oznacza, że skarżąca miała obowiązek umieścić na prowadzonej przez siebie stacji zakładowej w P. w widocznym i ogólnodostępnym miejscu czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Konsekwencją niedopełnienia tego obowiązku było, zgodnie z art. 35a pkt 4, nałożenie kary w wysokości przewidzianej w art. 35c ust. 1 cyt. ustawy.
WSA nie podzielił stanowiska skarżącej, że przedsiębiorca podlega rygorom przewidzianym w art. 9a ustawy o systemie monitorowania, o ile prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych lub zakładowych. Jak słusznie zauważył organ, ustawodawca takiego rozróżnienia wśród stacji zakładowych nie wprowadza.
W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia Spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi kasacyjnej, a w każdym przypadku zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 i art.141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie zarzutów podniesionych w skardze i nierozprawienie się z przedstawionymi argumentami, nieprzedstawienie ich w uzasadnieniu wyroku i poprzestanie na stwierdzeniu, że ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia pomiędzy stacją paliwową a zakładową, co pozbawiło zaskarżony wyrok rzeczywistej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej właściwego wyjaśnienia;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9a ust.1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 14 i art. 35 ustawy o systemie monitorowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwą interpretację i błędne odczytanie norm prawnych bez uwzględnienia roli jaką te normy pełnią w systemie prawa i celu w jakim te przepisy zostały wydane przez uznanie, że stację gromadzącą paliwo na własne potrzeby obowiązywały zasady takie jak stację, która wprowadzała paliwo do obrotu.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W szczególności wskazano, że sąd pominął wywody pełnomocnika zawarte w skardze, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogu wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia w sposób pozwalający na skontrolowanie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również, że przepisy art. 9a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 ustawy o systemie monitorowania dotyczą obowiązku umieszczenia informacji na dystrybutorach, w sytuacji, kiedy paliwo jest wprowadzane do obrotu i tylko wtedy materializuje się obowiązek zamieszczenia czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach. Rozumowanie przeciwne byłoby sprzeczne z ratio legis wprowadzonej ustawy o systemie monitorowania, gdyż wprowadzałoby przepis służący tylko ukaraniu, a nie załatwieniu istotnych potrzeb społecznych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Prezesa UOKiK wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie organu zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a jego uzasadnienie spełnia wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem organu przepisy ustawy o systemie monitorowania rozróżniają dwa rodzaje podmiotów, na których ciąży obowiązek informowania o zawartości biokomponentów, tj. stacje paliw i stacje zakładowe, nie wprowadzając żadnej dodatkowej kategorii w tym względzie i nie wymagając, by na stacji zakładowej prowadzona była działalność gospodarcza w zakresie wprowadzania paliw do obrotu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnosząca skargę kasacyjną Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, tym samym zrzekła się rozprawy, zaś Prezes UOKiK, w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. "przez pominięcie zarzutów podniesionych w skardze i nierozprawienie się z przedstawionymi argumentami, nieprzedstawienie ich w uzasadnieniu wyroku i poprzestanie na stwierdzeniu, że ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia pomiędzy stacją paliwową a zakładową, co pozbawiło zaskarżony wyrok rzeczywistej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej właściwego wyjaśnienia".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zasadny.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku sądu. Wprowadza on wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie orzeczenia nie może zatem sprowadzać się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i powielenia lapidarnego stanowiska organu. Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajętego przez organ stanowiska prawnego, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania.
Stanowisko sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA z 13 stycznia 2009r., sygn. akt I FSK 1904/07, to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna tego wyroku.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Zasadnie zarzucono bowiem w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera prawidłowego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd ograniczył się jedynie do wskazania art. 9a w zw. z art. 35a pkt 4 i art. 35 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania stwierdzając, że "zgodnie z art. 9a ust. 3 ustawy, przytoczone wyżej przepisy mają odpowiednio zastosowanie także do stacji zakładowych", co jego zdaniem oznacza, że "także na przedsiębiorców prowadzących stacje zakładowe nałożony został obowiązek zamieszczenia czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów".
Z treści uzasadnienia wyroku sądu nie wynika zatem dlaczego sąd uznał, że skarżąca Spółka jest "przedsiębiorcą" w rozumieniu tej ustawy, a więc że jest podmiotem, do którego są adresowane przepisy art. 9a w zw. z art. 35a pkt 4 i art. 35 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy "przedsiębiorca" to "przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, transportowania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu paliw albo wprowadzania do obrotu paliw stałych". Wprawdzie "wprowadzanie do obrotu" jest w tej ustawie rozumiane szeroko (art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o systemie monitorowania), jednakże w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano podstaw z których sąd wywiódł, że Spółka jest przedsiębiorcą w ww. rozumieniu ustawy, a zatem że jest podmiotem "wykonującym działalność gospodarczą" (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zwanej dalej: u.p.p.) tj. "zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły" (art. 3 u.p.p.) "w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach" (art. 9a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania).
