Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1180/11, po rozpoznaniu skargi B.G., uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Skarżąca złożyła swoją ofertę na konkurs ogłoszony przez Dyrektora Ś. Oddziału Wojewódzkiego NFZ na świadczenie opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych na rok 2011 w rodzaju: opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie świadczenie zdrowia psychicznego dla dorosłych.
Oferta skarżącej została odrzucona rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2010 r., z powodu niespełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień oraz w Zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 2 listopada 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień. Komisja konkursowa wskazała, że powodem odrzucenia oferty był brak personelu o wymaganych kwalifikacjach.
Skarżąca w dniu 6 grudnia 2010 r. (data wpływu do organu 7 grudnia 2010 r.) wniosła protest na czynności komisji. Protest ten został oddalony w dniu 8 grudnia 2010 r., jako wniesiony po terminie.
W dniu 15 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia protestu. Pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. komisja konkursowa poinformowała o braku zasadności zarzutów podnoszonych w piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r.
W dniu 17 grudnia 2010 r. ogłoszone zostały wyniki konkursu.
Dyrektor Ś. Oddziału NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. oddalił odwołanie skarżącej na rozstrzygnięcie konkursu.
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, wskazując, że oferta skarżącej nie spełniła wymagań wskazanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień oraz określonych w zarządzeniu nr 60/2009/DSOZ Prezesa NFZ, tj. brak zatrudnionej osoby w trakcie szkolenia do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty.
Prezes NFZ ponadto stwierdził, że komisja konkursowa stosowała te same zasady i przepisy wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Kryteria oceny ofert, zasady punktowania i warunki wymagane od oferentów były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania.
Organ podzielił stanowisko komisji konkursowej, iż protest był złożony po terminie. Wskazał na art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym składający protest może złożyć go w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności. Prezes NFZ wskazał, że termin do wniesienia protestu minął w dniu 6 grudnia 2010 r., zatem złożenie go w dniu 7 grudnia nastąpiło z uchybieniem terminu. Zdaniem Prezesa NFZ, komisja konkursowa prawidłowo uznała, że brak było podstaw prawnych do przywrócenia terminu skarżącej do wniesienia protestu, albowiem art. 58 k.p.a. nie znajduje na tym etapie zastosowania, gdyż postępowanie przed komisją nie jest postępowaniem administracyjnym. Za nietrafną uznał interpretację skarżącej art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego w odniesieniu do obliczania terminu. Wskazał, że zgodnie z art. 111 § 2 k.c., jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że decyzja ta oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach oferent w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może złożyć do komisji umotywowany protest w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności. Komisja rozpatruje i rozstrzyga protest w ciągu 7 dni od dnia jego otrzymania i udziela pisemnej odpowiedzi składającemu protest (art. 153 ust. 3 ustawy o świadczeniach). Analizując przepisy działu VI ustawy o świadczeniach Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami składa się z dwóch części: cywilnej i administracyjnoprawnej. W myśl art. 165 ust. 1 ustawy o świadczeniach do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc od momentu ogłoszenia konkursu ofert do momentu ogłoszenia o wynikach konkursu mamy do czynienia z etapem o charakterze cywilnym, natomiast z momentem złożenia przez świadczeniodawcę odwołania w trybie art. 154 § 1 ustawy o świadczeniach wszczynane jest postępowanie administracyjne.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymała informację o odrzuceniu oferty w dniu 1 grudnia 2010 r. W dniu 7 grudnia 2010 r. złożyła do komisji konkursowej umotywowany protest, który został przez komisję oddalony jako wniesiony po terminie, o czym skarżąca została powiadomiona pismem z dnia 8 grudnia 2010 r. Trafnie, w ocenie Sądu, podnosiła skarżąca, że 7 dniowy termin do wniesienia protestu zaczął swój bieg w dniu 2 grudnia 2010 r. i upływał z dniem 8 grudnia 2011 r. a zatem nie uchybiła terminowi do wniesienia protestu i winien być on merytorycznie rozpatrzony, a nie oddalony jako wniesiony po terminie.
Uchybienia powyższego nie dostrzegły organy obu instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w skutek naruszenia art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach i art. 111 § 2 k.c. doszło do wykluczenia skarżącej z dalszego postępowania konkursowego, a zatem jej interes prawny został naruszony.
Prezes NFZ wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 153 ust. 1 i ust. 4 ustawy o świadczeniach, poprzez uznanie, że skarżąca składając protest nie uchybiła siedmiodniowemu terminowi do wniesienia protestu do komisji konkursowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach przewiduje nietypowe rozwiązanie w zakresie określenia terminu do złożenia protestu, mianowicie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności. Ponadto zgodnie z § 21 ust. 2 zarządzenia Prezesa NFZ nr 49/2010/DSOZ z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, protest uważa się za wniesiony z chwilą gdy dotarł on do komisji prowadzącej postępowanie w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.
Zatem, zdaniem organu, do terminu składania protestu nie będą miały zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące obliczania terminu, przynajmniej w takim zakresie w jakim reguluje to przepis szczególny art. 153 ustawy o świadczeniach.
Wobec tego skoro komisja konkursowa w dniu 25 listopada 2010 r. podjęła czynność w postaci odrzucenia oferty, skarżąca mogła złożyć protest do dnia 3 grudnia 2010 r. Nie ma przy tym znaczenia, że otrzymała pismo o odrzuceniu oferty w dniu 1 grudnia 2010 r. bowiem informacja o tym znalazła się na stronach internetowych funduszu w tym samym dniu, w którym decyzja o odrzuceniu została przez komisję powzięta i skarżąca mogła zachować ustawowy termin wniesienia protestu.
B.G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie, wobec zaskarżonego wyroku Sądu I instancji strona skarżąca kasacyjnie, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., sformułowała zarzut naruszenia art. 153 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ze sposobu, w jaki zarzut ten został sformułowany oraz uzasadniony wynika, że autor skargi kasacyjnej naruszenia przywołanego przepisu upatruje w jego wadliwej interpretacji oraz niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji.
Spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli wykładni i zastosowania przez organ administracji przepisów określających prawne wymogi ustalania faktów, ich kwalifikacji prawnej oraz ustalania ich konsekwencji prawnych, w prowadzonym na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych konkursie ofert o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Jego istota wiąże się z kwestią oceny prawidłowości gwarantowania przez Ś. Oddział Wojewódzki NFZ, w postępowaniu konkursowym prowadzonym na podstawie ogłoszenia o konkursie ofert o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej na rok 2011 (opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie świadczenie zdrowia psychicznego dla dorosłych) ustawowych uprawnień świadczeniodawcy do ochrony jego interesu prawnego w konkursie ofert, do którego przystąpił, w trybie przysługującego mu środka odwoławczego.
Z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych wynika bowiem, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Do katalogu tych środków należy umotywowany protest, który w toku wymienionego postępowania i do czasu jego zakończenia, oferent może złożyć do komisji w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności (art. 153 ust. 1). Przy tym, protest złożony po terminie komisja pozostawia bez rozpatrzenia (ust. 4). Informację o wniesieniu protestu i jego rozstrzygnięciu zamieszcza się na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu, a w przypadku uwzględnienia protestu komisja powtarza zaskarżoną czynność (ust. 5 – 6).
W związku z tym więc, że oferta B.G. złożona w odpowiedzi na wyżej wymieniony konkurs została odrzucona rozstrzygnięciem z dnia 25 listopada 2010 r. z powodu niespełnienia koniecznych wymagań, o czym strona została poinformowana w formie pisemnej w dniu 1 grudnia 2010 r. składając następnie w dniu 6 grudnia 2010 r. (data wpływu do organu 7 grudnia 2010 r.) protest na wymienioną czynność komisji konkursowej, który jako wniesiony po terminie został oddalony przez komisję w dniu 8 grudnia 2010 r., istota spornego w rozpoznawanej sprawie zagadnienia dotyczy oceny prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 153 ust. 1 i ust. 4 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Uchylając bowiem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Ś. Oddziału NFZ z dnia [...] stycznia 2011 r., którą oddalono odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia konkursu, WSA w W. stwierdził, że z naruszeniem interesu prawnego strony doszło do wykluczenia jej z postępowania konkursowego, a to z tego powodu, że komisja konkursowa oddaliła protest strony, jako wniesiony po terminie, podczas gdy, termin do wniesienia tego protestu rozpoczął swój bieg w dniu 2 grudnia 2010 r. i upływał z dniem 8 grudnia 2010 r.
W przywołanych okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, stanowisko Sądu I instancji o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Ś. Oddziału NFZ, uznać należy za prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione usprawiedliwionych podstawach.
Za oczywiście niesłuszny uznać należy argument i formułowany przez autora skargi kasacyjnej na jego podstawie pogląd, że "[...] ustawodawca nie uzależnił terminu wniesienia protestu od uprzedniego skutecznego powiadomienia świadczeniodawcy o czynności komisji konkursowej [...]" (vide s. 4 – 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Pogląd ten, najogólniej rzecz ujmując, sugeruje brak racjonalności działań ustawodawcy w zakresie odnoszącym się do tych elementów wypowiedzi normatywnej, które odnoszą się do ustanowionego ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. systemu środków służących ochronie interesu prawnego świadczeniodawcy – oferenta w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - przed doznaniem uszczerbku w wyniku jego naruszenia przez Fundusz. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej tak jednak nie jest.
