Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 412/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę S. N. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał następujący stan faktyczny:
S. N. w dniu [...].03.2005r. złożył do Biura Powiatowego Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wniosek o pomoc finansową na działanie "Wspieranie gospodarstw niskotowarowych".
Po rozpoznaniu wniosku w dniu [...].02.2008r. decyzją została przyznana płatność dla gospodarstwa niskotowarowego.
W dniu [...].07.2008r. do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynęło oświadczenia S. N. (dalej: Skarżący) o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z załącznikami poświadczającymi realizację przedsięwzięć. Po analizie dokumentów Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał w dniu [...].03.2009r. informację o kontynuowaniu płatności dla gospodarstw niskotowarowych w 4 i 5 roku.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. w dniu [...].05.2008r. uzyskał informację o przekazaniu przez Skarżącego gospodarstwa na rzecz jego córki J. N. w drodze umowy darowizny zawartej notarialnie w dniu [...].04.2009r.
W dniu [...].05.2009r. zawiadomieniem nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
W dniu [...].06.2009r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Decyzją z dnia [...].07.2009r. nr [...] Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. po rozpoznaniu odwołania Skarżącego z dnia [...].06.2009r. utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Dyrektor ARiMR odnosząc się do zawartych w odwołaniu wyjaśnień Skarżącego w kwestii długotrwałej choroby, wyjaśnił iż przesłanki zaistnienia siły wyższej na którą, powołuje się Skarżący zostały zawarte w art. 39 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji Rolnej (EFOGR). Zgodnie art. 39 ust. 1 pkt b Rozporządzenia przesłanką siły wyższej jest - długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu, aczkolwiek zgodnie z ust. 2 o przypadkach siły wyższej zawiadamiania się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności.
Ponadto przesłanki w zakresie uznania siły wyższej określone w art. 39 ust. 1 i w ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 – winny być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 2 rozporządzenia. Skarżący orzeczenie o długotrwałej niezdolności do pracy w rolnictwie z dnia [...].11.2008r. oraz Decyzję Prezesa KRUS z dnia [...].12.2008r. o przyznaniu bezterminowej renty rolniczej złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. w dniu [...].05.2009r. Dokumenty zostały złożone w terminie przekraczającym ustawowy termin 10 dni, tym samym Skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 39 ust. 2 Rozporządzenia Komisji.
Organ II instancji podkreślił, iż Skarżący przeniósł własność gospodarstwa rolnego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstw niskotowarowych i czynność tą dokonał w trybie ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998r., Nr 7 poz. 25 ze zm.), a nie na rzecz następcy za rentę strukturalną, to zgodnie z dyspozycją § 10 cytowanego rozporządzenia – płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję z [...] lipca 2009 r. Nr [...] wydaną przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]
W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, który będzie kontynuować restrukturyzację gospodarstwa rolnego w ostatnim roku realizacji planu nastąpiło w skutek długotrwałej niezdolności do pracy Skarżącego. Ponadto Skarżący podkreślił, że nie mógł przejść na rentę strukturalną, ponieważ w czasie, gdy zachorował przenosił własność gospodarstwa rolnego na córkę ([...] kwietnia 2009 r.) wniosków o rentę strukturalną nie przyjmowano z uwagi na brak środków.
Autor skargi podniósł, że jego przypadek jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie płatności dla gospodarstw niskotowarowych (§9), które pozwalają na wypłatę płatności także wówczas, gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstw niskotowarowych była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w § 9 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w tym długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010r. oddalił skargę Skarżącego S. N.. W uzasadnienie Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji o wstrzymaniu Skarżącemu, płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, organy administracyjne obu instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani też proceduralnego, w stopniu, który uzasadniałby ich uchylenie.
Szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004, nr 286, poz. 2870 ze zm.). W myśl ww. regulacji przedmiotowa płatność jest udzielana producentowi rolnemu, który: 1) jest osobą fizyczną;
- 2) prowadził, przez okres co najmniej 3 lat przed złożeniem wniosku, działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej;
- 3) w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, w gospodarstwie rolnym stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego lub jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności oraz będącym gospodarstwem niskotowarowym w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotowa typologię gospodarstw rolnych (Dz. U. WE L 220 ze zm.);
- 4) zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, a także do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego (§ 4).
