Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1397/13, po rozpoznaniu skargi B. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kosztów kwalifikowanych uchylił zaskarżoną decyzję.
Relacjonując przebieg postępowania Sąd pierwszej instancji podał, że skarżąca spółka złożyła w dniu 26 września 2011 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r.
Po przeprowadzeniu w dniach 13 - 15 lutego 2012 r. w siedzibie skarżącej kontroli na miejscu oraz złożenia przez nią wyjaśnień w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, organ pierwszej instancji decyzją z [...] marca 2012 r. przyznał stronie wnioskowaną pomoc finansową, jednakże w pomniejszonej wysokości i z zastosowaniem redukcji należnej kwoty pomocy.
Od tej decyzji skarżąca odwołała się do Prezesa ARiMR, który [...] czerwca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji decyzją z [...] sierpnia 2012 r. przyznał skarżącej pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2011 r., w pomniejszonej wysokości i z zastosowaniem redukcji należnej kwoty pomocy.
Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes ARiMR decyzją z [...] listopada 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z [...] stycznia 2013 r. przyznał skarżącej pomoc finansową: na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 33.320,02 zł; na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 6.969.889,28 zł, za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2011 r. oraz odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 486.037,17 zł i dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 486.037,17 zł. Łączna kwota pomocy finansowej wyniosła 7.003.209,30 zł. Organ uznał argumentację skarżącej dotyczącą wartości zakupu 8 sprężarek i 8 chłodnic jak wartości również zakupu i montażu systemu wentylacyjnego i uwzględnił wartość poniesionych wydatków w PLN wg kursu przeliczeniowego zastosowanego przez Bank, w którym dokonywano transakcji zapłaty.
Skarżąca [...] stycznia 2013 r. złożyła odwołanie od tej decyzji kwestionując odmowę przyznania pomocy w wysokości 250.236,77 zł i nałożoną sankcję w kwocie 486.037,17 zł.
Prezes ARiMR decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawnianych na włókno (Dz. U, z 2011 r. Nr 145, poz.868 ze zm.), pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzenia działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.
Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz.822) wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw przyznawana jest pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem lub przygotowywaniem do sprzedaży owoców i warzyw, jeżeli inwestycja lub jej etap zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy oraz zostały zrealizowane.
Stosownie do pkt 6 załącznika ww. rozporządzenia, kwalifikowanymi kosztami inwestycji są koszty zakupu i montażu infrastruktury technicznej związanej z użytkowaniem budynków oraz budowli, których mowa w pkt 1-5, oraz ich technicznego wyposażenia, w zakresie niezbędnym dla potrzeb przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, zgodnie z kosztorysem. W pkt 9 załącznika wymieniono kwalifikowane koszty inwestycji w postaci zakupu narzędzi oraz zakupu i montażu maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, w szczególności przeznaczonych do ich mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania, konfekcjonowania, krojenia, cięcia, szatkowania, obierania lub drylowania.
Z kolei art. 47 rozporządzenia nr 543/2011 stanowi, że pomoc finansowa dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wypłacana jest w wysokości 75% poniesionych kosztów inwestycji.
Stosownie do art. 117 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011 płatność oblicza się na podstawie kwoty, którą uznano za kwalifikowaną, przy czym w ust. 3 tego przepisu postanowiono, że jeżeli kwota określona na podstawie ust. 2 lit. a (kwota, którą należy wypłacić beneficjentowi w oparciu o sam wniosek), przekracza kwotę określoną zgodnie z ust. 2 lit. b (kwota, którą należy wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku), o więcej niż 3% nakłada się odpowiednią karę. Kwota kary jest równa różnicy między kwotami obliczonymi w ust. 2 lit. a i b.
Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że łączna należna skarżącej kwota pomocy finansowej z tytułu realizacji inwestycji po zastosowaniu sankcji, wynosi 6 969 889, 28 zł. Natomiast łączna należna skarżącej pomoc finansowa za I półrocze 2011 r. z tytułu realizacji inwestycji oraz utworzenia grupy i prowadzenia działalności administracyjnej wynosi 7 003 209, 30 zł.
Prezes ARiMR odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niesłusznej odmowy przyznania pomocy finansowej oraz nałożenia sankcji z tytułu wykonania infrastruktury technicznej budynku przechowalni wraz z sortownią, wskazał że skarżąca spośród zakupionych 8 urządzeń chłodniczych (wg typów: KT 145 - 5 szt., KT 100 -1 szt., KT 45 - 2 szt.), 2 urządzeń chłodniczych typu KT 45 nie zainstalowała w komorach chłodniczych przechowalni. Po otrzymanym wezwaniu do złożenia wyjaśnień na powyższą okoliczność, strona wskazała, że urządzenia KT 45 są zestawami nie zamontowanymi na stałe (przenośnymi), są podłączane giętkim kablem siłowym na korytarzu przechowalni, ponadto wskazała, że zestawy KT 45 wstawiane są w drzwiach komory w ten sposób, że sprężarka znajduje się od strony korytarza, a chłodnica od strony komory (...). Mając to na uwadze, organ nie uznał tych urządzeń, jako elementu trwale związanego z infrastrukturą techniczną budynku przechowalni.
Powołał się na pkt 6 załącznika do rozporządzenia zgodnie, z którym kosztem inwestycji jest koszt zakupu i montażu infrastruktury technicznej związanej z użytkowaniem budynków oraz budowli (...). Natomiast Grupa wielokrotnie w przedkładanych wyjaśnieniach wyjaśniała, że urządzenia KT 45 są urządzeniami przenośnymi, co zdaniem Prezesa ARiMR świadczy, iż nie stanowią elementów infrastruktury technicznej budynku przechowalni.
Ponadto zdaniem organu, inwestycja polegająca na zakupie urządzeń chłodniczych typu [...], jako urządzeń przenośnych, mogłaby zostać objęta pomocą finansową, gdyby zostały one ujęte w Planie Dochodzenia do Uznania za dany okres rozliczeniowy, zgodnie z pkt 9 załącznika do ww. rozporządzenia, jako urządzenia przeznaczone do przechowywania, magazynowania owoców i warzyw. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na niespełnienie przez Grupę warunku z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, zasadnie wyłączono z objęcia pomocą finansową urządzenia chłodnicze typu [...]
Ponadto organ odwoławczy nie uznał zasadności zarzutów odnoszących się do obniżenia wysokości przyznanej pomocy finansowej z tytułu wykonania posadzek w budynku przechowalni wraz z sortownią, jak również co do sankcji z tytułu wykonania nadajników i odbiorników do bram przechowalni wraz z sortownią. Nie podzielił także argumentacji strony dotyczącej niezasadności odmówienia przyznania pomocy finansowej oraz nałożenia sankcji z tytułu wydatku związanego z zakupem i instalacją separatora substancji ropopochodnych i osadnika piasku, nałożenia kary z tytułu wyłączenia kosztów kwalifikowanych części instalacji sanitarno-wodociągowej, hydroforni i części instalacji gazowo-podziemnej.
W skardze na decyzję Prezesa ARiMR z 28 marca 2015 r. skarżąca zarzuciła, że decyzja ta jest niezgodna z art. 7, 9, 11, 12 k.p.a., art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (dalej zw: rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r.) oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w powiązaniu z pkt 6 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
W uzasadnieniu strona przedstawiła szczegółowe wyjaśnienia dotyczące zakwestionowanych kosztów kwalifikowanych.