Nie sposób bowiem zasadnie założyć, aby tworząc na gruncie przepisów art. 152 – 154 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych system środków służących ochronie interesu prawnego świadczeniodawcy, ustawodawca nie miał na względzie rzeczywistej efektywności tego systemu, jak również potrzeby zagwarantowania świadczeniodawcy realnego uprawnienia do korzystania z przyznanych i przysługujących mu środków odwoławczych oraz skargi. Przy próbie podważaniu tego założenia – co zdaje się wynikać z przywołanego stanowiska skargi kasacyjnej – oznaczałoby to, że przyjęte rozwiązania szczegółowe mają charakter fasadowy. W przedstawionych okolicznościach rozpatrywanej sprawy - abstrahując od treści regulacji zawartej w art. 142 przywołanej ustawy i dopuszczalnego na jego gruncie niejawnego etapu konkursu ofert - oznaczałoby to również, że tryb procedowania komisji konkursowej i podejmowania przez nią czynności, w kontekście wynikającego z ustawy uprawnienia oferenta do ich zaskarżenia w trybie protestu, oparty został na zasadzie inkwizycyjności, w negatywnym tego słowa znaczeniu.
Formułując przedstawione stanowisko, autor skargi kasacyjnej, nie dość więc, że nie uwzględnia wymienionych jego negatywnych konsekwencji, które z punktu widzenia aksjologii państwa prawnego uznać należałoby za nie do przyjęcia, to również pomija ten aspekt zagadnienia, który wiązać należy z normatywnym kontekstem ustanowienia i funkcjonowania systemu środków prawnych służących ochronie interesu prawnego świadczeniodawcy w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. W analizowanym zakresie, niezależnie od zasad ogólnych, w tym zwłaszcza zasady przejrzystości i rzetelności, podkreślić należy znaczenie obowiązujących w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zasady równego traktowania świadczeniodawców oraz zasady zapewnienia uczciwej konkurencji. Wymienione zasady stanowią również wytyczne treściowe adresowane do ministra właściwego do spraw zdrowia, który na podstawie art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. zobowiązany został do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania komisji konkursowej oraz jej zadań.
Z przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r., które wydane zostało w wykonaniu wskazanej delegacji ustawowej wprost wynika, że wszelkie oświadczenia i zawiadomienia składane przez zamawiającego i świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu wymagają formy pisemnej. Z przywołanej regulacji wynika więc, że w omawianym postępowaniu obowiązuje również, jako podstawowa, zasada pisemności. Uznać należy ją za istotną, zwłaszcza z punktu widzenia realizacji zasady przejrzystości postępowania oraz oceny gwarantowania przez zamawiającego realizacji uprawnień świadczeniodawców w postępowaniu, w którym biorą udział, jako oferenci.
W sytuacji bowiem, gdy odrzucenie oferty przez zamawiającego stanowi czynność podlegającą zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych zaskarżeniu w trybie protestu, który powinien być umotywowany, zachowanie formy pisemnej oświadczenia o odrzuceniu oferty, stanowiąc realizację obowiązku wynikającego z przywołanej powyżej zasady, gwarantuje również pewność odnośnie do jego treści i motywów jego złożenia. W związku z tym również, że postępowanie prowadzone w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej składa się z dwóch etapów, a mianowicie: 1) etapu postępowania prowadzonego przez komisję konkursową zmierzającego do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które wzorowane jest na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, w konsekwencji którego jest podejmowane "rozstrzygnięcie" polegające na wyborze najkorzystniejszej oferty;
2) etapu postępowania administracyjnego inicjowanego z momentem złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia konkursu, które zmierza do weryfikacji tego rozstrzygnięcia z punktu widzenia respektowania interesu prawnego świadczeniodawcy i jego ochrony przez doznaniem uszczerbku w związku z zarzutem naruszenia zasad postępowania obowiązujących w pierwszej jego fazie, nie można pomijać znaczenia regulacji cywilnoprawnej mającej zastosowanie w tej pierwszej fazie postępowania. Z punktu widzenia istoty sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie wiążącego się z kwestią efektywności środka odwoławczego w postaci protestu wnoszonego od czynności komisji konkursowej oraz biegu (początkowego) terminu do jego wniesienia, podkreślić należy znaczenie treści art. 61 § 1 k.c., z którego wynika, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W sytuacji więc, gdy czynność komisji konkursowej wyrażająca się w odrzuceniu oferty jest oświadczeniem woli zamawiającego, a jak wynika z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w konkursie ofert ma zastosowanie zasada pisemności, to w świetle przywołanych przepisów za oczywiste uznać należy, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy oświadczenie woli o odrzuceniu oferty skutecznie złożone zostało stronie w dniu 1 grudnia 2010 r., tj. z chwilą, gdy dotarło ono do niej i mogła ona zapoznać się z jego treścią. W związku z powyższym, datę 1 grudnia 2010 r. uznać należało więc w pełni zasadnie, za datę (skutecznego wobec strony) dokonania czynności, tj. złożenia oświadczenia woli o odrzuceniu oferty. Z tą też więc chwilą, tj. od tak rozumianego momentu dokonania czynności, przy równoczesnym uwzględnieniu treści art. 111 § 2 k.c., rozpoczął swój bieg termin 7 dni roboczych do wystąpienia z umotywowanym protestem (art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych).
