Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4924/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

W dniach od [...] grudnia 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. przeprowadzono kontrolę A. Spółki z o.o. w K. w zakresie spełniania przez nią obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców. W toku kontroli zweryfikowano 8 kierowców wykonujących w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r. przewozy na rzecz spółki. Badaniu podlegały wykresówki, dane cyfrowe z kart kierowców oraz tachografu cyfrowego, a także dokumentacja kierowców. Organ stwierdził naruszenia prawa polegające na:

1. 1. niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.),
2. 2. niepoddaniu się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.),
3. 3. nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.),
4. 4. braku na okazanej wykresówce przepisowych wpisów – stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d.),
5. 5. nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.),
6. 6. okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.),
7. 7. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowców (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.),
8. 8. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3. 12 załącznika nr 3 do u.t.d.),
9. 9. nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (lp.

1. 8. 4 załącznika nr 3 do u.t.d.).

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. nałożył na A. sp. z o.o. w K. karę pieniężną w wysokości 25.000 zł.

Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5, art. 7a, art. 14, art. 72, art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., art. 9 ust. 2, art. 10 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dni 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.

WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 13 ust. 1, art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Tym samym organ drugiej instancji nie nałożył na stronę kary pieniężnej za to naruszenie. Jednak ze względu na łączną wysokość kary pieniężnej za pozostałe naruszenia w kwocie 92.550 zł, kara została ograniczona do kwoty 25.000 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wypełniono obowiązki wynikające z reguł postępowania administracyjnego, zgromadzono dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Według organu, złożone przez stronę wnioski dowodowe miały służyć jedynie przedłużeniu postępowania.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że rozporządzenie nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Stąd zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania przepisów art. 92b oraz art. 92c u.t.d.

Skargę na tę decyzję wniosła A. Spółka z o.o.

W dniu [...] marca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przedłożył na wezwanie Sądu wydruki plików zawierających dane z tachografu cyfrowego dotyczące wszystkich pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do tych dokumentów Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. na poszczególne braki w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. Organ przedłożył wizualizację odczytu danych w programie tachoscan 2.1. control.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu I instancji GITD zasadnie przyjął brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Uznanie braku wskazanego naruszenia nie wpłynęło na łączną wysokość kary pieniężnej bowiem za pozostałe naruszenia kara wyniosła 92.550 zł i została w sposób prawidłowy ograniczona do kwoty 25.000 zł.

Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca pomimo sformułowania w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów regulujących czynności dowodowe organu (art. 7 i art. 77 k.p.a.), nie przedstawiła żadnych trafnych argumentów, które mogłyby skutecznie zakwestionować prawidłowość tych czynności. Stanowisko strony skupia się na błędnych ustaleniach organów w zakresie stwierdzonych naruszeń prawa, o których mowa w art. 92 a ust. 1 i 2 w zw. z lp. 6.3.7 oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. Zdaniem Sądu I instancji organ administracji, w rezultacie prawidłowego ustalenia i trafnej oceny stanu faktycznego analizowanej sprawy, zastosował do niego odpowiednie przepisy prawa, tj. art. 92a ust.1 i 2 u.t.d. w zw. z lp. 1.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie Sądu I instancji, organ trafnie przyjął, rozpatrując wniosek dowodowy strony o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców, na okoliczność ich rzeczywistych aktywności – że wniosek ten był bezzasadny. Strona nie była w stanie sprecyzować, jakie konkretnie okoliczności miały być udowodnione za pomocą zaproponowanych przez nią środków dowodowych. Ponadto strona wskazywała na wielowariantowe możliwości kwalifikowania stwierdzonych naruszeń, w zależności od tego, co świadkowie mogliby zeznać. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że złożone przez stronę wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia przedmiotu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przez skarżącą prawa poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że ustalenia organu w tym zakresie były prawidłowe. Treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień – jest spójna z postanowieniami prawa unijnego.