W zakresie obejmującym wykonanie infrastruktury technicznej budynku przechowalni wraz z sortownią (odmowa i kara 243.8800, 90 zł), strona podniosła, że pomimo tego, iż urządzenia [...] nie są zamontowane na stałe, nadal stanowią część zaplanowanej infrastruktury chłodniczej przechowalni. Jest to wariant korzystny pod względem ekonomicznym, pozwalający w pełni osiągnąć zaplanowany cel inwestycji, a do tego zgodny z założeniami zawartymi w PDU. Inwestycja ta została ujęta w zatwierdzonym PDU i jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania przechowalni oraz prawidłowego przechowywania warzyw. Spełnia kryteria kwalifikowalności określone w wezwaniu z 20 grudnia 2011 r. Poza tym z wszystkich przedstawionych dokumentów wynika, że wszystkie urządzenia [...] uzupełniają się wzajemnie, w związku z tym stanowią komplementarną całość, Skarżąca zaakcentowała, że nigdy wcześniej nie została poinformowana, iż tego rodzaju inwestycje, żeby mogły być kosztem kwalifikowanym muszą być zainstalowane na stałe. Zatem w ocenie strony został spełniony warunek określony w pkt 6 zał. do rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie podzielił wszystkich zarzutów w niej zawartych.
Przede wszystkim Sąd stwierdził, że organy prawidłowo wskazały, iż zgodnie z wykazem faktur i rachunków potwierdzających wartość poniesionych kwalifikowanych kosztów inwestycji, ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz dokumentami potwierdzającymi zrealizowanie tych inwestycji, wartość poniesionych przez skarżącą wydatków, związanych z realizacją inwestycji ujętych ww. planie wyniosła 10 589 284, 83 zł netto (10 983 559, 08 zł – 394 274, 25 zł). Natomiast kwota wydatków niekwalifikowanych wyniosła łącznie 648 049, 56 zł.
Dalej powołując się na treść art. 117 ust.1-3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. stwierdził, że różnica procentowa pomiędzy łączną wnioskowaną kwotą pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania 7.941.963,62 zł (10.589.284,83 zł * 75 %), a należną kwotą pomocy finansowej 7.455.926,45 zł (9.941.235,27 zł * 75 %), ustaloną w trakcie weryfikacji wniosku, wynosi 486.037,17 zł (7.941.963,62 zł – 7.455.926,45 zł), tj. 6,5188 %, a zatem przekracza 3 %.
Ze względu na powyższe w ocenie Sądu organy prawidłowo wskazały, że łączna należna skarżącej kwota pomocy finansowej z tytułu realizacji inwestycji, po zastosowaniu sankcji, wynosi: 7.455.926,45 zł – 486.037,17 zł = 6.969.889,28 zł. Natomiast łączna należna skarżącej pomoc finansowa za I półrocze 2011 r. (z tytułu realizacji inwestycji oraz utworzenia grupy i prowadzenia działalności administracyjnej) wynosi: 6.969.889,28 zł + 33.320,02 zł = 7.003.209,30 zł.
Sąd pierwszej instancji uznał za pozbawione podstaw zarzuty dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej oraz nałożenia sankcji z tytułu wydatku związanego z zakupem separatora substancji ropopochodnych i osadnika piasku, a także nałożenia kary z tytułu wyłączenia z kosztów kwalifikowanych części instalacji sanitarno-wodociągowej, hydroforni i części instalacji gazowej-podziemnej. Sąd w tej kwestii przyznał rację organom, które podkreślały, że odpowiedzialności za zgłoszone wydatki nie może wyłączać brak wiedzy czy też brak interpretacji przepisów w zakresie właściwej kwalifikacji kosztów.
Także za niezasadne Sąd ocenił zarzuty dotyczące obniżenia wysokości przyznanej pomocy finansowej z tytułu wykonania posadzek w budynku przechowalni wraz z sortownią oraz nałożenia z tytułu wykonania nadajników i odbiorników do bram przechowalni wraz z sortownią, gdyż w tym przypadku nie zostały wypełnione przesłanki z art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 543/2011.