Na podstawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie sposób ocenić, czy Spółka spełnia te wymogi, a zatem czy "wprowadzanie do obrotu paliw ciekłych" na stacjach paliw lub zakładowych jest przedmiotem jej "zorganizowanej działalności zarobkowej, wykonywanej we własnym imieniu i w sposób ciągły". Zasadnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej, że w zaskarżonym wyroku brak jest właściwego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej.
Zasadnie też wskazała skarżąca kasacyjnie Spółka, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku praktycznie pominięto wywody pełnomocnika skarżącej. Nie można bowiem uznać, że wystarczający jest wywód prawny sądu w odniesieniu do sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego i że wystarczające jest wyjaśnienie dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie, skoro w zakresie argumentacji merytorycznej sąd ograniczył się do zaledwie dwuzdaniowego stwierdzenia, że "nie podziela stanowiska skarżącego" (i tu jedynie przytoczył to stanowisko: "przedsiębiorca podlega rygorom przewidzianym w art. 9a ustawy o systemie monitorowania o ile prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych lub zakładowych") oraz że "jak słusznie zauważył organ, ustawodawca takiego rozróżnienia wśród stacji zakładowych nie wprowadza".
Taka argumentacja prawna nie może być uznana za wystarczającą. Sąd merytorycznie nie rozstrzygnął sporu między stronami, ograniczył się bowiem jedynie do bardzo lapidarnego przytoczenia poglądów prawnych obu stron i wskazał, który uważa za słuszny, a który nie. W ogóle jednak nie wyjaśnił dlaczego tak uważa i jakie argumenty za takim stanowiskiem przemawiają. Nie zostało szerzej wyjaśnione, przez co nie jest zrozumiałe do czego zmierza, stwierdzenie sądu o nieistnieniu "rozróżnienia wśród stacji zakładowych", na czym to rozróżnienie miałoby polegać i co to miałoby zmieniać w sytuacji prawnej Spółki. W sprawie – na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – nie jest sporne, że stacja co do której prowadzone było postępowanie, była stacją zakładową. Nie ma też sporu między stronami jak należy rozumieć definicję stacji zakładowej. Ustawa to pojęcie definiuje w art. 2 ust. 1 pkt 19, a skarżąca Spółka nie kwestionowała, że sporna stacja jest stacją zakładową. A zatem zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód prawny sądu nie dość że jest lapidarny, to także niezrozumiały w kontekście toczonego przez strony sporu.
Lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku ogranicza się tylko do jednego wątku do którego nawiązuje skarga, nie odnosi się natomiast do sformułowanego w skardze poglądu prawnego. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji z powodu nieprawidłowej wykładni prawa materialnego tj. art. 9a ust. 1 i 2 w zw. z ust. 3 w zakresie "przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych czy zakładowych" (str. 3 skargi). Sąd nie odniósł się także do zarzucanego w skardze zignorowania przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (str. 3-4 skargi). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest na tyle ogólne, że wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Uzasadnienie kontrolowanego wyroku w istocie sprowadza się zatem jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i prezentacji stanowiska sądu, jakie ten zajął w sporze między stronami. Niewystarczające jest takie ograniczenie się do zreferowania sporu, lecz niezbędne jest także jego rozstrzygnięcie, poprzez wyczerpujące odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącą i prawidłowe wskazanie podstawy prawnej i jej wyjaśnienie. Tak sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Trafnie więc zarzucono w skardze kasacyjnej, że z powodu tych braków uzasadnienia wyroku, doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie NSA, po dokonaniu kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, stwierdził że jego uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. nie zawiera prawidłowo wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za zasadny. Z tego powodu uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
Ponieważ zasadny okazał się zarzut naruszenia wskazanego powyżej przepisu prawa procesowego, przedwczesne byłoby dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu materialnoprawnego.
W ponownie prowadzonym postępowaniu sąd pierwszej instancji winien dokonać wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, dokonując na potrzeby tego uzasadnienia wyczerpującej analizy regulacji prawnej ustawy o systemie monitorowania co do zakresu podmiotowego i przedmiotowego nałożonego tą ustawą obowiązku informowania o biokomponentach paliw. W uzasadnieniu sąd powinien ustosunkować się do argumentacji podniesionej przez Spółkę oraz uwzględnić wskazane powyżej przez NSA przepisy.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona na rzecz skarżącej kasacyjnie Spółki kwota 440 zł stanowi zwrot kosztów postępowania z tytułu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł), opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji (100 zł) oraz za wniesienie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, który występował przed sądem pierwszej instancji (240 zł).