Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 4756/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 428/16 oddalił skargę M.W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013.

Sąd I instancji orzekał w następującym stan sprawy:

W dniu 16 maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K, wpłynął wniosek M.W>wnioskodawca, producent) o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. We wniosku zadeklarowano do płatności 12 działek rolnych znajdujących się na 14 działkach ewidencyjnych, położonych w powiecie [...], gminie [..] w obrębie ewidencyjnym [...] Wnioskodawca zadeklarował do płatności w ramach jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 35,39 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) działki rolne o łącznej powierzchni 7,00 ha.

Podczas weryfikacji wniosku organ I instancji stwierdził, iż działki ewidencyjne zostały zadeklarowane również przez innego producenta i objęte zostały kontrolą krzyżową. Postępowanie wyjaśniające w sprawie błędów kontroli krzyżowej dla działek ewidencyjnych o nr 1 oraz 90/1 prowadzone było równocześnie w odniesieniu do drugiej strony konfliktu, tj. I.G>.

I.G. oświadczyła, że użytkowanie ww. działek jest zgodne z umową dzierżawy z dnia 14 marca 2010 r. oraz informacją o wykonywanych w kwietniu 2013 r. zabiegach włókowania, likwidacji kretowisk oraz wyrównywania działki.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. zawiesił postępowanie w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział I Cywilny postępowaniem z powództwa I.G. przeciwko producentowi o ustalenie i ochronę naruszonego posiadania spornej nieruchomości pod sygn. akt [...] zakończonym wyrokiem tego Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. oddalającym powództwo. Następnie w dniu 29 stycznia 2015 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie.

W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono dowód z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez strony konfliktu kontroli krzyżowej i sporządzono protokoły z przesłuchania: [...], (świadkowie wnioskowani przez I. G.).

Na podstawie poczynionych ustaleń Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu [..] lipca 2015 r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną rozstrzygnięcia jest różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO (35,39 ha) i UPO (7,00 ha), a powierzchnią stwierdzoną dla płatności JPO (25,63 ha) i UPO (0,00 ha), wynoszącą powyżej 20% JPO oraz powyżej 50% dla UPO, co spowodowało zastosowanie sankcji. Powierzchnie stwierdzone wynikały z wykluczenia z płatności działek ewidencyjnych: nr 90/1 o powierzchni 2,09 ha oraz nr 1 o powierzchni 7,76 ha – co do których stwierdzono, że wnioskodawca nie był posiadaczem na dzień 31 maja 2013 r.

W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor [..] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu [..] marca 2010 r. [..] (właścicielka działek nr 90/1 i 1) zawarła z I.G. umowę dzierżawy na okres 5 lat, tj. do dnia 15 marca 2015 r.. W dniu 24 stycznia 2013 r. właścicielka działek zawarła z Producentem umowę przedwstępną sprzedaży działek ewidencyjnych nr 90/1 i 1 oraz poinformowała go o obowiązującej umowie dzierżawy. Następnie w dniu 21 marca 2013 r. zawarta została z Producentem umowa przeniesienia własności. W dniu 25 września 2013 r. Producent wypowiedział IG. umowę dzierżawy ze skutkiem na dzień 31 marca 2014 r., wzywając równocześnie do zaniechania naruszeń wymienionych w § 5 i § 8 umowy dzierżawy, wyznaczając jej termin 14 dniowy na doprowadzenie gruntów do właściwej kultury i uregulowania podatku, przy czym organ zauważył, że w przypadku stwierdzenia przez Producenta niewłaściwego użytkowania gruntów przez I.G., to należałoby uznać, iż grunty nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej również przez producenta.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu [..] października 2013 r. Sąd Rejonowy w [...] Wydział I Cywilny, sygn. akt [..], postanowił udzielić zabezpieczenia I.G. przez ustanowienie zakazu naruszania i utrudniania korzystania z nieruchomości nr 90/1 i 1 przez producenta.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania producent oraz powołani przez niego świadkowie oświadczyli, iż przeprowadzili koszenie i zbiór siana. Żaden ze świadków nie potwierdził jednak, aby wykonywał na gruncie włókowanie, usuwanie kretowisk oraz dokonywał podsiewu traw z koniczyną. Podniósł przy tym, że z zeznań świadków powołanych przez I.G. wynikało, że na spornych gruntach wykonano bronowanie, usunięto samosiejki drzew oraz równano kretowiska, natomiast z zeznań świadków producenta, że wykonano koszenie w miesiącu wrześniu 2013 r. przez drugą stronę konfliktu. Organ uznał, że nie może zanegować braku wykonania koszenia w miesiącu wrześniu 2013 r. przez stronę konfliktu, bowiem producent nie udowodnił, iż takich czynności na gruncie nie przeprowadzono.