Natomiast Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję należało uchylić z powodu błędnego zastosowania przepisu art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 w zakresie kary (obniżenia kwoty finansowania) z tytułu wykonania infrastruktury technicznej budynku przechowalni wraz z sortownią dotyczącej 2 urządzeń chłodniczych typu KT 45.
Sąd odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi dotyczących niezasadnej odmowy przyznania pomocy finansowej oraz nałożenia sankcji z tytułu wykonania infrastruktury technicznej budynku przechowalni wraz z sortownią, wskazał że skarżąca spośród zakupionych 8 urządzeń chłodniczych (KT 145 - 5 szt., KT 100 -1 szt., KT 45 - 2 szt.) - 2 urządzeń chłodniczych typu KT 45 nie zainstalowała w komorach chłodniczych przechowalni. Urządzenia te są zestawami, które nie zostały zamontowane na stałe (przenośnymi), są podłączane giętkim kablem siłowym na korytarzu przechowalni i wstawiane są w drzwiach komory w ten sposób, że sprężarka znajduje się od strony korytarza, a chłodnica od strony komory.
W tej sytuacji Sąd uznał, że odmowa uznania za kwalifikowane poniesionych kosztów za urządzania była słuszna. Bowiem z punktu 6 załącznika do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r. wynika, iż chodzi tu o zakup i montaż infrastruktury technicznej, przez którą należy rozumieć układ i wzajemne relacje elementów stanowiących całość budowy, urządzenia te muszą być względem siebie uzupełniające, a nie substytucyjne. Potwierdza takie rozumienie tego przepisu również to, że celem rozwiania wątpliwości do aktualnego brzmienia punktu 6 załącznika dodano - techniczne wyposażenie ma być "trwale związane z budynkiem lub budowlą". Poza tym punkt 6 ww. rozporządzenia powinien być interpretowany w kontekście pozostałych punktów załącznika do rozporządzenia, a te w punkcie 9, przewidziały możliwość zakupu narzędzi oraz zakupu i montażu maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, w szczególności przeznaczonych do ich mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania, konfekcjonowania, krojenia, cięcia, szatkowania, obierania lub drylowania.
Tak jak trafnie organy wskazały, urządzenia chłodnicze typu KT 45 mogły być uznane za wydatek kwalifikowany i objęte pomocą finansową, gdyby wcześniej – pod tym punktem – zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia.
Zdaniem Sądu wyżej przedstawione zarzuty nie miały wpływu na zasadność odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej w tym zakresie, to jednak są istotne przy rozpatrywaniu przesłanek dotyczących nałożenia kary.
Przepis art. 117 ust. 3 akpait 2 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 stanowi, że jeżeli organizacja producentów lub grupa producentów może wykazać, że nie jest odpowiedzialna za włączenie niekwalifikowanej kwoty nie stosuje się żadnej kary.
Nałożenie kary w omawianym zakresie było niesłuszne z kilku przyczyn.
Po pierwsze, w dniu zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy i złożenia wniosku, treść punktu 6 załącznika do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r. nie zawierała wyraźnego warunku, że techniczne wyposażenie ma być "trwale związane z budynkiem lub budowlą", co mogło wprowadzić skarżącą w błąd.
Po drugie, skarżąca od początku informowała w swoich wyjaśnieniach o sposobie zamontowania 2 urządzeń chłodniczych typu KT45, a mimo to organ w żadnym w wystosowanych do skarżącej wezwań (z 20 grudnia 2011 r., z 14 lutego 2012 r., z 21 lutego 2012 r.) nie wskazywał, że ma być to trwały montaż.
Po trzecie, choć urządzenia chłodnicze typu KT45 z uwagi na sposób montażu, nie mogły zostać dofinansowane z uwagi na to, że w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania zostały wskazane z punktu 6 załącznika do rozporządzenia. To jednak nie można pominąć okoliczności, że były urządzeniami, co do których generalnie może być przyznane dofinansowanie, pod warunkiem ujęcia ich w planie dochodzenia do uznania w punkcie 9 załącznika do rozporządzenia.
