Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 456/16 po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 2817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Legnicy, powołując art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.)– dalej jako "u.g.h." lub "ustawa o grach hazardowych", wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie, oznaczonym nazwą [...] (nr urządzenia [...]), poza kasynem gry, to jest w restauracji [...] w [...].
Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu, uznając za bezzasadne, zarzuty wniesionego przez stronę odwołania, od decyzji organu I instancji, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu ocenił, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym w sprawie. W całości zaakceptował uzasadnienie zaskarżonej decyzji i motywy rozstrzygnięcia organu I instancji. Podzielił także i przyjął jako własny stan faktyczny ustalony w sprawie przez ten organ.
Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który skargę uwzględnił i uchylił decyzję organu odwoławczego, choć nie wszystkie zarzuty skargi, uznał za zasadne. Sąd ten ocenił bowiem, że materiał dowodowy, zawarty w aktach sprawy został zgromadzony zgodnie z przepisami prawa procesowego. Nie podzielił poglądu skarżącego o sprzeczności z prawem eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, którego wyniki legły u podstaw uznania przez organy obu instancji, że ujawnione w lokalu automaty są automatami do gier hazardowych. Podstawę prawną przeprowadzenia tego eksperymentu jak wskazał Sąd, stanowił art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm. – dalej jako k.p.k.), a nie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Jak wynika natomiast z notatki urzędowej, sporządzonej na okoliczność kontroli lokalu, eksperyment ten został wykonany przez funkcjonariuszy celnych w ramach działań ukierunkowanych na identyfikację lokali organizujących i prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych w sposób naruszający obowiązujące przepisy, a więc pod kątem ewentualnej odpowiedzialności karnej skarbowej, o której mowa w art. 107 kks.
Wyniki tego eksperymentu mogły być zatem uwzględnione w kontrolowanym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613) w zw. art. 8 u.g.h
Nie budziło, też zastrzeżeń Sądu I instancji twierdzenie organów obu instancji, oparte między innymi na wynikach tego eksperymentu i dołączonej do akt sprawy opinii biegłego sądowego, że ujawnione w lokalu automaty są automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., gdyż gry na ujawnionych w lokalu automatach mają charakter losowy, albowiem po ich uruchomieniu grający pozbawiony jest możliwości wywierania jakiegokolwiek realnego wpływu na ich przebieg i wynik, które są niezależne od jego zdolności psychomotorycznych, takich jak: spostrzegawczość, refleks, zręczność, a także nabytych umiejętności, doświadczenia i stopnia wytrenowania. Za trafną Sąd I instancji uznał również, ocenę organów, że o komercyjnym charakterze oferowanych na tych urządzeniach gier świadczy konieczność uiszczenia określonej kwoty pieniężnej w zamian za możliwość ich przeprowadzenia.
Sąd I instancji uznał jednak, że słusznie podniósł skarżący, iż nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. możliwe jest jedynie w przypadku łącznego ustalenia, że gra jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h. oraz, że adresat decyzji wymierzającej karę jest podmiotem urządzającym takie gry, poza kasynem gry. W świetle bowiem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, którym w ocenie Sądu skarżący nie był.
Według Sądu I instancji, za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 u.g.h. należy uznać taki podmiot, który prowadzi działalność na automatach na swój rachunek i swoje ryzyko, który czerpie bezpośrednie korzyści stosownie do wyników gier z takiej działalności, organizuje całą działalność hazardową, w tym również poprzez zlecanie wykonywania poszczególnych czynności innym osobom, które wówczas działają nie na swoją rzecz ale na rzecz podmiotu urządzającego gry. W okolicznościach kontrolowanej sprawy takim podmiotem była Spółka, która w ramach prowadzonej działalności w zakresie urządzania gier hazardowych, zawierając stosowną umowę ze skarżącym, zleciła mu wykonywanie usług serwisowych automatów, których była dysponentem i które wykorzystywała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu I instancji z treści tej umowy nie wynika, aby skarżący wykonywał czynności związane z eksploatacją ujawnionych w lokalu automatów na swój rachunek i swoje ryzyko, a więc nie sposób uznać go urządzającym gry na tych automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h. Tym samym organy celne, wymierzając skarżącemu karę pieniężną, zbyt szeroko zinterpretowały przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. co miało wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z umowy zawartej z A. Sp. z o.o. i skarżącego oraz aneksu do tej umowy czynsz najmu miał wynosić 40% od sumy przychodów w danym miesiącu. Pozostałe obowiązki wynajmującego mieszczą się w obowiązkach, o których mowa w Kodeksie Cywilnym.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi WSA we Wrocławiu wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy Sąd, na mocy art. 269 p.p.s.a., związany był uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W świetle tej uchwały, nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżącego podnoszone w uzasadnieniu zarzutów o bezskuteczności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wobec braku notyfikacji projektu u.g.h. Chybiony jest także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy celne art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h., poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Za nieuprawniony Sąd I instancji uznał także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy celne art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 u.g.h. i art. 24 i 107 kks, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie kary finansowej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną na gruncie art. 107 § 1 w zw. z art. 24 kks.
Mimo niezasadności części zarzutów sformułowanych w skardze, w ocenie WSA we Wrocławiu, skargę należało uwzględnić z uwagi, na stwierdzone naruszenie przez organy obu instancji prawa materialnego, to jest art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zostały zobowiązane do uwzględnienia, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, oceny prawnej dotyczącej sposobu wykładni, zawartego w art. 89 ust. 1 u.g.h., terminu "urządzający gry" i jednoznacznego ustalenia czy skarżącego jako wynajmującego, faktycznie należało uznać za urządzającego gry na automatach o niskich wygranych.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości, skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu, w której zarzucono Sądowi I instancji:
- I. Naruszenie przepisów postępowania art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku uznania, że decyzja organu została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 "u.g.h." z uwagi na to, iż Skarżącego nie można uznać za urządzającego gry w rozumieniu przedmiotowego przepisu.
