Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2253/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania skargę S. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] lipca 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zarządzeniem z [...] sierpnia 2016 r. WSA wezwał skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpoznania (art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 – Dz. U. z 2016 r.; poz. 217; dalej u.z.r.p.) braków formalnych skargi na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] lipca 2016 r. poprzez nadesłanie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 2 i 3 powołanej ustawy. Powyższe wezwanie zostało wysłane drogą elektroniczną [...] sierpnia 2016 r. na adres e-mail pełnomocnika skarżącej spółki (k-2), a więc termin do uzupełnienia braków skargi mijał z dniem [...] września 2016 r.
Tymczasem skarżąca nadała dokumentację [...] września 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, k-50).
Skoro więc skarżąca uzupełniła brak formalny skargi po terminie, Sąd na podstawie art. 61 ust. 6 i 7 u.z.r.p. pozostawił skargę bez rozpoznania.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przewidzianych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 65 § 3 w związku z art. 46 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz art. 64 u.z.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiło skuteczne doręczenie pełnomocnikom skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, w konsekwencji czego doszło do pozostawienia skargi bez rozpoznania, a powyższe uchybienie Sądu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 61 ust. 7 w związku z art.. 62 ust. 1 zd. drugie u.z.r.p. poprzez bezzasadne pozostawienie skargi bez rozpoznania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem zasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 65 § 3 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 7 u.z.r.p.
Zgodnie z art. 61 ust. 6.u.z.r.p. wniesienie skargi m.in. (pkt 2) bez kompletnej dokumentacji powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust.
- 7. W takim przypadku sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.
Z powyższego przepisu wynika więc obowiązek sądu wezwania skarżącego do uzupełnienia braków skargi, o których mowa w art. 61 ust. 6 u.z.r.p. Dopiero ich nieuzupełnienie pomimo wezwania może skutkować pozostawieniem skargi bez rozpoznania.
Wobec tego należało zbadać, czy skarżąca została skutecznie wezwana do przesłania kompletnej dokumentacji.
W ocenie NSA nie ma podstaw do przyjęcia, że odpis zarządzenia z [...] sierpnia 2016 r. został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącej.
Zgodnie z art. 65 § 3 p.p.s.a. pismo może być doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej; w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych. Pojęcie to nie posiada definicji legalnej, jednak w orzecznictwie została podjęta próba jego wyjaśnienia.
NSA orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że za "potwierdzenie transmisji danych", o jakim mowa w art. 65 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć dokument, z którego niezbicie wynika, że faks lub list elektroniczny zawierający odzwierciedlenie pisma sądowego zapisał się w pamięci faksu adresata, natomiast w przypadku doręczenia pocztą elektroniczną – że list elektroniczny został wyświetlony w programie pocztowym adresata. W praktyce takim dokumentem może być wydrukowany z faksu sądu raport potwierdzenia wysłania wiadomości, z którego będzie wynikać pozytywny wynik tej operacji/transmisji.
Z kolei w przypadku doręczenia pisma za pomocą poczty elektronicznej, takim dokumentem może być wydrukowane ze skrzynki pocztowej nadawcy (na ogół pracownika sądu) automatyczne potwierdzenie wyświetlenia wiadomości w programie pocztowym adresata (o ile taka opcja potwierdzenia została wcześniej wybrana przez nadawcę). Nie może również budzić wątpliwości, że potwierdzeniem transmisji danych, o jakim mowa w art. 65 § 3 p.p.s.a. będzie również przesłany przez adresata faks lub list elektroniczny zawierający informację o otrzymaniu pisma sądowego wysłanego w omawianej formie (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 504/13).
Tymczasem, w aktach sprawy nie ma potwierdzenia transmisji danych w rozumieniu wskazanym w powyższym postanowieniu. WSA pozostawiając skargę bez rozpoznania oparł to rozstrzygnięcie na wydruku listu znajdującego się w skrzynce nadawczej pracownika Sądu (por. k. 23 akt sądowych). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam wydruk listu elektronicznego nie stanowi jeszcze potwierdzenia transmisji danych. Nie ma bowiem pewności, czy odbiorca wiadomości miał możliwość zapoznania się z treścią zarządzenia z [...] sierpnia 2016 r.
Wobec tego NSA uznał, że Sąd I instancji bezpodstawnie pozostawił skargę bez rozpoznania. W aktach sprawy nie ma bowiem dowodu skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, co stanowi warunek zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 ust. 6 i 7 u.z.r.p. W wyniku niniejszego rozstrzygnięcia Sąd I instancji powinien prawidłowo wezwać skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przesłanie kompletnej dokumentacji, tj. w sposób umożliwiający stwierdzenie, czy skarżąca otrzymała powyższe wezwanie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 64 u.z.r.p. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.