Z przedstawionych wyżej względów, Sąd pierwszej instancji uznał, że w części dotyczącej zakupu urządzeń chłodniczych typu KT 45, kara została niesłusznie nałożona z naruszeniem art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 543/2011. Skarżąca wykazała, bowiem brak odpowiedzialności za włączenie niekwalifikowanej kwoty (243.880,90 zł).
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm. dalej zw: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 117 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, w związku z pkt 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie podochodzenia do uznania, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, że skarżąca nie jest odpowiedzialna za wyłączenie niekwalifikowanej kwoty, przez co organ nie miał podstaw do zastosowania kary, o której mowa w tym przepisie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a., w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu pierwszej instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej. Dodać przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których ten środek odwoławczy oparto.
Autor skargi kasacyjnej formułując zarzut wymieniony w osnowie skargi kasacyjnej podnosi, że beneficjent związany jest treścią bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących działania, do którego otrzymał płatność przez cały czas trwania jego zobowiązania. W przepisie pkt 6 załącznika do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r., kluczowe znaczenie ma określenie "montaż infrastruktury technicznej". Z użycia określenia "montaż" wynika, że urządzenia o których mowa w tym przepisie, powinny zostać "zamontowane" na stałe, a więc trwale, a nie czasowo związane z budynkiem. Porównując treść przepisów pkt 6 i 9 rozporządzenia stwierdził, że z pkt 6 jednoznacznie wynika, iż urządzenia, o których w nim mowa muszą zostać trwale połączone z budynkiem.
Nadto skarżący organ zwrócił uwagę, że beneficjent jest profesjonalnym podmiotem działającym na rynku, od którego należy wymagać znajomości powszechnie obowiązującego prawa i dlatego nie sposób uznać jego argumentacji dotyczącej nieznajomości prawa w zakresie działania, na które ubiega się o przyznanie płatności. Wobec tego strona powinna rozróżniać urządzenia, które powinny być trwale związane z budynkiem (pkt 6) od tych, które nie muszą być z nim związane (pkt 9).
Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu naruszenia art. 117 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 543/2011, stwierdza iż jest on niezasadny.
Zgodnie z treścią wyżej wymienionego przepisu: "Jednak jeżeli organizacja producentów lub grupa producentów może wykazać, że nie jest odpowiedzialna za włączenie niekwalifikowanej kwoty nie stosuje się żadnej kary."
Sąd pierwszej instancji, odwołując się do postanowień pkt 6 i 9 załącznika do rozporządzenia, stwierdził, że odmowa uznania za kwalifikowane poniesionych kosztów za urządzenia przenośne typu KT 45 była zasadna. Natomiast Sąd uznał, że w odniesieniu do zakupu urządzeń chłodniczych typu KT 45, kara została niesłusznie nałożona przez organ z naruszeniem art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 543/2011, ponieważ skarżąca wykazała brak odpowiedzialności za wyłączenie niekwalifikowanej kwoty 243.880, 90 zł.
Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów podważających powyższe ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Bowiem zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wyłącznie wokół zasadności odmowy uznania za kwalifikowane kosztów poniesionych na zakup urządzeń chłodniczych typu K 45, nie odnosząc się do przesłanek wyłączających nałożenie kary.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że skarżąca wykazała brak odpowiedzialności za wyłączenie ww. niekwalifikowanych kosztów i przyjmuje je za własne. Wobec tego nie ma potrzeby powielania argumentacji zawartej w uzasadnieniu tego wyroku.
Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się do przesłanki wykazania braku odpowiedzialności za wyłączenie niekwalifikowanej kwoty, o której mowa w art. 117 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia nr 543/2011, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło stosownie do treści art. 204 pkt 2 p.p.s.a.