Organ poddał analizie rejestr działań agrotechnicznych wnioskodawcy i doszedł do wniosku, że zawarte w nim informacje nie są zgodne z twierdzeniami świadków. Ww. rejestr wskazywać może na jego niedbałe prowadzenie lub uzupełnienie jego elementów tak aby wykazać ich użytkowanie na dzień 31 maja 2013 r. Ponadto Organ odwoławczy podkreślił, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż producent zakupił grunty obciążone umową dzierżawy, o której wiedział, a którą dopiero pismem z dnia 25 września 2013 r. skutecznie wypowiedział. Te okoliczności wskazują, że zakupiony grunt był użytkowany od 2010 r. przez I.G. i pozostawał w jej posiadaniu na dzień 31 maja 2013 r. Natomiast próba użytkowania gruntów przez producenta sprowadza się do dokonania wykoszenia i zbioru siana z gruntów przez niego nieużytkowanych, tj. naruszenia posiadania, a nie posiadania. Konsekwencją naruszonego posiadania było dokonanie kolejnego pokosu przez I.G., a następnie w dniu 25 września 2013 roku udzielenie jej zabezpieczenia roszczenia przez ustanowienie zakazu naruszania i utrudniania korzystania z nieruchomości o nr 1 i 90/1, co jak wskazał ten organ potwierdza wyrok [...]

Tym samym zdaniem organu odwoławczego uznać należało, że choć M.W. jest właścicielem przedmiotowych gruntów, to jednak nie był ich faktycznym posiadaczem na dzień 31 maja 2013 r. Oceny tej nie zmienia fakt dokonania w okolicach maja-czerwca czynności polegających na przeprowadzeniu pierwszego pokosu traw.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił, że podstawą do uznania, że producent rolny jest posiadaczem gruntów rolnych jest jedynie posiadanie gruntów o charakterze trwałym, a związek z rzeczą nie powinien wyrażać się w sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz w możliwości korzystania z niej przez czas nieokreślony. Wobec tego w ocenie organu powyższe incydentalne naruszenie posiadania nie spowodowało jego wyzbycia się, a tym samym posiadaczem spornych gruntów na 31 maja 2013 r. był ich dzierżawca (posiadacz zależny), a nie odwołujący się.

Organ II instancji stwierdził, że M.W. nie spełnił warunków ubiegania się o płatności zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach). Wskazał, że Organ I instancji orzekając w sprawie prawidłowo przyjął i odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wydając decyzje o odmowie przyznania producentowi wnioskowanych płatności na rok 2013, wykluczając z płatności działki rolne I, J, K i L/L1 położone na działkach ewidencyjnych nr 90/1 i 1 o łącznej powierzchni deklarowanej 9,76 ha.

W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. producent wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albowiem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, na okoliczność spełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych do uzyskania płatności i wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

WSA na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718; dalej: p.p.s.a.), postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 428/16 i I SA/Sz 429/16 do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalić wniosek zawarty w skardze odnośnie przeprowadzenia dowodu z informacji Koła Łowieckiego, wskazując, że nie ma on znaczenia dla rozpoznania sprawy. Ponadto, poinformowano strony, że wniosek dowodowy zawarty w skardze o przeprowadzenie dowodu z rejestru działań agrotechnicznych nie może być rozpoznawany z uwagi na treść art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, nie ma więc potrzeby prowadzenia dowodu, który jest załączony do akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r. podkreślił, że pojęcie "posiadania" zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach należy rozumieć w kontekście regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014, poz. 121 ze zm.). Ponadto Sąd I instancji przyjął, że znaczenie art. 7 ustawy o płatnościach nie może być pojmowane w oderwaniu od celu wprowadzenia instytucji płatności bezpośrednich do porządku prawnego. Konstrukcja instytucji płatności obszarowych dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Tak więc, dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale nadto należy je rolniczo użytkować.

Tym samym przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być oceniana w kontekście posiadania tytułu prawnego podmiotu wnioskującego o płatność, gdyż taki wymóg nie został sformułowany w żadnym przepisie prawa. Oznacza to, że niedysponowanie przez drugą stronę sporu krzyżowego stosownym tytułem prawnym (tutaj tytułem własności na dzień 31 maja 2013 r.) jak wskazuje skarżący, do faktycznie posiadanej nieruchomości (tutaj dzierżawionej od dnia 14 marca 2010 r. przez I.G.) nie może skutkować automatycznym wyłączeniem tegoż producenta z systemu pomocy.

Ponadto w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, warunkiem przyznania producentowi rolnemu płatności obszarowej jest spełnienie łącznie wszystkich wskazanych w tym przepisie warunków, w tym wykazanie faktu posiadania zadeklarowanych gruntów rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 hektar na dzień 31 maja 2013 r., utrzymywanie gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz przestrzeganie wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Brak spełnienia przez wnioskodawcę (producenta rolnego) jednego z wymaganych warunków, stanowi podstawę do odmowy przyznania wnioskowanej płatności.

