Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. o sygn. akt III SA/GL 1402/15, oddalił skargę A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w A. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w A. (dalej: Dyrektor IC), działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze. zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800; w skrócie: o.p.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w A. (organ I instancji) z dnia [...] marca 2015 r. wymierzającej A. A. (dalej: skarżący) karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Decyzję organu I instancji doręczono, za pośrednictwem Poczty Polskiej, na adres ustanowionego pełnomocnika strony w dniu 7 kwietnia 2015 r., co odbiorca potwierdził pieczęcią Kancelarii Adwokackiej i parafą. Decyzja zawierała szczegółowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od ww. decyzji poprzez nadanie przesyłki w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 kwietnia 2015 r. Odwołanie wpłynęło do Urzędu Celnego w A. w dniu 5 maja 2015 r.
Dyrektor IC stwierdził, że wobec skutecznego doręczenia stronie decyzji organu I instancji w dniu 7 kwietnia 2015 r., od następnego dnia rozpoczął już bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 21 kwietnia 2015 r. Jak zaznaczył organ odwoławczy, nie była to sobota ani dzień ustawowo wolny od pracy. Skarżący wniósł odwołanie dopiero w dniu 30 kwietnia 2015 r. (data nadania), dlatego Dyrektor IC zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy organowi I instancji do merytorycznego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 46 § 1 w zw. z art. 40 § 2, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. art. 228 § 1 pkt 2 o.p.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.) oddalił skargę uznając, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego.
Na wstępie Sąd I instancji zauważył, że w sprawie nie miały zastosowania powołane w skardze przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., w skrócie: k.p.a.), gdyż zgodnie z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 612; w skrócie: u.g.h.) do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepisy art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 o.p.
Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa za całkowicie chybione. Zdaniem Sądu Dyrektor IC prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonał jego oceny i trafnie uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. o wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24 000,00 zł. Decyzja została wysłana przesyłką pocztową na wskazany adres pełnomocnika strony i odebrana przez A. B. w dniu [...] kwietnia 2015 r., która potwierdziła fakt odbioru przesyłki podpisem i pieczęcią Kancelarii Adwokackiej w A., ul. [...]. WSA zauważył, że ta sama osoba odbierała wcześniejszą korespondencję w sprawie, wysyłaną przez organ na wskazany przez pełnomocnika adres jego Kancelarii. Z treści skargi wynika, że A. B., będąc pracownikiem, posługiwała się pieczęcią Kancelarii Adwokackiej w A., ul. [...], z własnym imieniem i nazwiskiem.
Skoro zatem data odbioru korespondencji, tj. 7 kwietnia 2015 r., nie budzi wątpliwości, gdyż wyraźnie wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy, a odwołanie od decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 kwietnia 2015 r., nie budzi wątpliwości, iż stało się to po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Skarżący, składając odwołanie od decyzji po upływie ustawowego terminu, nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Z tego powodu Sąd uznał, że zarzuty skargi zawierające de facto argumentację uprawdopodobniającą brak winy skarżącego w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nie stanowiły przedmiotu tej sprawy i nie podlegały ocenie przez Sąd.
Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż termin w niniejszej sprawie nie został zachowany;
- 2. przepisów postępowania, tj. art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie nie istniały podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania;
- 3. przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i oparcie orzeczenia przy braku uwzględnienia zasady stypizowanej w tym artykule;
- 4. przepisów postępowania, tj. art. 122 o.p. poprzez jego niezastosowanie i oparcie orzeczenia przy braku uwzględnienia zasady stypizowanej w tym artykule;
- 5. przepisów postępowania, tj. art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez jego błędne niezastosowanie i przyjęcie, iż skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora IC było błędne, gdyż nie sposób się zgodzić, jakoby okolicznością bezsporną było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji w dniu 7 kwietnia 2015 r., bowiem przedmiotowe pismo nie zostało doręczone bezpośrednio pełnomocnikowi, wobec czego nie sposób przyjąć, iż doszło do jego skutecznego doręczenia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, autor skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżone orzeczenie WSA w Gliwicach spowodowało praktyczne pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego postępowania podatkowego, stypizowanej w art. 127 o.p., która nakłada na organy podatkowe obowiązek dwukrotnego rozpoznania istoty sprawy, czyli konieczność przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa, których końcowym efektem jest zastosowanie procesu subsumcji przepisów prawa w realiach faktycznych konkretnej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, które – w ocenie skarżącego - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są niezasadne, a ich charakter, sposób sformułowania oraz uzasadnienie pozwalają na łączne odniesienie się do ich treści. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się bowiem w istocie do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organ celny uznał, co zaakceptował Sąd I instancji, że w następstwie prawidłowego doręczenia skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2015 r. – na adres jego pełnomocnika - decyzji organu I instancji, skarżący – działając przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł odwołanie poprzez nadanie przesyłki w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, tj. w Urzędzie Pocztowym A. 1 w dniu 30 kwietnia 2015 r., z uchybieniem 14.dniowego terminu, który rozpoczął bieg w dniu 8 kwietnia 2015 r.
