Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. K. S. S.A. w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] marca 2010 r. na drodze wojewódzkiej nr [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, zatrzymany został do kontroli nacisków osi pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej pojazd marki S. wraz z naczepą marki S.-G. Pojazd, kierowany był przez G. W., który wykonywał przewóz drogowy na rzecz P. K. S. S.A. z siedzibą w Ż. (przewoźnika).
W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: 1/ nacisk podwójnej osi napędowej wniósł 17.79 t a dopuszczalny nacisk to 14.5 t (przekroczenie o 3.29 t); 2/ nacisk osi pojedynczej nienapędowej przyczepy wyniósł 8.62 t, a dopuszczalny nacisk to 8 t (przekroczenie o 0.62 t); 3/ nacisk drugiej osi pojedynczej nienapędowej przyczepy wyniósł 9.26 t, a dopuszczalny to 8 t (przekroczenie o 1.26 t).
O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] nałożył na P.K.S. S.A. w Ż. karę pieniężną w łącznej kwocie 9.480 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenia prawa, polegające na przekroczeniu przez samochód ciężarowy i jego naczepę dopuszczalnych nacisków osi na drogę. W ocenie Inspektora ustalenia kontroli nie budzą wątpliwości, ponieważ pojazd zatrzymano do kontroli i zważono prawidłowo, przy użyciu wagi posiadającej legalizację. Przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym drogą wojewódzką nr [...], która nie jest wymieniona w wykazie zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861).
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił odwołania spółki i decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Oddalając skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że w dniu kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości P. pojazd skarżącej spółki zważono prawidłowo przy użyciu nieautomatycznych wag przenośnych. Sąd zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącego, w aktach sprawy znajduje się protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w miejscowości P., z którego wynika spełnienie koniecznych wymogów dla przeprowadzenia procedury ważenia pojazdu. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych. Wagi legitymowały się w chwili ważenia ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Dokumenty dotyczące wag znajdują się także w aktach sprawy. Legalizacja wag oraz protokół pomiaru terenu stanowią materiał dowodowy.
Sąd podniósł, że powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, który kierowca podpisał bez żadnych uwag i nie wnosił o powtórne ważenie, stwierdzając i potwierdzając wyniki ważenia własnoręcznym podpisem. Sąd zauważył, że strona została pouczona o prawie wglądu w zgromadzony materiał dowodowy i nie skorzystała z tego prawa. Bezzasadne są więc jej zarzuty o braku dokumentów.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stosownie do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 17 lutego 2010.r., sygn. akt II GSK 378/09), protokół kontroli drogowej sporządzony na podstawie art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d."), jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i dlatego nie może zawierać żadnych wątpliwości odnośnie okoliczności sprawy. W ocenie Sądu protokół kontroli drogowej z dnia [...] marca 2010 r. sporządzono prawidłowo i nie ma podstaw do kwestionowania ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, a skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów mogących te ustalenia podważyć.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła P.K.S. S.A. w Ż. i zaskarżając ten wyroku w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie wyroku i obu decyzji wydanych w tej sprawie oraz umorzenie postępowania.
Wnosząca skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności argumentów skarżącego określonych w odwołaniu i skardze.
Uzasadniając ten zarzut Spółka wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że prezes zarządu P.K.S. S.A. złożył w postępowaniu wyjaśnienia, iż pojazd po zważeniu został z powrotem skierowany do tartaku, celem rozładowania towaru. Ponowne ważenie pozwoliło ustalić, iż samochód nie ma przeciążonych osi, a kierowca został zapewniony, że nie będą wyciągnięte z tego tytułu konsekwencje. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że Sąd nie odniósł się do wyjaśnień kierowcy, nie stwierdził, czy daje im wiarę, czy też nie, a wyjaśnienia te miały znaczenie i ich uwzględnienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażany już wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być przez sąd naruszony wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny wydając wyrok, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r., II GSK 85/11 i przywołane tam orzeczenia NSA). Zgodnie zaś ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09), art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39).
Odnosząc wyżej wskazane dyrektywy do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a, a zarzucane w skardze kasacyjnej zaniechanie odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do "wszystkich okoliczności niniejszej sprawy" także nie daje podstaw do skutecznego podważenia prawidłowości tego uzasadnienia, jak i trafności samego rozstrzygnięcia. Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie odniósł się do podnoszonej przez autora skargi kasacyjnej kwestii zawrócenia pojazdu celem rozładowania towaru – po jego skontrolowaniu i stwierdzeniu naruszenia dopuszczalnych norm – oraz do wyjaśnień kierowcy, jakoby naruszenie norm miało nie wywołać negatywnych konsekwencji, jednakże zaniechanie oceny tych okoliczności mogłoby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 470/08 LEX 513058).
Autor skargi kasacyjnej takiego wpływu nie wykazał. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że wynik ponownej kontroli pojazdu, po jego rozładowaniu, nie mógł mieć znaczenia dla oceny wyniku wcześniejszej kontroli, która wykazała naruszenie dopuszczalnych norm, co było podstawą do wszczęcia stosownego postępowania i nałożenia na P. K. S. S.A. w Ż. kary pieniężnej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.