Wspomniane rozporządzenie w sprawie płatności dla gospodarstw niskotowarowych określa także konsekwencje niedotrzymania zobowiązania polegającego na nieprzenoszeniu własność gospodarstwa niskotowarowego w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności, którymi są wstrzymanie i zwrot płatność dla gospodarstw niskotowarowych (§ 10). Wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego następuje na podstawie decyzji administracyjnej kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego (§ 13). Jednakże, gdy przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego nastąpi w związku z przyznaniem renty strukturalnej na rzecz następcy producenta rolnego, który w terminie 35 dni od daty przeniesienia własności tego gospodarstwa złoży stosowne oświadczenie, płatność dla gospodarstw niskotowarowych nie podlega zwrotowi a pozostała do wypłaty pomoc finansowa przysługuje temu następcy (§ 11).
Jednym z koniecznych warunków, które musi spełnić producent rolny ubiegający się o przyznanie przedmiotowej płatności, jak również ten, któremu taką płatność przyznano jest nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Skarżący składając w dniu [...] marca 2005 r. wniosek o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych miał świadomość ww. warunków, które musi spełnić, gdyż oprócz restrukturyzacji swego gospodarstwa zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, poprzez wykonanie zadeklarowanych przedsięwzięć (zakup zwierząt gospodarskich, zakup maszyn rolniczych) zobowiązał się także do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego z wyjątkiem przeniesienia własności tego gospodarstwa na rzecz następcy w zamian za rentę strukturalną (s.5/5 wniosku). Przyznanie przedmiotowej płatności począwszy od [...] lutego 2006 r. spowodowało, że dopiero w lutym 2011 r. Skarżący mógłby przenieść własność gospodarstwa rolnego, bez konsekwencji wstrzymania płatności.
Za niezasadne uznał Sąd I instancji zarzuty podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika, stanowiącym uzupełnienie skargi, w tym rażącego naruszenie art. 13 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999, poprzez bezpodstawne pozbawienie Skarżącego rekompensaty dla obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania z przyczyn naturalnych. Wspomniany przepis nie ma, bowiem bezpośredniego zastosowania w sprawie, gdyż nie odnosi się do wspierania gospodarstw niskotowarowych, lecz innego zakresu pomocy polegającej na wspieraniu działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Skargą kasacyjną od powyższego wyroku Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Skarżący skargą kasacyjną narzucił naruszenie:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 36 i art. 39 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, poprzez przyjęcie w ślad za organami AMiRR obu instancji, iż Skarżący nie wypełnił zobowiązania nie przenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności, mimo braku takich ograniczeń w cytowanym Rozporządzeniu Komisji (WE) a nadto nie uregulowania przypadku Skarżącego w przepisach krajowych (niezdolność całkowita do pracy);
- 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wydanie orzeczeń, a mianowicie:
- a) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącego na tej podstawie, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego art. 36 i art. 39 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 i niezgodności § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004, nr 286, poz. 2870 ze zm.) z przyczyn podanych w zarzucie pierwszym;
- b) art. 151 p.ps.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącego, podczas gdy WSA w B. mylnie przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż organy wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący w sposób zawiniony naruszył warunki otrzymania płatności do gospodarstwa niskotowarowego i jego działanie jest naruszeniem przepisów w tym zakresie a organy te podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zapewniły czynny udział strony w każdym stadium postępowania, dokonały poszukiwania i ujawnienia dowodów przy zachowaniu zasad legalności i jawności, zabrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy i jego ocenę prawną zgodnie z uregulowaniami przepisów unijnych, przeprowadziły wszystkie żądane przez Stronę dowody i dokonały właściwej, logicznej i nie dowolnej oceny zebranych dowodów. Zdaniem Skarżącego w sprawie doszło do wskazanych naruszeń przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
S. N. oparł skargę kasacyjną na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania.
Zarzut naruszenia prawa materialnego przedstawiono wprost w pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej. W pkt II. 2 a zawarto zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia prawa materialnego w sposób, najogólniej rzecz biorąc, określony w pkt II.1. Drugi z wymienionych zarzutów, mimo wymienienia przepisu postępowania sądowoadministracyjnego (art. 151 p.p.s.a.) stanowi w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 36 i art. 39 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. W ramach tego zarzutu podniesiono ponadto, że § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich jest niezgodny z prawem wspólnotowym.