W pierwszej kolejności należy powtórzyć za Sądem I instancji, że wydając zaskarżone postanowienie, organ celny prawidłowo oparł je na przepisach Ordynacji podatkowej, które miały w sprawie zastosowanie stosownie do treści art. 8 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. czyniła zadość wymogom formalnym określonym w art. 210 § 1 pkt 7 o.p., tj. zawierała pouczenie o trybie odwoławczym, wskazując jednocześnie organ odwoławczy oraz termin wniesienia odwołania (k. 57 akt administracyjnych).
Skarżący podnosi w skardze kasacyjnej (tak jak i na etapie skargi do WSA) zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji. Zarzuca mianowicie, że: "nie sposób się również zgodzić, jakoby okolicznością bezsporną było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu pierwszej instancji w dniu 7 kwietnia 2015 r. Podkreślić należy, iż przedmiotowe pismo nie zostało doręczone bezpośrednio pełnomocnikowi wobec czego nie sposób przyjąć, iż doszło do jego skutecznego doręczenia".
Odnosząc się do tego zarzutu, należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 2 o.p., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika – tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – pisma doręcza się pełnomocnikowi. Organ podatkowy, w myśl art. 144 o.p., doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Naczelnik Urzędu Celnego w A. decyzję z dnia [...] marca 2015 r. doręczył, za pokwitowaniem, przez pocztę w dniu [...] kwietnia 2015 r. na adres wskazany w pełnomocnictwie oraz piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. "Zgłoszenie pełnomocnika" (k. 47 i 48 akt administracyjnych), tj. na adres Kancelarii Adwokackiej A. C.. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa decyzja została wysłana na adres Kancelarii Adwokackiej A. C. i została odebrana w dniu 7 kwietnia 2015 r. przez A. B., która potwierdziła fakt odbioru przesyłki podpisem i pieczęcią Kancelarii Adwokackiej. Z akt sprawy wynika również, iż A. B. była pracownikiem Kancelarii, posługiwała się pieczęcią Kancelarii z własnym imieniem i nazwiskiem. W tych okolicznościach, prawidłowe jest stanowisko Dyrektora IC, zaaprobowane przez Sąd I instancji, iż osoba ta była uprawniona do odbioru korespondencji kierownej do Kancelarii Adwokackiej. Powyższego poglądu autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył.
Zasadne wydaje się również podkreślenie, iż ta sama osoba odbierała wcześniejszą korespondencję w sprawie wysyłaną przez organ celny, co wynika ze znajdujących się w aktach zwrotnych potwierdzeń odbioru (np. k.51), a pełnomocnik nie kwestionował wówczas skuteczności doręczenia wskazanych pism. Należy dodać, że A. B. pokwitowała również odbiór zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (k. 69 akt administracyjnych), a także odpowiedź na skargę (k. 9 akt sądowych). Powyższe bezsprzecznie wskazuje na fakt, iż jest to osoba uprawniona do odbioru korespondencji w Kancelarii Adwokackiej prowadzonej przez A. C.. Skoro bowiem nadal A. B. odbiera korespondencję kierowaną na adres Kancelarii Adwokackiej i czyni to za wiedzą i aprobatą pracodawcy, to nie jest zasadny zarzut wadliwego doręczenia.
Całkowicie niezasadny jest też zarzut autora skargi kasacyjnej, iż za nieskutecznością doręczenia decyzji przemawia fakt, iż nie trafiła ona "do rąk własnych pełnomocnika". Należy podzielić pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 916/11), że nie można art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej rozumieć w ten sposób, że wymaga on doręczenia pisma do rąk własnych pełnomocnika, gdy sam pełnomocnik wskazał jako adres do doręczeń siedzibę spółki, w niniejszej sprawie - adres jego kancelarii.