Sąd I instancji uznał, że istotą rozpoznawanej sprawy jest wyjaśnienie, czy organ prawidłowo dokonał ustaleń i ich oceny uznając, że skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego do gruntów rolnych położonych na działkach o nr 1 i 90/1 o łącznej powierzchni 9.76 ha nie spełnił ustawowych warunków przyznania płatności bezpośrednich (JPO i UPO) na rok 2013, tj. nie był w ich posiadaniu na dzień 31 maja 2013 r. oraz nie użytkował ich rolniczo przez cały rok 2013.

WSA analizując ustalenia organu uznał, że skarżący pismem z dnia 25 września 2013 r. skutecznie rozwiązał z I.G. umowę dzierżawy działek rolnych o nr 1 i 90/1 ze skutkiem na dzień 31 marca 2014 r. Odnosząc się do drugiego rozwiązania umowy dzierżawy z dnia 14 marca 2010 r. pismem z dnia 14 października 2013 r. bez wypowiedzenia WSA (odwołując się do ustaleń Sądu Rejonowego w [...] zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia...) uznał, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, by istniały powody do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia z przyczyn określonych w § 8 umowy dzierżawy z dnia 31 marca 2010 r., co stanowi podstawę do przyjęcia, że ta czynność była jedynie próbą wcześniejszego rozwiązania umowy dzierżawy, tj. przed dniem 31 marca 2014 r., jednakże czynność ta nie wywołała skutku prawnego w postaci skutecznego rozwiązania umowy. Samo gołosłowne twierdzenie bez poparcia konkretnymi dowodami na istnienie powodu do rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym, przewidzianego w umowie nie mogło przynieść określonego rezultatu, tym bardziej w sytuacji, gdy wcześniej już skutecznie dokonano rozwiązania tej umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia właśnie z powodu określonego w § 8 pkt 1, stosownie do pisma z dnia 25 września 2013 r.

Sąd I instancji podkreślił również, że dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie miała treść pisma z dnia [...] października 2013 r., w którym skarżący wprost wskazał, a tym samym przyznał, że jeszcze w dniu 14 października 2013 r. nie był w posiadaniu i nie użytkował spornych działek rolnych o nr 1 i 90/1 przez cały rok 2013, skoro jeszcze w tym piśmie wezwał I.G. "do niezwłocznego przygotowania dzierżawionego areału w celu przekazania właścicielowi w stanie niepogorszonym. Brak dostosowania się do w/w wezwania spowoduje objęcie dzierżawionej dotąd nieruchomości w posiadanie przez właściciela bez dalszej korespondencji", co tym samym jednoznacznie świadczyło, że w dniu 31 maja 2013 r. Skarżący nie był w posiadaniu spornych gruntów i nie użytkował ich rolniczo.

Ponadto z akt sprawy wynikało, że w roku 2013 zabiegi agrotechniczne na spornych gruntach w sposób trwały, nie jednorazowy, wykonywała I.G., tj. przy pomocy innych osób (...) wykonywała bronowanie, zbieranie kamieni, usuwanie samosiejek drzew, równanie kretowiska, grabienie, koszenie, balotowanie i zbiór. Zeznania przesłuchanych ww. osób w charakterze świadka co do czasu wykonywania tych czynności i ich rodzaju korespondują ze sobą jak i z oświadczeniem I.G z dnia 5 września 2013 r. co do zabiegu koszenia we wrześniu 2013 r. oraz umową usługi z dnia 1 lipca 2010 r. co do zleconych A.J. do wykonywania corocznie od 1 lipca 2010 r. do dnia 30 września 2015 r. usług koszenia, przetrząsania, zbioru i transportu siana m. in. z działek o nr 1 i 90/1.

Natomiast z analizy treści zeznań świadków przesłuchanych na wniosek skarżącego, tj. [...] wynikało jedynie, że dokonywali czynności koszenia lub zbioru siana, przy czym świadkowie ci wskazują na wykonywanie tych czynności w odmiennych terminach i dużych jego rozpiętościach czasowych, bowiem od maja do września. Skarżący w piśmie z dnia 30 września 2013 r. wskazał, że koszenie i zbiór siana przeprowadzono do 18 czerwca 2013 r.; B.M., że koszenie przeprowadził koniec maja, początek czerwca, a siano wałkował jedynie na działce nr 90/1, na drugiej zaś działce nie pamiętał kto kosił; A.W., że koszenie rozpoczęto w połowie maja; P.R. oraz G.R., że pomagali przy zbiorze siana w miesiącach lipcu-sierpniu. Żaden z tych świadków nie potwierdził jednak, by na spornych gruntach wykonywał - oprócz koszenia czy zbioru siana - także zabiegi wskazywane przez świadków I.G., tj. bronowanie, usuwanie kretowisk itd.

Ponadto, w ocenie WSA organ analizując użytkowanie rolnicze spornych gruntów trafnie zauważył odnosząc się do terminu i rodzaju zabiegów wykonywanych przez Skarżącego, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 czerwca 2014 r., [...] wskazał, że: "(...) na podstawie przesłuchania stron udało się ustalić, że pozwany dokonał jednokrotnego naruszenia posiadania w lipcu 2013 r., wtedy gdy wszedł na dzierżawioną nieruchomość i skosił trawę", co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniem skarżącego w ww. piśmie z dnia 30 września 2013 r., w którym wskazał, że koszenie i zbiór siana przeprowadzono do 18 czerwca 2013 r. Powyższa okoliczność podważyła wiarygodność twierdzeń strony, że była w posiadaniu spornych gruntów w dniu 31 maja 2013 r. i użytkowała je rolniczo cały rok 2013.

WSA uznał również, że na wynik sprawy nie miał wpływu wyrok Sądu Okręgowego w [..], a także okoliczność płacenia podatku rolnego.

Wobec powyższego Sąd I instancji przyjął, że mimo, iż skarżący był właścicielem spornych działek rolnych o nr 1 i 90/1, to jednak nie był ich faktycznym posiadaczem na dzień 31 maja 2013 r., a także nie użytkował ich rolniczo zgodnie z normami i wymogami przez cały rok 2013, a zatem nie spełnił wszystkich warunków wymaganych w art. 7 ust. 1 ustawy o płatności, a koniecznych do przyznania płatności JPO. A skoro nie spełnił warunków do przyznania płatności JPO, tym samym, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o płatności, nie przysługiwały skarżącemu płatności UPO.

Sąd I instancji odnosząc się do wniosku dowodowego z informacji [..] złożonego w skardze na okoliczność braku zgłoszenia przez I.G. w 2013 r. szkód łowieckich uznał, że wniosek ten należało oddalić bowiem nie miał on wpływu na wynik sprawy, nie wykazałby wykonania przez skarżącego warunków wymaganych dla przyznania wnioskowanych płatności.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M.W. wniósł o jego uchylenie, ewentualnie o jego zmianę i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

naruszenie prawa materialnego:

1. a) art. 58 Rozporzadzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina i uznanie, iż różnica między obszarem zadeklarowanym przez M.W. a obszarem stwierdzonym przekracza 20% powierzchni, co pozostaje w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w sytuacji gdy taka różnica nie występuje, bo skarżący miał w swoim posiadaniu i uprawiał rolniczo w dniu 31 maja 2013 roku wszystkie zgłoszone we wniosku działki gruntu, w tym o numerach 1 i 90/1;
2. b) art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez niezastosowanie tego przepisu do skarżącego mimo spełnienia wszystkich przesłanek w nim opisanych;
3. c) art. 7 ust. 6 ustawy o płatnościach poprzez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie poprzez przyjęcie, że działki gruntu nr 1 i 90/1 były w posiadaniu posiadacza zależnego w dniu 31 maja 2013 r. tj. I.G., w sytuacji gdy nie ma na to dowodów i jest to sprzeczne z materiałem dowodowym i twierdzeniami właściciela i posiadacza działek gruntu;
4. d) art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności i nieuznanie skarżącego za posiadacza w rozumieniu tego przepisu, mimo spełnienia wszystkich przesłanek w tym zakresie naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) c p.p.s.a. i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu w związku z naruszeniem:

1. a) art. 3 ust. 2 cyt. ustawy o płatnościach, poprzez naruszenie przyjętych tam zasad postępowania organu administracji, a w szczególności zasady praworządności i zasady wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i pobieżne, wyrywkowe, częściowe rozpatrzenie dowodów zaprezentowanych przez skarżącego, rozpoznanie dowodu z zeznań świadków M.W. w szczątkowym zakresie;
2. b) art. 3 ust. 3 cyt. ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący - wnioskodawca w postępowaniu o przyznanie płatności nie wykazał, że faktycznie władał działkami nr 1 i 90/1 w dniu 31 maja 2013 r. oraz że je rolniczo użytkował, w sytuacji gdy zaprezentował on w postępowaniu administracyjnym dowody z dokumentów, dowody ze świadków i był bardzo aktywny w postępowaniu dowodowym;
3. c) 77 § 1 k.p.a. polegającym na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób umożliwiający uniknięcie wątpliwości co do tego, kto był posiadaczem gruntów, co do których odmówiono skarżącemu płatności objętych wnioskiem;
4. d) art. 3 ust. 3 cyt. ustawy poprzez naruszenie wyrażonej tam zasady prawdy obiektywnej, a to poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyjaśnienie szeregu sprzeczności w zeznaniach świadków wnioskowanych przez I.G., nieuwzględnienie tego, iż świadkowie ci są w konflikcie z wnioskodawcą, a w porozumieniu z I.G., jak również pominięcie szeregu dowodów świadczących na korzyść wnioskodawcy i wskazujących wprost, że w dacie 31 maja 2013 roku był posiadaczem działek gruntów nr 1 i 90/1 położonych w [...] i je rolniczo uprawiał, zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki
5. e) art. 3 ust. 3 cyt. ustawy poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie przy ocenie wniosku skarżącego o przyznanie płatności jego dowodów posiadania i użytkowania rolniczego działek 1 i 90/1 w dniu 31 maja 2013 r. i wadliwą nieuzasadnioną interpretację dowodów z akt sprawy cywilnej i pism M.W. kierowanych do I.G. oraz żądania od wnioskodawcy prowadzenia dowodów negatywnych w postaci nieprzedstawienia dowodów, że I.G. nie płaciła podatku rolnego za 2013 r., nieprzedstawienia dowodów, że A.J. nie przeprowadził wykoszenia i zbioru, nieprzedstawienia dowodów, że i.G. nie wykonała koszenia we wrześniu 2013 r, na spornych działkach; wskazując, że M.W. był zobowiązany do udowodnienia pozytywnych - istniejących okoliczności, posiadania działek 1 i 90/1 w dniu 31 maja 2013 r i ich gospodarczego wykorzystania - vide: akt notarialny nabycia nieruchomości z dnia 21 marca 2013 roku, zeznania świadków, rejestr działań agrotechnicznych;
6. f) art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, które skutkowały dokonaniem ustaleń w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego, że wnioskodawca nie był w dniu 31 maja 2013 r. posiadaczem działek ewidencyjnych nr 1 i 90/1 położonych w [..] mimo, iż fakt ten wynika wprost z zeznań świadków, dokumentacji kontrolnej znajdującej się w ARiMR, dokumentacji Policji, jak również bezkrytyczne przyjęcia
7. g) art. 107 § 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu przez organ II instancji niepełnego uzasadnienia Decyzji, braku szczegółowego wyjaśnienia przyjętego w uzasadnieniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, braku wyjaśnienia dlaczego organ pomija dowody przedłożone przez wnioskodawcę, nie daje im wiary, braku wyjaśnienia dlaczego organ przyjmuje za prawdziwe twierdzenia I.G.j i świadków przez nią zawnioskowanych, w sytuacji, gdy pozostają w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; brak logicznego uzasadnienia przyjętych przez organ II instancji ustaleń i wydanego rozstrzygnięcia;
8. h) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że organ II instancji stwierdził, że wnioskodawca nabył działki gruntu w dniu 21 marca 2013 roku, uprawiał i prowadził zabiegi agrotechniczne zgodnie z zapisami w rejestrze działań agrotechnicznych, potwierdzonym przez kontrolera organu M.P.;
9. i) art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z informacji [...], mimo iż wniosek ten zgłoszony w skardze nie przyczyniłby się do przedłużenia postępowania, a jednocześnie umożliwiłby ustalenie, czy I.G. jako dzierżawca zgłaszała szkody łowieckie na spornej nieruchomości w roku 2013, czego nie czyniła, gdyż nie posiadała nieruchomości i nie użytkowała jej do czasu kontroli krzyżowej

Ponadto na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu tj. protokołu rozprawy z dnia [...]na okoliczność treści zeznań świadków i wyjaśnień stron złożonych w tym postępowaniu, w szczególności na okoliczność treści zeznań I.G., która zeznała, iż o tym, iż M.W. działa na nieruchomości dowiedziała się w 24 lipca 2013r. na kontroli ekologicznej, co oznacza, że wcześniej żadnych czynności nie wykonywała i nie podejmowała na nieruchomości żadnych działań agrotechnicznych, gdyż wówczas zorientowałaby się o naruszeniu posiadania w dużo wcześniejszym terminie; jak również na okoliczność treści zeznań M.W., który zeznał, iż prowadził bez przeszkód działania agrotechniczne w roku 2013 do czasu wszczęcia kontroli krzyżowej i podjęcia przez I.G. prób wejścia w nocy na nieruchomość, co skończyło się interwencją policji a następnie pozwem o naruszenie posiadania; na okoliczność rodzaju prowadzonych działań, tj. włókowania gruntów po zejściu śniegów, wycięciu obrzeży wiatrołomów, wyłomów drzew, wycięcie drzew samosiejek, uporządkowania nieruchomości z wyciętych drzew, oczyszczenia rowów, a następnie siania i koszenia trawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna została oddalona ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej skarżący wskazał na obydwie podstawy kasacyjne, to jest zarzucił zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego.

Ponieważ odniesienie się do zarzutów prawa materialnego będzie możliwe po skontrolowaniu czy stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy ARiMR i czy Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego akceptując ustalenia organów ARiMR, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie stwierdził, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ prawidłowo dokonał ustaleń i ich oceny uznając, że skarżący występując z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego do gruntów rolnych położonych na działkach o nr 1 i 90/1 o łącznej powierzchni 9.76 ha nie spełnił ustawowych warunków przyznania płatności bezpośrednich (JPO i UPO) na rok 2013, tj. nie był w ich posiadaniu na dzień 31 maja 2013 r. oraz nie użytkował ich rolniczo przez cały rok 2013.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. zmierzają do wykazania, że organy ARiMR nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i niewłaściwie rozpatrzyły materiał dowodowy, w wyniku czego błędnie ustaliły, że skarżący nie spełniał warunków do przyznania mu wnioskowanych płatności za 2013 r., a Sąd I instancji akceptując takie ustalenia i nie uchylając zaskarżonej decyzji naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Zarzuty te nie są uzasadnione.