Zgodnie z art. art. 36 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 w przypadku, gdy podczas okresu ważności zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekazuje całość lub część gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres.
Jeżeli zobowiązanie nie jest przekazywane, beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie. Państwa Członkowskie mogą nie wymagać zwrotu wsparcia, w przypadku, gdy przejęcie zobowiązania przez następcę jest niewykonalne, a beneficjent wypełnił znaczną część zobowiązania i ostatecznie zaprzestał działalności rolnej lub, gdy przekazanie części gospodarstwa ma miejsce w okresie rozszerzenia zgodnie z art. 21 ust. 3 i nie przekracza 50% powierzchni objętej zobowiązaniem przed rozszerzeniem.
Prawodawca wspólnotowy nie zakreślił prawodawcom krajowym ścisłych zasad określenia przypadków, w których możliwe jest odstąpienie od żądania zwrotu wsparcia w sytuacji przekazania całości lub części gospodarstwa rolnego innej osobie w okresie ważności zobowiązania. Zgodne z omawianym przepisem dopuszczalne byłoby nawet takie rozwiązanie, iż prawodawca krajowy w ogóle nie przewidziałby możliwości zwrotu wsparcia przez rolnika, który przekazał gospodarstwo rolne bez przeniesienia zobowiązania. Wobec tego w zgodzie ze wskazaną regulacją pozostają § 10 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Zgodnie z ostatnio wymienionymi przepisami prawa krajowego płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny przeniósł własność gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, niskotowarowego wyjątkiem przypadku gdy w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że S. N. przeniósł własność gospodarstwa na rzecz córki J. N. przed upływem przed upływem pięciu lat od dnia przyznania płatności oraz, że S. N. nie przyznano renty strukturalnej, a także, że nie nastąpiło przeniesienie zobowiązania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto stwierdzenia, z których wynika, że strona postrzega sprzeczność omawianych przepisów prawa krajowego z art. 12 ust. 2 tiret 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. U. UE. L. nr 160, poz. 80 ze zm.). Przepis ten zawarty jest rozdziale IV Wcześniejsze emerytury i stanowi, że "W przypadku, gdy osoba, która przekazała gospodarstwo rolne, otrzymuje od Państwa Członkowskiego normalną emeryturę, wsparcie w postaci wcześniejszej emerytury zostaje przyznane jako dodatek, uwzględniwszy wysokość krajowej emerytury w tym państwie". Z omawianej regulacji wynika tyle, że przewidziana prawem wspólnotowym wcześniejsza emerytura związana z przekazaniem gospodarstwa rolnego następcy może stanowić dodatek do normalnej, przewidzianej prawem krajowym emerytury.
Wskazany przepis prawa wspólnotowego nie pozostaje w jakiejkolwiek kolizji z § 10 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Prawodawca wspólnotowy w art. 39 Rozporządzenia nr 817/2004 stworzył Państwom Członkowskim możliwość (a nie obowiązek) uznania wymienionych kategorii siły wyższej, w tym długotrwałej choroby. Ustawodawca krajowy w § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich uznał pewne kategorie siły wyższej, w tym długotrwałą niezdolność do pracy producenta rolnego, za przesłankę wypłacenia płatności dla gospodarstwa niskotowarowego mimo braku realizacji przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Siła wyższa nie jest przesłanką uzasadniającą wypłatę wsparcia w sytuacji przeniesienia własności gospodarstwa rolnego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Rozwiązanie przyjęte w prawie krajowym nie jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, które nie nakazuje uznawania długotrwałej choroby za przesłankę wypłacania płatności w przypadku przeniesienia własności gospodarstwa rolnego.
Zaznaczenia wymaga, że S. N. nie zawiadomił na piśmie o długotrwałej chorobie w terminie 10 dni roboczych od dni jej ustania, co nakazuje art. 39 ust. 2 Rozporządzenia nr 817/2004.
Przystępując do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, w zakresie omawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie spełnia warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miało polegać naruszenie tych przepisów i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza między innymi, że Sąd ten nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony.
Skargę kasacyjną z wymienionych powodów oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a.