Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 560/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej na 2007 rok, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.
W uzasadnieniu Sąd podał, że dnia [...] kwietnia 2007 r. M. S. złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007, deklarując do uzyskania płatności 12 działek rolnych o łącznej powierzchni 13,07 ha, w tym: do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki o powierzchni 13,07 ha, do uzupełniającej płatności do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) działki o powierzchni 6,51 ha, a do uzupełniającej płatności do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca - PZ) działki o powierzchni 2,86 ha. Wniósł ponadto o przyznanie płatności cukrowej.
W związku z tym, że w wyniku kontroli administracyjnej wniosku wykryto nieścisłości, M. S. wezwany został do złożenia wyjaśnień. W dniu [...] grudnia 2007 r. złożył więc korektę wniosku, w której zmienił deklarację na działce rolnej I o powierzchni 0,50 ha z PZ na JPO.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. przyznał wnioskodawcy płatności do gruntów rolnych na 2007 r. w łącznej kwocie 5.860,99 zł, przy czym w całości uwzględnił żądanie strony w zakresie JPO i UPO, odmówił natomiast przyznania PZ. Ponadto z tytułu płatności cukrowej przyznał kwotę 6.848,40 zł.
Rozpatrując sprawę ponownie w wyniku odwołania strony, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że konsekwencją dokonanej korekty było zmniejszenie deklarowanej powierzchni do PZ, w związku z czym wnioskodawca - na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE Nr L 141, s.
18) - podlega sankcji z tytułu niezgodności (rozbieżności) pomiędzy zadeklarowaną a stwierdzoną powierzchnią działek rolnych jako uprawnioną do uzyskania płatności w przypadku PZ. Stosownie bowiem do tego przepisu jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej (...) przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3 - 5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie różnica między powierzchnią zadeklarowaną przez producenta rolnego (2,86 ha) a powierzchnią stwierdzoną jako uprawniona do PZ (2,36 ha) wynosi 0,50 ha, tj. 21,19% powierzchni stwierdzonej, a zatem należało odmówić wnioskodawcy przyznania PZ.
W skardze M. S. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w części odmawiającej przyznania płatności zwierzęcej, ewentualnie o jej zmianę i przyznanie płatności zwierzęcej. Strona zarzuciła, że we wskazanej części decyzja oparta została na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Skarżący podniósł, że już w odwołaniu wskazywał, że korekta została złożona na skutek wprowadzenia go w błąd poprzez niepotrzebne wezwanie do korekty oraz działanie pracownika Agencji. W wyniku tego wniosek, który złożony był prawidłowo, stał się wnioskiem nieprawidłowym. Strona zarzuciła, że do wskazanych okoliczności organ odwoławczy się nie ustosunkował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny L. uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 35, poz. 217, powoływanej dalej jako ustawa o płatnościach) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 marca 2008 r. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 3 ust. 2 natomiast przywołano szereg zasad, które powinny znaleźć zastosowanie w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej.
Organ administracji publicznej obowiązany jest stać na straży praworządności (pkt 1), w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2) oraz udzielać stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3). Ponadto zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Sąd wyjaśnił, że PZ przysługuje do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności, Dz.U. Nr 46, poz. 309 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem). Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 8 ustawy o płatnościach w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 pod pojęciem trwałe użytki zielone rozumie się grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej (z wyłączeniami, które nie mają znaczenia w sprawie niniejszej). Zadeklarowanie zatem do wskazanej płatności działki, co do której jednocześnie podano, że zajęta jest ona pod uprawę trawy na roli lub traw jednorocznych, niewątpliwie – zdaniem Sądu - uzasadniało skierowanie do strony wezwania do wyjaśnienia nieprawidłowości.
Treść tego wezwania winna jednak uwzględniać cel, jakiemu ono służy (wyjaśnienie określonych wątpliwości co do prawidłowości wniosku) oraz osobę, do której jest kierowane (rolnik), dlatego w sposób dostatecznie jasny i jednoznaczny winny w nim być opisane stwierdzone przez organ nieprawidłowości. Stwierdzenie zawarte w wezwaniu z dnia [...] listopada 2007 r., że "działka I (...) nie została zadeklarowana lub została zadeklarowana nieprawidłowo" nie może być, w ocenie Sądu, uznane za wystarczająco opisujące nieprawidłowość, o której mowa wyżej. Po zgłoszeniu się strony, na skutek powyższego wezwania, organ I instancji nie doprowadził również do wyjaśnienia, czy działka I kwalifikuje się do PZ, bowiem nie ustalił, co faktycznie w 2007 r. na tej działce było uprawiane. Oświadczenie strony z dnia [...] grudnia 2007 r. kwestii tej w żaden sposób nie wyjaśnia, a ze zdania "podtrzymuję deklarację do działki nr 28 złożonej we wniosku" nie wynika nawet, czy podtrzymana deklaracja dotyczy zawartej we wniosku deklaracji co do płatności, co do uprawy, czy może deklaracji w innym przedmiocie (np. co do powierzchni). Natomiast złożona równocześnie korekta wniosku, przy założeniu, że dotyczy ona działki I, jest oczywiście sprzeczna z treścią tego oświadczenia.
W ocenie Sądu I instancji treść czynności, jakie strona podjęła w siedzibie organu I instancji dnia [...] grudnia 2007 r., o których mowa wyżej, wskazuje, że nie miała ona należytego rozeznania co do ich znaczenia i może potwierdzać twierdzenie skargi, że wnioskodawca sporządził korektę pod wpływem sugestii pracownika Agencji. Trudno bowiem znaleźć racjonalny powód, dla którego strona miałaby złożyć oświadczenie potwierdzające treść wniosku pierwotnego i jednocześnie korektę podważającą prawidłowość tego wniosku. Zdaniem Sądu, takie działanie organu należałoby uznać za naruszające powołany wyżej art. 8 k.p.a., art. 67 w związku z art. 63 § 1 i 3 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach, z których wynika, że zgłoszenie przez stronę potrzeby uzyskania pouczeń może nastąpić także w formie ustnej i wówczas winno być utrwalone w protokole, podobnie jak treść pouczeń, których stronie udzielono.
Sąd podkreślił, że czynności podejmowane przez organ (jego pracowników) w toku postępowania administracyjnego winny być tak zorganizowane i dokumentowane, aby jego rzetelność i bezstronność pozostawała poza jakimikolwiek wątpliwościami.
Sąd zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy do ustalenia, czy pierwotnie złożony wniosek skarżącego był poprawny pod względem faktycznym, tj. czy działka rolna I kwalifikowała się do objęcia jej PZ na 2007 r., oraz do wyjaśnienia w oparciu o jakie materiały sprawy dokonał tych ustaleń, a także jakie przepisy wziął pod uwagę i jakie mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie skargi M. S. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L..
Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił:
- I. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - art. 18 ustawy o płatnościach poprzez uznanie, że płatności są przyznawane bez wniosku beneficjenta, co stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem tego przepisu i całą systematyką przyznawania płatności;
- - art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez uznanie, że przepis ten nie jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego i wyłącza stosowanie w zakresie postępowania o przyznanie płatności przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile inaczej przewiduje ustawa o płatnościach, co jest niezgodne z treścią samego przepisu;
- - art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach poprzez uznanie, że wyjaśnienia są udzielane stronie bez jej wniosku, co stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem tego przepisu;
- - art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach poprzez uznanie, że na organie, a nie na osobie podnoszącej tezę leży obowiązek jej dowodzenia, co jest niezgodne z treścią tego przepisu.
- II. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez zastosowanie w orzekaniu przepisów art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., które to przepisy zostały wyłączone przez art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, co spowodowało błędne przyjęcie, że organ po uchyleniu decyzji będzie - działając z własnej inicjatywy - prowadził postępowanie dowodowe.
Odnosząc się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do zarzutów naruszenia prawa materialnego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR podniósł, że art. 18 ustawy o płatnościach w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości nakazuje udzielenie wsparcia finansowego w formie płatności wyłącznie na wniosek beneficjenta, złożony w ustawowo do tego przewidzianym terminie. Beneficjent sam decyduje o gruntach, które znajdują się we wniosku, jak również które pominąć lub wyłączyć. Organ jest zobowiązany do przyjęcia korekty złożonej przez beneficjenta.
Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów kodeksowych i wyłącza ich działanie w sprawie. Przepis ten określa, że tam gdzie ustawa odmiennie reguluje zasady postępowania, wyłączone są przepisy kodeksowe. Pomimo takiego brzmienia przepisu Sąd oparł swoje orzeczenie nie na przepisach szczególnych ustawy, a na zasadach opisanych w kodeksie i w wyniku takiej analizy stanu faktycznego uchylił prawidłowo wydaną decyzję organu. Organ stwierdził, że strona mogła w trakcie postępowania przedstawić dowody na potwierdzenie swoich tez, lecz tego nie zrobiła, natomiast organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z własnej inicjatywy dowodu na poparcie twierdzeń strony. Tymczasem z uzasadnienia wyroku wynika, że to organ ma ponownie dokonać analizy stanu faktycznego, a w omawianym przypadku taka analiza wiąże się z przeprowadzeniem postępowania dowodowego, do którego – zdaniem organu – z mocy ustawy zobowiązana jest strona.
Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach organ jest zobligowany do informowania strony co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, ale na wniosek strony, natomiast w przeprowadzonym postępowaniu brak było wniosku strony w tym zakresie.
W odniesieniu do art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach organ stwierdził, że w niniejszej sprawie przeanalizowany został cały materiał dowodowy i na jego podstawie zostało wydane orzeczenie. Uchylenie decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia spowoduje jedynie, że organ ponownie przeprowadzi postępowanie z akt sprawy, z których wynika, że strona złożyła wniosek, po wezwaniu jej w wyniku wykrytych nieprawidłowości dokonała jego korekty i oświadczyła, że popiera wniosek w pozostałej części. Strona nie wniosła dowodów na potwierdzenie swoich oświadczeń, więc organ oparł się na dostarczonym materiale dowodowym i wydał orzeczenie zgodne z treścią wniosków strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania przeprowadzonego przez Sąd I instancji.
W skardze kasacyjnej Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez oparcie orzeczenia (analizy stanu faktycznego) nie na przepisach szczególnych tej ustawy, lecz na zasadach opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, podczas gdy art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach jest przepisem szczególnym w stosunku do k.p.a. i wyłącza jego zastosowanie w sprawie tam, gdzie ustawa odmiennie reguluje zasady postępowania.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W ust. 2 tego artykułu zawarto katalog zasad obowiązujących w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4).
Jak stanowi ust. 3 art. 3 ustawy o płatnościach, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższych przepisów wnoszący skargę kasacyjną wyprowadził wniosek, że organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z własnej inicjatywy dowodu na poparcie twierdzeń strony. Wprawdzie stosownie do ust. 3 art. 3 ustawy o płatnościach to strona jest obowiązana przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, jednak nie zmienia to faktu, że postępowanie prowadzi organ, na którym spoczywa obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dlatego też organ powinien w taki sposób prowadzić postępowanie, aby móc później ocenić czy w świetle zebranych dowodów dana okoliczność została udowodniona.
Należy podkreślić, że art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – wręcz przeciwnie – ustanawia on zasadę stosowania tych przepisów w sprawach dotyczących płatności, przewidując jednocześnie wyłączenie od ich stosowania wtedy, gdy przepisy ustawy o płatnościach inaczej regulują daną kwestię.
Niezależnie od powyższych rozważań należy przypomnieć, że postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej (sprawach sądowoadministracyjnych) normuje ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1 p.p.s.a.). Kontrolę tę sprawują sądy administracyjne, które działają w oparciu o wskazaną wyżej ustawę i stosują środki w niej określone (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Sąd I instancji nie stosował w postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz prowadził postępowanie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały przez Sąd I instancji powołane w uzasadnieniu wyroku w kontekście oceny prawidłowości ich stosowania przez organy w postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania płatności.
W związku z tym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje uzasadnienia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez zastosowanie w orzekaniu przepisów art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, iż Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że po uchyleniu decyzji organ będzie zmuszony prowadzić postępowanie dowodowe z urzędu.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego - art. 18 ustawy o płatnościach poprzez uznanie, że płatności są przyznawane bez wniosku beneficjenta, podczas gdy płatności udzielane są na wniosek rolnika (art. 18 ustawy o płatnościach), który decyduje jakie grunty znajdą się we wniosku i dlatego organ ma obowiązek przyjąć korektę wniosku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy zarzut nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji takiego poglądu nie wyraził, natomiast Sąd wyraźnie stwierdził, że jak wynika z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach płatność zwierzęca jest przyznawana na wniosek rolnika, który to wniosek może podlegać poprawkom, w tym zmianom, na warunkach określonych w art. 15 rozporządzenia nr 796/2004 (str. 7 uzasadnienia). Całe uzasadnienie Sądu I instancji dotyczy analizy wniosku beneficjenta pod względem prawidłowości jego oceny przez organy przyznające płatności.
Sąd wielokrotnie podkreślał, że to wnioskodawca poprzez złożenie wniosku inicjuje postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania płatności, jak również jest dysponentem wniosku, a zatem ma możliwość wnoszenia do niego zmian. Organ natomiast ma obowiązek na żądanie strony udzielać jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach). W żadnej części uzasadnienia nie wyrażono poglądu, który przywołuje strona w skardze kasacyjnej, że płatności obszarowe są przyznawane bez wniosku beneficjenta.
W świetle powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ zastosował w stosunku do wnioskodawcy wynikającą z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 sankcję z tytułu niezgodności (rozbieżności) pomiędzy zadeklarowaną a stwierdzoną powierzchnią działek rolnych jako uprawnioną do uzyskania płatności, przy braku wyjaśnienia wątpliwości co do stanu faktycznego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.