Odwołując się do art. 13, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia 3821/85, art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 561/2006 oraz art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, Sąd I instancji podnosił, że organy wykazały, iż w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. istniały braki świadczące o naruszeniu przez skarżącą powyższych norm prawnych. Organ przedłożył na wezwanie Sądu wydruki plików zawierających dane z tachografu cyfrowego dotyczące wszystkich pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do tych dokumentów Główny Inspektor Transportu Drogowego wyszczególnił w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. braki w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. Organ przedłożył także wizualizację odczytu danych w programie tachoscan 2.1. control. Dowody te pozwalają na uznanie, że doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Za niezasadny uznał Sąd I instancji również zarzut nieprawidłowych ustaleń organów w zakresie stwierdzonego naruszenia prawa, o którym stanowi lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona podniosła w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r., że uchybienie organów miało polegać na nieokreśleniu ilości dni zarejestrowanej działalności poszczególnych kierowców pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych z kart kierowców. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, organy słusznie stwierdziły, że skarżąca przekroczyła terminy na wczytanie danych zawarte w rozporządzeniu 561/2006. Na stronach 26–27 uzasadnienia decyzji organ odwoławczy szczegółowo wskazał okresy, w których strona uchybiła obowiązkowi wczytywania danych z kart czterech kierowców.

W ocenie Sądu I instancji stanowisko skarżącej o konieczności uwzględnienia przez organ okresów zarejestrowanej działalności kierowców i wczytaniu danych we właściwych terminach – jest gołosłowne. W tym zakresie skarżąca prowadziła jedynie polemikę z organem i nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt terminowego wczytywania danych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu za niezasadny uznał też zarzut dotyczący oparcia rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach rozporządzenia Rady nr 3821/85. Sąd wskazał, że w okresie stwierdzonych naruszeń wskazany akt normatywny obowiązywał w polskim systemie prawnym – utracił moc z upływem 1 marca 2016 r., z wyjątkami określonymi w art. 48 rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 165/2014.

Zdaniem Sądu I instancji, organy również trafnie oceniły, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności określone w art. 92b i 92c u.t.d.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła A. Spółka z o.o. w K. zaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie wyroku sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, poświadczającym okazanie do kontroli wszystkich wymaganych plików z pamięci masowych tachografów samochodowych oraz kart kierowców, które spowodowało utrzymanie w mocy bezpodstawne nałożenie kary administracyjnej, wskazanej pod Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.;
2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy kary za naruszenie polegające na przekroczeniu terminów pobierania danych z kart kierowców określone pod Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji, w której organy obydwóch instancji nie wykazały jednoznacznie zaistnienia tego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż objęte nią orzeczenie Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może też we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne z uwagi na sposób w jaki została zredagowana skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie.

Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej jako podstawę sformułowanych zarzutów wskazał art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Stwierdzić jednak należy, że postawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty dotyczą tylko naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zatem dotyczą naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie sformułowano natomiast zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie wyroku sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, poświadczającym okazanie do kontroli wszystkich wymaganych plików z pamięci masowych tachografów samochodowych oraz kart kierowców, które w ocenie skarżącej kasacyjnie spowodowało utrzymanie w mocy bezpodstawnie nałożonej kary administracyjnej, wskazanej pod Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

1. i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

W myśl art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach, wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa wyżej. Ewidencję czasu pracy pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek oraz przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

W załączniku 3 do ustawy o transporcie drogowym pod Ip. 6.3.7. ustawodawca określił karę w wysokości 500 zł za naruszenie w postaci nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień.

Sąd I instancji uznał, że ustalenia organów dotyczące naruszeń określonych Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. były prawidłowe. Wobec podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących prawidłowości ustalenia tych naruszeń Sąd I instancji zobowiązał organ do przedstawienia wydruków z plików zawierających dane z tachografu cyfrowego dotyczących wszystkich pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] marca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przedłożył żądane wydruki. W nawiązaniu do tych dokumentów Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. na poszczególne braki w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. Organ przedłożył wizualizację odczytu danych w programie tachoscan 2.1. control.

Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie dokonywał zatem własnych, nowych ustaleń faktycznych lecz szczególnie starannie skontrolował prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w tym zakresie.

Natomiast to, że – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej – strona nie jest przekonana o wiarygodności dokumentów przedstawionych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i wskazuje, że "każdy plik i każdy wydruk komputerowy można przygotować i przedstawić w takim kształcie, który jest akurat pożądany w kontekście udowadnianych – a nieprawdziwych stwierdzeń" nie może wpływać na ocenę wyroku Sądu I instancji. Sąd I instancji zweryfikował ustalenia poczynione przez organ i stwierdził, że ustalenia te nie są dowolne, nie zostały też poczynione z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej.

Strona kwestionując w ten sposób przeprowadzoną przez Sąd I instancji kontrolę zaskarżonej decyzji nie stawia jednak konkretnych zarzutów przeciwko zaakceptowanym przez Sad I instancji ustaleniom organów.

Wbrew zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodom, ze znajdującej się w aktach administracyjnych karty pobrania zapisów z tachografów cyfrowych i danych cyfrowych z dnia 19 grudnia 2013 r. (k. 192 akt adm.) nie wynika, że dane przekazane w tym dniu zawierały zapisy za dni, co do których stwierdzono naruszenie z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Karta ta potwierdza jedynie pobranie żądanych danych / zapisów, które następnie były przedmiotem analizy pod kątem ich kompletności. W jej wyniku stwierdzono opisane naruszenia. Skarżąca kasacyjnie kwestionując ustalenia organu, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje jedynie na konieczność wyjaśnienia dlaczego w dniu 19 grudnia 2013 r. kontrolujący potwierdził wydanie żądanych plików. Skarżąca kasacyjnie nie podważa zatem skutecznie ustalenia dokonanego w oparciu o analizę pobranych danych o braku danych z tachografów cyfrowych wskazanych szczegółowo w zaskarżonej decyzji.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy kary za naruszenie polegające na przekroczeniu terminów pobierania danych z kart kierowców określone pod Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji, w której organy obydwóch instancji nie wykazały jednoznacznie zaistnienia tego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w zakresie tego naruszenia organy nie wskazują czy naruszenie to ustalono na skutek przyjęcia do obliczeń dni kalendarzowych czy też dni zarejestrowanej działalności.

Sąd I instancji uznał, że stanowisko skarżącej o konieczności uwzględnienia przez organ okresów zarejestrowanej działalności kierowców i wczytaniu danych we właściwych terminach – jest gołosłowne.

W tym zakresie stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne. Problem prawny, którego dotyczy ten zarzut był już przedmiotem rozważań w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyrokach: z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3715/16, z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 305/16 i z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 651/16 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie co do zasady podziela zaprezentowane w tych orzeczeniach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie do norm dotyczących częstotliwości odczytu danych z karty kierowcy.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a pkt i) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Z art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006 wynika natomiast, że Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Z kolei według art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz. UE L 168 z 2 lipca 2010 r., s. 16 ze zm.) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Taki termin został też wskazany w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) – dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni wspomnianych przepisów należy wziąć pod uwagę pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, który stanowi, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 581/2006, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W konsekwencji przy ocenie, czy dany podmiot pobierał dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni należy uwzględniać tylko dni zarejestrowanej działalności.

W realiach tej sprawy stwierdzić jednak należy, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Kontrolowane orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Z taką sytuacją, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

W przedmiotowej sprawie kara została bowiem nałożona w związku z naruszeniami stwierdzonymi w czasie kontroli w przedsiębiorstwie, suma kar za stwierdzone naruszenia wynosiła 92.550 zł i na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 3 u.t.d. została ograniczona do kwoty 25.000 zł. Z kolei kara za naruszenia określone pod lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. została ustalona w wysokości 2000 zł (4 x 500), zatem stwierdzone naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667), zasądzając od skarżącej na rzecz organu 3600 zł, kwota ta stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem I instancji.