Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2241/15 oddalił skargę J. L. Ł. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zasadność naliczonej przez organ kary pieniężnej nie jest jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta. Jednocześnie skarżący wskazał, że jest emerytem, utrzymuje się ze skromnej pensji i nie stać go na pokrycie jednorazowo tak wysokiej kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego zapłata kary pieniężnej w wysokości 1500 zł zmusi go do zaciągnięcia pożyczki i poniesienia jeszcze większych kosztów związanych z jej zapłata, pomimo braku prawomocnego orzeczenia sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Powinien on uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie NSA skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w wysokości 1.500 zł. Wobec tego stwierdzić należy, że zapłata orzeczonej decyzją kary pieniężnej ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania takiej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku oraz poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość twierdzeń. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej.
O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadnił jedynie w ten sposób, że jest emerytem, utrzymuje się ze skromnej pensji i nie stać go na pokrycie jednorazowo tak wysokiej kary pieniężnej. Równocześnie skarżący wskazuje, że zapłata kary pieniężnej zmusi go zaciągnięcia pożyczki. Na poparcie powyższych okoliczności skarżący nie dołączył żadnych dokumentów źródłowych, ograniczając się w istocie do ogólnych twierdzeń o swojej sytuacji życiowej.
Wobec tego, że NSA nie mógł zweryfikować oświadczeń skarżącego, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.