Podczas gdy należało orzec o oddaleniu skargi z uwagi na to, że wydając decyzję w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni art.89 ust.1 u.g.h. i zasadnie uznały, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 89 ust.2.pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię, skutkująca jego niezastosowaniem, w wyniku przyjęcia, że Skarżący nie może być uznany za urządzającego gry hazardowe w rozumieniu tej regulacji.
Przedstawiając powyższe organ wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu,
- 2) zasądzenie od Strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych,
- 3) rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ dodatkowo podniósł naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 u.g.h., gdyż w ocenie organu Sąd wadliwie ocenił stan faktyczny zaistniały w sprawie, który znajdował potwierdzenie przede wszystkim w treści umowy dzierżawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Granice te są więc wyznaczone wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna została więc zbadana według wyżej przedstawionych reguł i okazała się zasadna.
Z treści zarzutu skargi kasacyjnej postawionego w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, wynika, że jej autor zmierza do zakwestionowania zarówno dokonanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wykładni przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., jak i w konsekwencji zasadności odmowy ich zastosowania. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należy ocenić prawidłowość odkodowania wskazanych norm prawnych przez Sąd I instancji, a następnie - w przypadku uznania prawidłowości tego procesu - stwierdzić, czy prawidłowo WSA odmówił zastosowania norm do poczynionych ustaleń faktycznych sprawy.
I tak, prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu, w zakresie zwrotu "urządzający gry".
W kwestii przypisania skarżącemu odpowiedzialności za urządzanie gier na automatach podkreślenia przede wszystkim wymaga, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). Na gruncie omawianej regulacji w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie.
Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia.
Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob.: wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16, tak też wyrok z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16, CBOSA).
Jak zatem przyjęto w orzecznictwie, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Samo urządzanie gier hazardowych to z kolei ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej.
Przy takiej wykładni, należy uznać, że na etapie administracyjnym prawidłowo dokonano w sprawie niezbędnych ustaleń faktycznych oraz zastosowano przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Sądu kasacyjnego, organy wykazały bowiem aktywną postawę skarżącego podczas urządzania gier na automatach znajdujących się w lokalu.
Nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu kasacyjnego, że znaczna część wymienionych w umowie dzierżawy czynności, przede wszystkim czerpanie zysków z urządzanych gier, poprzez uzależnienie wysokości czynszu za dzierżawę wydzielonej powierzchni lokalu, od przychodu z gier urządzanych na wstawionych do lokalu automatach (40% przychodu), zapewnienie właściwych warunków do urządzania gier (obsługa graczy, długie godziny otwarcia lokalu, zapewnienia dostępu do automatu graczom jak i serwisantom), obowiązek powiadamiania dzierżawcy o włamaniu lub uszkodzeniu urządzenia, zapewnienie zasilania automatów energią elektryczną, posiadanie poufnych informacji co do przychodów z urządzanych gier – wbrew uznaniu Sądu I instancji - świadczy o współurządzaniu przez skarżącego gier na automatach. W istocie określone wyżej czynności - co do których zaistnienia w sprawie sporu nie ma - nie sposób określić czynnościami charakterystycznymi dla dzierżawy wydzielonej powierzchni lokalu.
Tego rodzaju działalność w sposób oczywisty polega na realizowaniu funkcjonowania ekonomicznej płaszczyzny działalności hazardowej. Organ trafnie, wywiódł, dokonując analizy umowy, że "celem" umowy dzierżawy oraz zgodnym zamiarem stron, było nie tylko zawarcie klasycznej umowy dzierżawy, ale podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, polegającego na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony kontraktu (automat spółki i lokal użytkowy Skarżącego), które dopiero wspólnie umożliwiały: uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie" (w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h),
Nie ma przy tym znaczenia, ustalenie, czy wydzierżawiający część powierzchni lokalu zobowiązał się do wykonywania tych czynności w ramach umowy "dzierżawy powierzchni", czy umowy ustnej z dysponentem automatów, czy też podjął się tego z własnej woli. Istotą urządzania gier hazardowych, jak to już wcześniej wskazano, jest bowiem ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych. Takie działania skarżący podejmował, co wynika z przedstawionych przez organ ustaleń znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym.
Sąd I instancji - odnosząc się do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ oraz ich subsumcji kierował się błędną wykładnią art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., i wadliwie ocenił, iż skarżącego nie można uznać za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. w rozumieniu art. 89 u.g.h.
Reasumując wbrew wywodom Sądu I instancji, organ trafnie odkodował normę prawa z przepisu art. 89 ust. 1 u.g.h., i za prawidłowe należało uznać również zastosowanie przez Dyrektora Izby Celnej w sprawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. do poczynionych - niezbędnych i wystarczających - ustaleń faktycznych. Nietrafne było zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Za niezasadny natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd i instancji art.141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zawiera wszystkie wymienione wyżej elementy i nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. To, że organ nie podziela stanowiska Sądu I instancji co do istoty sprawy, nie stanowi o wadliwości uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie.
Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną - gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez Sąd I instancji kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje przy tym pogląd, że uchylenie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - zaskarżonego orzeczenia (w całości lub w części) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji winno mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wskazania co do ponownego postępowania sądowoadministracyjnego przed tym sądem.
W świetle przestawionych wyżej wywodów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Również bowiem zarzuty podniesione w skardze do Sądu I instancji, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.