Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę J. D. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] lutego 2015 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych po wznowieniu postępowania.
Wymieniony wyrok został objęty skargą kasacyjną J. D., który po jej wniesieniu złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nr [...] oraz zwrócenie się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej oraz o zwolnienie spod egzekucji zajętej emerytury rolniczej. W motywach wniosku skarżący kasacyjnie wskazał, że organ dochodzący do niego zapłaty powinien powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, gdyż w przypadku jej uwzględnienia organ nie będzie miał podstaw do dochodzenia spornych kwot. Wnioskodawca wskazał ponadto, że wezwanie dotyczyło dopłat, które miały miejsce w 2006 r. i na chwilę obecną kwota określona w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności przewyższa w sposób znaczny otrzymane dopłaty. Kasator jest zaś osobą od dłuższego czasu będącą na rencie i niedysponującą taką kwotą. Otrzymywana emerytura (renta) jest jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy, a jej zajęcie spowodowało pozbawienie go środków niezbędnych jemu i jego żonie do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Podstawę umożliwiającą wstrzymanie przez sąd administracyjny decyzji lub aktu organu administracji objętego skargą stanowi art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia - "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677).
Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przedstawione w ramach wniosku motywy mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji ustalającej skarżącemu kasacyjnie nienależnie pobraną kwotę płatności bezpośrednich do gruntów na rok 2006, nie wypełniają przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w oparciu o które sąd władny jest do zastosowania w stosunku do strony (wnioskodawcy) ochrony tymczasowej.
Obszerny wniosek, jego uzasadnienie, w znacznej jego części zawiera opis dotychczasowego przebiegu postępowań administracyjnego i sądowego. Wyłącznie w jego końcowej część, trzech akapitach, pomieszczono argumentację odnoszącą się do potencjalnego wpływu kwestionowanych decyzji na sytuację kasatora i możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody.
Argumentacja ta w istocie sprowadza się wyłącznie do wskazania, że dochodzona przez organ kwota nienależnie pobranych płatności, jest na obecnym etapie sprawy, z uwagi na upływ czasu, znaczna, przewyższająca wartość otrzymanej dopłaty zaś kasator, pobierając wyłącznie rentę bądź jak wskazuje dalej w uzasadnieniu emeryturę rolniczą, która jest jego wyłącznym źródłem utrzymania, nie dysponuje kwotą umożliwiającą mu dokonanie spłaty należności. Jakkolwiek, nie nastręcza trudności ustalenie dochodzonej przez organy kwoty płatności podlegającej zwrotowi, to wniosek nie zawiera żadnych danych bądź konkretnych informacji, co do wysokości pobieranego przez wnioskodawcę świadczenia emerytalnego/rentowego oraz wysokości zajęcia tego świadczenia dokonanego w ramach egzekucji. Nie zawiera także jakichkolwiek dokumentów mających bądź mogących wskazywać na wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody lub wskazujących na możliwość spowodowania wystąpienia w stosunku do niego trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem negowanego rozstrzygnięcia ustalającego kwotę nienależnie pobranych płatności.
Nie jest wobec tego możliwym poczynienie obiektywnych ustaleń wskazujących na możliwość wystąpienia którejkolwiek z przywołanych na wstępie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji zastosowanie w stosunku do strony ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji nr [...].
Za argument przemawiający za zasadnością wniosku nie może być również uznane subiektywne przeświadczenie (przekonanie) strony o skuteczności wniesionej przez nią skargi kasacyjnej i wynikającego w jej następstwie braku obowiązku zwrotu dopłat.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.