Wobec powyższego, stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 153 ust. 1 i ust. 4 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie uznać należało za chybiony.
Zwłaszcza, gdy za oczywiście chybiony uznać należało również podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument odwołujący się do okoliczności w postaci opublikowania na stronie internetowej Ś. Oddziału NFZ informacji o odrzuceniu oferty strony. Formułowana przez autora skargi kasacyjnej na jego podstawie teza, że "Nie jest [...] istotne, że B.G. otrzymała pismo o odrzuceniu oferty w dniu 1 grudnia 2010 r., bowiem informacja o tym znalazła się na strona internetowych [...] w tym samym dniu, w którym decyzja o odrzuceniu została przez komisję powzięta i B.G. mogła zachować ustawowy termin wniesienia protestu." pozbawiona jest jakichkolwiek podstaw.
Jakkolwiek bowiem faktem jest, że z art. 61 § 2 k.c. wynika, że oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią, to jednak strona skarżąca kasacyjnie pomija ten aspekt zagadnienia, który wiąże się z brakiem (obowiązywania) normy prawa powszechnie obowiązującego ustanawiającej wymóg składania przez zamawiającego w konkursie ofert regulowanym ustawą o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (wszystkich) oświadczeń woli w drodze elektronicznej oraz wymóg publikowania tak składanych oświadczeń woli na stronach internetowych oddziału Funduszu, ze skutkiem prawnym, o którym mowa w przywołanym przepisie kodeksu cywilnego. Żaden przepis ustawy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., ani też żaden przepis wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. wymogu takiego nie ustanawiają – z § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia wynika jedynie wymóg publikowania na stronie internetowej oddziału NFZ ogłoszenia o konkursie ofert oraz ogłoszenia o rokowaniach.
Przepisy wymienionych aktów prawa powszechnie obowiązującego nie ustanawiają również, adresowanego wobec świadczeniodawcy, obowiązku monitorowania treści komunikatów (informacji) publikowanych na stronach internetowych oddziału Funduszu zawierających treść oświadczeń woli zamawiającego, z tym skutkiem prawnym, który w sytuacji uchybienia wskazanemu obowiązkowi, nie pozostawałby bez wpływu na ocenę skuteczności wniesionego środka odwoławczego - strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje przy tym, co nie pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności i skuteczności omawianego argumentu, na treść żadnych norm prawnych ustanawiających wskazane powyżej wymogi i obowiązki; nie wskazuje i nie wyjaśnia również, jaka konkretnie norma prawa powszechne obowiązującego miałaby uchylać albo wyłączać stosowanie w omawianym konkursie ofert zasady pisemności postępowania ustanowionej w przepisach przywoływanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. Podkreślić należy również, abstrahując w tym miejscu od kwestii odnoszącej się do oceny formy ustanowienia tych aktów prawnych i wiążącego się z tym ich waloru prawnego, że wymogów o wskazanym powyżej charakterze i treści, ani też podobnych im obowiązków adresowanych do świadczeniodawcy, nie ustanawiają również postanowienia zawarte w zarządzeniu nr 49/2010/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, czy też w Regulaminie pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiącego załącznik do uchwały nr 36/2005/I Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r., czy też w końcu w Regulaminie korzystania z portalu Narodowego Funduszu Zdrowia.
Również z ogłoszenia o konkursie ofert o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej nie wynika, aby wobec B.G., jako oferenta przystępującego do tego konkursu, miał zastosowanie wymóg, czy też obowiązek o wskazanej powyżej treści i charakterze. Co nie mniej istotne, istnienia obowiązku tego rodzaju, nie potwierdza również analiza treści znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia strony złożonego przez nią w związku z przystąpieniem do konkursu ofert.
W świetle wszystkich przedstawionych argumentów, brak jest więc jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, aby zarzut skargi kasacyjnej można było uznać za zasadny.
W związku z powyższym, Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.