Wobec nieprzedstawienia jakichkolwiek innych dowodów, w świetle treści art. 194 § 2 o.p. w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1481; dalej: Prawo pocztowe), z których jasno wynika, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, brak jest podstaw, aby w rozpoznawanej sprawie podważać okoliczności prawidłowego (skutecznego) doręczenia decyzji organu I instancji w dniu 7 kwietnia 2015 r.
Skoro zatem prawidłowo organ celny ustalił datę doręczenia decyzji na dzień 7 kwietnia 2015 r., to od tej daty rozpoczął bieg 14.dniowy termin do wniesienia odwołania, który bezskutecznie upłynął z dniem 21 kwietnia 2015 r., bowiem odwołanie zostało wniesione dnia 30 kwietnia 2015 r., a więc po upływie powyższego terminu. W tych okolicznościach organ odwoławczy był zobowiązany do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Treść art. 228 § 1 pkt 2 o.p. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Jak trafnie wskazał WSA w Gliwicach, stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. W judykaturze i doktrynie nie budzi wątpliwości, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi.
Nie jest to zależne od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 747–748 wraz z powołanym tam orzecznictwem).
W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 12 § 1 o.p., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z kolei § 6 tego przepisu przewiduje, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo stwierdził organ, termin do wniesienia odwołania nie został zachowany, gdyż odwołanie – jak już powiedziano – zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego po upływie ustawowego 14.dniowego terminu.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej o "niezwykle restrykcyjnym rozstrzygnięciu w sprawie" dotyczącym wniesienia odwołania po terminie (str. 4 skargi kasacyjnej) należy wskazać, że w orzecznictwie sądow administracyjnych przyjmuje się wręcz, że art. 12 § 6 pkt 2 o.p. pełni funkcję ochronną dla podatników, dając im gwarancję, że poprzez nadanie pisma na poczcie termin do dokonania czynności zostanie zachowany, a tym samym podatnik uniknie negatywnych konsekwencji związanych z upływem terminu przewidzianego dla dokonania czynności (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 121/2018, LEX nr 2470506).
W ocenie NSA, brak jest podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Pierwszy z tych przepisów ustanawia w postępowaniu podatkowym zasadę praworządności. Działanie na podstawie przepisów prawa w postępowaniu podatkowym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ podatkowy zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowania przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok NSA z 8 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866).
Z kolei przepis art. 121 § 1 o.p. ustanawia zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta nie nakłada na organy podatkowe nowych obowiązków w toku postępowania podatkowego, ale nakazuje organowi podatkowemu takie wykonanie obowiązków, aby budziły zaufanie do organów. Zasada ta ma zastosowanie zarówno do stosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Realizacja tej zasady w zakresie przepisów postępowania, to przestrzeganie reguł rządzących postępowaniem podatkowym, zaczynając od zasad ogólnych przez rozwiązania przyjęte w przepisach szczególnych.
Rację ma skarżący przywołując tezę wyroku NSA w Warszawie (przed reformą) z 10 czerwca 2003 r. o sygn. akt III SA 1758/01, zgodnie z którą: "Organy podatkowe są obowiązane wnikliwie badać wszystkie okoliczności związane z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania". Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, organy podatkowe prowadząc postępowanie w rozpoznawanej sprawie zastosowały się do rozumianych w wyżej opisany sposób zasad ogólnych jako przewodnich reguł postępowania. W sposób dostateczny wyjaśniły podstawy swojego działania oraz przepisy postępowania, które decydowały o wyniku sprawy. Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie o wyniku sprawy decydowała treść przepisu art. 228 § 1 pkt 2 o.p. oraz art. 12 § 6 o.p. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji o prawidłowości ich zastosowania w sprawie przez organy podatkowe.
Podstawę wydania objętego skargą postanowienia było ustalenie, w jakiej dacie doręczona została decyzja organu I instancji, w jakiej dacie skutecznie wniesione zostało od niej odwołanie oraz czy zachowany został termin określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Twierdzenia skarżącego o wadliwym doręczeniu decyzji organu podatkowego, nie mając oparcia w zebranym materiale dowodowym, jak słusznie to ocenił Sąd I instancji, nie mogły wpłynąć na treść wydanego orzeczenia.
W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Zasądzona kwota 360 złotych obejmuje zwrot kosztów za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, który nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji.