Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 279/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, w punkcie drugim, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2013 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w K., przeprowadzając kontrolę w lokalu [...] w J. przy ul. P., w którym działalność prowadził M. M., ujawnili urządzenia do gier o nazwie: APEX nr [...], MAX CASH nr [...], PHOENIX GOLD nr [...], JOKER PLUS nr [...] oraz CSANI MONEY TRANSFER (bez numeru). W ramach eksperymentu kontrolnego odtworzono przebieg gier na urządzeniach, ustalając, że prowadzone na nich gry mają charakter losowy i komercyjny.
Organ I instancji, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie m.in. art. 6, art. 8, art. 14, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 612; ze zm.; dalej: u.g.h.), wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 60.000 zł za urządzanie gier na wyżej opisanych automatach poza kasynem gry.
Decyzją z dnia [...] luty 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że na podstawie umowy serwisowej zawartej ze spółką A. ustalono, że serwisowaniem zatrzymanych urządzeń zajmował się P. J. Przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu [...] zeznał, że wstawił do lokalu należącego do M. M. automaty należące do spółki oraz automat o nazwie CSANI MT KIOSK stanowiący jego własność. Potwierdził także współpracę z ww. firmą na zasadzie umowy serwisowej zawartej pomiędzy jego firmą a A. W ramach tej umowy wstawił do lokalu cztery automaty, włączył je do sieci, usuwa awarie, wyjmuje pieniądze i oddaje je firmie.
Wyjaśniając termin "urządzający gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., organ stwierdził, że urządzanie gier na automatach stanowi ciąg pewnych czynności, z których każda przyczynia się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra hazardowa w ogóle się odbędzie. Do czynności tych należą czynności związane z organizacją (stworzeniem warunków) samej gry na automatach takie jak wyposażenie lokalu (miejsca prowadzenia gry) w automaty do gier, zakup lub wynajem lokalu w którym prowadzona jest gra na automatach, stworzenie zasad i systemu danej gry, określenie wygranych itp., a ponadto czynności związane z nadzorem i zapewnieniem ciągłości samej gry hazardowej, w tym bieżąca obsługa automatów do gry (zapewnienie wypłat uzyskanych wygranych graczom czy realizowanie wypłat uzyskanych wygranych graczom, zapewnienie odpowiednich warunków, aby gra na automatach mogła w ogóle być prowadzona).
Podsumowując organ stwierdził, że podmiotem urządzającym gry na ujawnionych automatach był P. J. Zapewniał on bowiem ciągłość "należytego" przebiegu nielegalnych gier poza kasynem gry, a zatem sprawował nadzór (czuwał) nad prawidłowym przebiegiem prowadzonych gier, czerpiąc z tego tytułu korzyści finansowe, a także obsługiwał automat należący do niego. Organ wyjaśnił, że automat, w którym brakuje wystarczającej ilości monet przeznaczonych na wypłatę wygranej ulega zablokowaniu i dalsza gra nie jest możliwa, aż do jego odblokowania. Dopiero po uzupełnieniu urządzenia w monety i odblokowaniu maszyny, możliwa jest dalsza gra.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniósł P. J. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), stwierdził m.in., że trafnie autor skargi zarzuca, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz samych ustaleń poczynionych przez organ, brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Ustalenie przez organy takich okoliczności jak: zawarcie umowy serwisowej pomiędzy [...] P. J. ul. K. [...] w M. a A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., której przedmiotem było prowadzenie stałego serwisu urządzeń posiadanych przez tą spółkę, umożliwiające zainstalowanie automatów do gier, w zamian za wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego urządzenia w kwocie 200 zł brutto miesięcznie, WSA uznał za niewystarczające do uznania, że skarżący jest urządzającym gry na automatach. Odmiennej oceny nie uzasadniał również w ocenie Sądu fakt uzupełniania urządzeń bilonem przez serwisanta.
Sąd I instancji nie podzielił bowiem wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu organu w kwestii znaczenia użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pojęcia "urządzający gry", zgodnie z którym każdy kto wykonuje jakieś czynności, które umożliwiają udział w grze hazardowej i zapewniają ciągłość ich przebiegu, jest urządzającym gry. Zdaniem WSA, istotą "urządzania gry", jest łączne organizowanie i koordynowanie działań pozwalających na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Realizowanie konkretnych czynności przy samej grze tych wymogów nie spełnia. Uzupełnianie maszyn bilonem przeznaczonym na wygrane pieniężne, wyjmowanie z nich pieniędzy i przekazywanie spółce, odblokowywanie urządzeń, usuwanie awarii, nie uzasadnia stanowiska organu. Wymienione wyżej czynności nie wykraczały poza zakres obowiązków wynikających z zawartej w dniu [...] lutego 2013 r. umowy serwisu.
Jak wynika z treści tej umowy, świadczenie w ramach umowy serwisu usług polegało na: stałym nadzorze nad stanem technicznym urządzeń, wykonywaniu napraw na każde żądanie spółki, aktualizowaniu oprogramowania (pkt 1 ppkt, 1.2 umowy). Stosownie do pkt 2 ppkt 2.6 serwisant był zobowiązany raz w miesiącu pobierać gotówkę z urządzeń i przekazywać je do spółki w określonym terminie. Skarżący natomiast nie organizował gry poprzez zapewnienie miejsca prowadzenia gier, nie był posiadaczem automatów, nie określał regulaminu gry, praw i obowiązków uczestników gry. Nie miał wpływu na wybór wynajmującego i lokalu, w którym odbywały się gry, a jedyny dochód który uzyskiwał z racji wstawienia urządzeń do lokalu, wynikał z zawartej umowy serwisu.
W ocenie Sądu zakres podejmowanych przez skarżącego czynności w odniesieniu do automatów, których posiadaczem była spółka A. nie uprawniał zatem organu do uznania skarżącego za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Odnośnie do automatu o nazwie CSANI MT KIOSK, co do którego organ ustalił, że stanowił własność serwisanta, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził brak ustaleń, na jakich zasadach odbywała się eksploatacja tego urządzenia w skontrolowanym lokalu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA nakazał organowi uwzględnić okoliczność, że w sytuacji braku innych dowodów, które świadczyłyby o tym, że skarżący koordynował i organizował działalność w zakresie prowadzenia gier hazardowych na zakwestionowanych czterech automatach będących w posiadaniu A. Sp. z o.o., organ powinien umorzyć postępowanie. W odniesieniu do automatu CSANI MT KIOSK, za niezbędne WSA uznał ustalenie, na jakich zasadach odbywała się eksploatacja tego urządzenia w skontrolowanym lokalu. Dopiero wówczas możliwa będzie ocena, czy skarżący jest urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co stwarza podstawę do wymierzenia stosownej kary.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w K. Orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając mu:
w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istotą "urządzania gry" jest organizowanie i koordynowanie działań pozwalających na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a w konsekwencji uznanie, że osoba, która wstawiła do lokalu automaty (P. J. wstawił 5 nienależących do niego oraz 1 stanowiący jego własność) nie może być uznana za urządzającego, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że nie tylko podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych lub wykonujący inne podobne czynności, niezdefiniowane dokładnie w tekście u.g.h. może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Techniczne przygotowanie skarżącego (serwisant) predestynuje go do roli osoby gwarantującej funkcjonowanie automatów - czyli urządzającego gry.
Zdaniem organu, zwrot "urządzający gry" jest zwrotem o charakterze otwartym dla którego skutecznego zastosowania wystarczy wykazanie, że dana osoba przystąpiła do zabronionej działalności, głównie w celu czerpania z niej profitów. Ze strony adresata decyzji zabrakło aktywnego przeciwdziałania w zakresie urządzania nielegalnych gier, a przeciwnie, aktywnie brał on udział w zabronionym procederze i patronował temu przedsięwzięciu od strony technicznej. Podpisał bowiem stosowną umowę i na miarę swoich możliwości zaangażował się w poczynania zapewniające warunki do tego, aby funkcjonowały automaty: pięć należących do spółki A. i jeden jego.
W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez przyjęcie, że organy orzekające w sprawie nie podjęły wszystkich działań mających na celu dokładane wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, poczynione przez organy ustalenia nie są wystarczające do uznania, że skarżący jest urządzającym gry na automatach, podczas gdy zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy w pełni uzasadnia przypisanie skarżącemu serwisującemu/właścicielowi roli "urządzającego" gry w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż wykonywał on szereg czynności, które związane są z procederem urządzania zakazanych gier, więc tym samym organy podatkowe z zachowaniem wszelkich reguł postępowania zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły całość materiału dowodowego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie, jakie niezbędne czynności powinny podjąć organy celem wyjaśnienia sprawy, podczas gdy, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd administracyjny, uchylając rozstrzygniecie poddane jego kontroli, zobowiązany jest zawrzeć w uzasadnieniu wyroku wskazania co dalszego postępowania;
- - art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a poprzez uwzględnienie skargi i uznanie, że organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
- - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w sposób uprawniający do posłużenia się art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z treści zarzutu skargi kasacyjnej postawionego w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, wynika, że w istocie jej autor zmierza do zakwestionowania zarówno dokonanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wykładni przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2 u.g.h., jak i w konsekwencji zasadności ich zastosowania. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należy ocenić prawidłowość odkodowania wskazanych norm prawnych przez Sąd I instancji, a następnie - w przypadku uznania prawidłowości tego procesu - stwierdzić, czy normy te zostały prawidłowo zastosowane do niewadliwie - z punktu widzenia zarzutów skargi kasacyjnej - poczynionych ustaleń faktycznych sprawy.
I tak, prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu, w zakresie zwrotu "urządzający gry".
W kwestii przypisania skarżącemu odpowiedzialności za urządzanie gier na automatach podkreślenia przede wszystkim wymaga, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). Na gruncie omawianej regulacji w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie.
Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia.
Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob.: wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16, tak też wyrok z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16, CBOSA).
Jak zatem przyjęto w orzecznictwie, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Samo urządzanie gier hazardowych to z kolei ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
Trafnie autor skargi kasacyjnej podniósł zatem, że nie tylko podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej.
Przy takiej wykładni należy uznać, że na etapie administracyjnym prawidłowo dokonano w sprawie niezbędnych ustaleń faktycznych oraz zastosowano przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Istotnie, można zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że samo serwisowanie automatów do gier nie wypełnia przesłanek “urządzania gier" na automatach, niemniej jednak z uzasadnenia decyzji oraz umowy serwisowej między skarżącym a A. z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, że skarżący dokonywał czynności wykraczających poza serwisowanie urządzeń. Zgodnie z pkt. 2.5 tej umowy: Serwisant zobowiązuje się pobierać raz w miesiącu gotówkę z urządzeń i przekazywać ją do spółki (A. – przypis NSA) (...). Na tą okoliczność będzie wystawiał raport kasowy odnośnie każdego urządzenia który będzie zawierał następujące informacje: dzień sporządzenia raportu kasowego, nazwa punktu, ilość gotówki znajdującej sie w urządzeniu. I dalej: W przypadku, gdy czynsz dzierżawny jest określony procentowo raport kasowy winien być podpisany przez Serwisanta i władającego lokalem albo właściciela lokalu, w którym znajdują się rozliczane urządzenia. W sytuacji, gdy czynsz dzierżawny jest określony ryczałtowo raport kasowy wymaga podpisu Serwisanta.
Nie ulega kwestii, że znaczna część wymienionych czynności wykracza poza treść pojęcia “serwisowanie urządzeń". W istocie prowadzenie comiesięcznych rozliczeń finansowych między właścicielem urządzeń a władającym lokalem, wynikających z prowadzonej na wstawionych do lokalu automatach działalności, nie sposób określić serwisowaniem tych ostatnich. Tego rodzaju działalność w sposób oczywisty polega na realizowaniu funkcjonowania ekonomicznej płaszczyzny działalności hazardowej. To, że związana jest ona z bezpośrednim wyjmowaniem gotówki z automatu przez osobę o określonej wiedzy, doświadczeniu i zapleczu technicznycm, nie zmienia faktu, że celem tego fizycznego, namacalnego procederu jest prowadzenie rozliczeń finansowych między podmiotami które dobrowolnie zdecydowały się na czerpanie zysków bezpośrednio lub pośrednio z prowadzienia działalności na automatach.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu kasacyjnego, że ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym (m.in. na podstawie cytowanej umowy a także zeznań samego skarżącego w postępowaniu [...]) pozwalały organom na uznanie skarżącego za urządzającego gry na automatach.
Odnośnie do automatu CSANI MT KIOSK, co do którego WSA uchylil decyzje o wymierzeniu kary i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, NSA uznał, że również w tym zakresie organy trafnie uznały, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia skarżącemu kary.
Skoro bowiem automat - na którym prowadzone gry były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. - był własnością skarżącego i był przez niego serwisowany, skarżący czerpał z niego korzyści uzyskiwane poza kasynem gry – nieistotne, czy w ramach współpracy ze spółką A., czy też bezpośrednio z działalności automatu, to w świetle dokonanej wyżej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a., P. J. był urządzającym gry na tym automacie poza kasynem gry.
Biorąc pod uwagę, że zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w zakresie pojęcia “urządzającego gry" i przyjęcie, że w postępowaniu admnistracyjnym organ trafnie odkodował to pojęcie, za prawidłowe należało uznać również zastosowanie przez Dyrektora Izby Celnej w sprawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. do poczynionych - niezbędnych i wystarczających - ustaleń faktycznych. Organ nie uchybił przepisom postępowania wyjaśniającego określonym w ustawie Ordynacja podatkowa. Nietrafnie było zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
W tych warunkach, tj. wobec uznania dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był władny orzec na podstawie art. 188 p.p.s.a. uznając, że zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu (pkt 1 sentencji), a skarga P. J. podlegała odaleniu (pkt 2 sentencji) na podstawie art. 151 wskazanej ustawy.
O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 3 sentencji) rozstrzygnięto stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 207 § 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Orzekając o częściowym zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił fakt, że na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r., w tej jak i w analogicznej sprawie stanowisko organu opierało się na tożsamej argumentacji prawnej, co w sposób oczywisty wpłynęło na ocenę nakładu pracy pełnomocnika organu.