Dokonując oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego należy zauważyć, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 pkt 2 tej ustawy organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do ust. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tak więc w postępowaniu o przyznanie wnioskowanych przez skarżącego płatności organ nie miał obowiązku zbierania materiału dowodowego, miał jedynie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego. To wnioskodawca zobowiązany był, na co wskazał również Sąd I instancji, wykazać, że spełnił wszystkie warunki do przyznania mu płatności.

Wobec treści art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach przepis art. 77 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawach dotyczących płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

Na wstępie należy przypomnieć okoliczności, które są w sprawie niesporne, a mianowicie, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do spornych gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach o nr 1 i 90/1, to jest w dniu 15 maja 2013 r. skarżący był właścicielem tych gruntów.

Nie jest sporna także okoliczność zawarcia w dniu 14 marca 2010 r. pomiędzy [...] umowy dzierżawy spornych działek o nr 1 i 90/1 oraz nabycia tych działek przez skarżącego na mocy umowy przeniesienia własności nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego [...]. Umowa ta została zawarta w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego [...], w której w § 1 ust. 2 pkt 1 zawarto zastrzeżenie o obciążeniu nabywanych działek o nr 1 i 90/1 prawem dzierżawy na podstawie umowy dzierżawy z dnia 14 marca 2010 r. na czas oznaczony do dnia 15 marca 2015 r., co potwierdzono przez okazanie przy akcie notarialnym odpisu tej umowy (w § 2 tiret trzecie).

W skardze kasacyjnej skarżący zarzuca, że z treści zeznań złożonych przez niego oraz przez A.W. w toku postępowania administracyjnego, wynika, iż wiedział on o istnieniu umowy dzierżawy, ale był zapewniany przez zbywcę nieruchomości przy umowie przedwstępnej, że umowa dzierżawy nie ma daty pewnej i zostanie niezwłocznie rozwiązana, w związku z czym skarżący, po podpisaniu umowy sprzedaży przejął grunty w posiadanie i zaczął je niezwłocznie wykorzystywać.

Odnosząc się do tego zarzutu NSA wskazuje, że wiążące są w tym zakresie zapisy umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego dnia 21 marca 2013 r., gdzie w § 2 zapisano, że sprzedająca oświadcza, że stan prawny nieruchomości nie zmienił się na niekorzyść kupującego od dnia zawarcia umowy warunkowej do dnia dzisiejszego oraz, że umowa dzierżawy o której mowa w warunkowej mowie sprzedaży, nie ma daty pewnej. Wprost z zapisu aktu notarialnego wynika więc, że umowa dzierżawy w dacie nabycia nieruchomości przez skarżącego istniała czyli nie była rozwiązana, a okoliczność ta była nabywcy nieruchomości znana, czyli skarżący wiedział, że 21 marca 2013 r. I.G. była dzierżawcą działek nr 1 i 90/1.

Fakt, iż umowa dzierżawy nie miała daty pewnej (o czym skarżący został ponownie poinformowany umową z dnia 21 marca 2013 r.) miał ten skutek, że nabywca nieruchomości miał możliwość wypowiedzenia umowy dzierżawy, w przeciwnym wypadku, gdyby umowa była opatrzona datą pewną, to stosownie do art. 678 § 1 i § 2 w zw. z art. 694 k.c. nabywca wydzierżawionej nieruchomości nie miałby możliwości wypowiedzenia umowy dzierżawy.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji zaakceptował dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia, że umowa dzierżawy spornych działek została skutecznie rozwiązana dopiero w wyniku jej wypowiedzenia przez skarżącego pismem z dnia 25 września 2013 r. ze skutkiem na dzień 31 marca 2014 r.

Podzielić należy również stanowisko WSA, iż istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy ma treść pisma skarżącego z dnia 14 października 2013 r., w którym wprost wskazał, a tym samym przyznał, że jeszcze w dniu 14 października 2013 r. nie był w posiadaniu i nie użytkował spornych działek rolnych o nr 1 i 90/1, skoro jeszcze w tym piśmie wezwał I.G. "do niezwłocznego przygotowania dzierżawionego areału w celu przekazania właścicielowi w stanie niepogorszonym. Brak dostosowania się do w/w wezwania spowoduje objęcie dzierżawionej dotąd nieruchomości w posiadanie przez właściciela bez dalszej korespondencji", co tym samym jednoznacznie świadczy, że w dniu 31 maja 2013 r. skarżący nie był w posiadaniu spornych gruntów i nie użytkował ich rolniczo.

Skarżący kasacyjnie podnosi, że ze złożonych do akt sprawy rejestrów agrotechnicznych wynika, że w 2013 r. użytkował i przygotował rolniczo nabytą nieruchomość i czynił to bez żadnych przeszkód ze strony dzierżawcy. Zauważyć należy, że sposób wypełnienia w rejestrze działań agrotechnicznych rubryk dotyczących działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr 1 i 90/1 został szczegółowo omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w konkluzji organ stwierdził, że "Prowadzony przez Pana M.W. rejestr działań agrotechnicznych wskazywać może więc na niedbałe jego prowadzenie, lub uzupełnienie jego elementów tak aby wykazać ich użytkowanie na dzień 31 maja 2013 r.". Zatem dowód z rejestru działań agrotechnicznych nie potwierdza prowadzenia przez skarżącego działalności rolniczej na spornych działkach w dniu 31 maja 2013 r.

Skarżący kasacyjnie zarzuca również niewłaściwą ocenę przeprowadzonego w sprawie dowodu z zeznań świadków, ponieważ w jego ocenie z zeznań tych wynikało, że to skarżący użytkował sporne działki od kwietnia 2013 r.

Zarzut ten nie jest uzasadniony. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że z analizy treści zeznań świadków przesłuchanych na wniosek skarżącego, tj. [...] jedynie wynika, że dokonywali czynności koszenia lub zbioru siana, przy czym świadkowie ci wskazują na wykonywanie tych czynności w odmiennych terminach i dużych jego rozpiętościach czasowych, bowiem od maja do września: skarżący w piśmie z dnia 30 września 2013 r. wskazał, że koszenie i zbiór siana przeprowadzono do 18 czerwca 2013 r.; B.M., że koszenie przeprowadził pod koniec maja, początek czerwca, a siano wałkował jedynie na działce nr 90/1, na drugiej zaś działce nie pamiętał kto kosił; A.W., że koszenie rozpoczęto w połowie maja; P.R. oraz G.R., że pomagali przy zbiorze siana w miesiącach lipcu-sierpniu.

WSA wskazał również, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w 2013 r. zabiegi agrotechniczne na spornych gruntach w sposób trwały, nie jednorazowy, wykonywała I.G., przy pomocy innych osób, to jest [...] wykonywała bronowanie, zbieranie kamieni usuwanie samosiejek drzew, równanie kretowiska, grabienie, koszenie, balotowanie i zbiór, co potwierdzili ww. przesłuchani w charakterze świadków.

NSA stwierdza, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, że ocena przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym zeznań świadków, w tym w kontekście treści ww pisma skarżącego z dnia 30 września 2013 r., dokonana przez organy ARiMR została dokonana z naruszeniem art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach lub art. 80 k.p.a. Fakt, iż strona z zeznań świadków wywodzi inne wnioski niż organy orzekające w sprawie nie jest podstawą do uznania, ze organy dokonały ich oceny z naruszeniem przepisów k.p.a. czy ustawy o płatnościach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do przyjęcia, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem spornych działek na dzień 31 maja 2013 r., a także nie użytkował ich rolniczo zgodnie z normami i wymogami przez cały 2013 r., a zatem nie spełnił wszystkich warunków określonych w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach koniecznych do przyznania jednolitej płatności obszarowej i w konsekwencji uzupełniającej płatności obszarowej.

Nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy zarzut żądania od wnioskodawcy przeprowadzenia dowodów negatywnych, w szczególności poprzez przedstawienie dowodów, że I.G. nie płaciła podatku rolnego w 2013 r. Jak wskazał organ II instancji, to skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność płacenia przez I.G. podatku rolnego, twierdząc że nie płaciła tego podatku. Organ ten stwierdził również, w kontekście dowodów wskazujących, że I.G. wykonała koszenie we wrześniu 2013 r. (zeznania świadka, notatka policji), iż skarżący nie udowodnił, że koszenia tego nie przeprowadzono. Ocena materiału dowodowego nie może być uznana za żądanie przeprowadzenia dowodów negatywnych.

Ponadto podkreślić należy, że w postępowaniu dowodowym skarżący powinien był wykazać, że użytkował sporne grunty, a nie że nie użytkowała ich I.G.

Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane prawem elementy. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, to jest w szczególności, że kupione przez skarżącego działki nr 1 i 90/1 były od 2010 r. użytkowane przez I.G. tak jak w 2013r., natomiast próba użytkowania tych gruntów przez skarżącego sprowadzała się do wykoszenia i zbioru siana, a co za tym idzie naruszenia posiadania, a nie posiadania gruntów. Wyjaśnił na czym oparł powyższe ustalenia, szczegółowo omówił przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, wskazał na podstawie jakich dowodów dokonał ustaleń będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Organ nie stwierdził, że niektórym zeznaniom świadków nie dał wiary, nie mógł więc takiej okoliczności uzasadniać, stwierdził natomiast, że żaden ze świadków wskazanych przez skarżącego nie potwierdził, aby wykonał na gruncie włókowanie, usuwanie kretowisk oraz dokonywał podsiewu traw koniczyną, które to czynności wykonała I.G.. Wyjaśnił również podstawę prawną wydanej decyzji.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Aby udowodnić, że doszło do naruszenia tego przepisu skarżący kasacyjnie powinien był wykazać, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, oraz że pozostał do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, wymagający przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący okoliczności takich nie wykazał. Nie można w tym miejscu nie zauważyć, że nieprawdziwe jest sformułowane w ramach tego zarzutu stwierdzenie, iż organ II instancji uznał, że skarżący uprawiał działki i prowadził zabiegi agrotechniczne zgodnie z zapisami w rejestrze działań agrotechnicznych. Jak wyżej wyjaśniono, organ orzekający podważył wiarygodność zapisów dokonanych przez stronę w rejestrze zabiegów agrotechnicznych.

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu I instancji uznające, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy oraz, że organy orzekające nie naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. jest prawidłowe, zatem WSA oddalając skargę nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z informacji Koła Łowieckiego. Po pierwsze Wojewódzki Sąd Administracyjny może, a nie musi przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Po wtóre w rozpoznanej sprawie Sąd I instancji trafnie stwierdził, że okoliczność, która miała być przedmiotem dowodu nie miała wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie wykazałaby spełnienia przez skarżącego warunków wymaganych dla przyznania wnioskowanych płatności.

Zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 skarżący kasacyjnie wskazał, że do naruszenia tego przepisu doszło poprzez uznanie, że różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym przez M.W. a obszarem stwierdzonym przekracza 20% powierzchni, co w jego ocenie pozostaje w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ponieważ różnica taka nie występuje, bo skarżący miał w swoim posiadaniu i uprawiał rolniczo w dniu 31 maja 2013 r. wszystkie zgłoszone we wniosku działki gruntu, w tym działki o numerach 1 i 90/1.

Zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu wskazanego przepisu. Nie można natomiast zarzutem naruszenia prawa materialnego podważać ustaleń dotyczących stanu faktycznego, a do tego w istocie sprowadza się sformułowany przez stronę zarzut naruszenia art. 58 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009. Ponadto z ustalonego w sprawie i niepodważonego skutecznie w skardze kasacyjnej stanu faktycznego wynika, że obszar zatwierdzony wynosił 25,63 ha i nie był – wbrew twierdzeniu skarżącego - równy obszarowi zadeklarowanemu do jednolitej płatności obszarowej, który wynosił 35,39 ha.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia, poprzez niezastosowanie, art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Przepis ten określa warunki, jakie muszą być spełnione, aby rolnik mógł uzyskać jednolitą płatność obszarową. W brzmieniu obowiązującym dla płatności za 2013 r. art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowił, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja 2013 roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1. 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;
2. 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

1. 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wbrew zarzutowi skarżącego przepis ten został przez organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowany. Skarżącemu odmówiono przyznania wnioskowanych płatności, bowiem, co wynika z zaskarżonej decyzji i zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, skarżący chociaż był właścicielem spornych działek nr 1 i 90/1, to jednak nie był ich faktycznym posiadaczem dnia 31 maja 2013 r. i nie utrzymywał tych działek zgodnie z normami oraz nie przestrzegał wymogów przez cały rok 2013.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy o płatnościach, poprzez jego błędne zastosowanie. W myśl tego przepisu w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu. Z ustalonego w sprawie i niepodważonego skutecznie w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy wynika, że sporne działki nr 1 i 90/1 były dnia 30 maja 2013 r. w posiadaniu I.G. jako dzierżawcy, a więc posiadacza zależnego. Skarżący jako właściciel tych działek był ich posiadaczem samoistnym.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz.

86) poprzez nieuznanie skarżącego za posiadacza w rozumieniu tego przepisu, mimo spełnienia wszystkich przesłanek w tym zakresie. Odnosząc się do tego przepisu Sąd I instancji wyjaśnił, że definiuje on termin "producenta rolnego" jako osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego, rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, (tj. "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą) lub posiadaczem zwierzęcia. Wskazał, że decyzje administracyjne dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku, a więc, czy spełnia warunki niezbędne do uznania bycia "producentem rolnym" w rozumieniu ww. przepisu art. 3 pkt 3. Za prawidłowe należy uznać stanowisko WSA, zgodnie z którym skarżący jako osoba fizyczna mógł być beneficjentem płatności bezpośrednich, gdyby spełnił wszystkie warunki konieczne do ich uzyskania, jednak warunków tych nie spełnił, bowiem nie posiadał i nie użytkował spornych zadeklarowanych gruntów w sposób trwały, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W końcu wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż przepis ten jest adresowany do Sądu I instancji. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez niego dokumentów.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.