Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2838/10 odrzucił skargę M. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na informację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania od negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez Spółkę podpisana została przez Prezesa Zarządu Spółki – M. W. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2010 r. Spółka została wezwana w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z KRS, potwierdzającego istnienie uprawnienia w dacie podpisania i wniesienia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres podany w skardze w dniu 21 grudnia 2010 r. Termin do złożenia żądanego odpisu pełnego z KRS upływał zatem w dniu 28 grudnia 2010 r.
W dniu 20 stycznia 2011 r., na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, Prezes Zarządu Spółki – M. W. oświadczył, iż odpis pełny z KRS nie został złożony przed rozprawą, a Spółka nie otrzymała wezwania do usunięcia braków skargi. Na rozprawie wraz z pełnomocnictwem złożono zaś odpis aktualny z KRS.
Sąd I instancji podniósł, że wezwanie do usunięcia braków, zgodnie z zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2010 r., zostało odebrane przez A. N. w dniu 21 grudnia 2010 r., a ponadto ta sama osoba podpisała wezwanie na rozprawę, posługując się pieczęcią firmową Spółki na zwrotnych potwierdzeniach odbioru. Prezes Spółki oświadczył, że Pani A. N.nie jest pracownikiem Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia pracownika lub uprawnionego organu przy odbiorze korespondencji nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia, gdyż skutki uchybień obciążają adresata.
Od powyższego postanowienia Sądu I instancji M. S.A. w K. wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości, domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do dalszego procesowania oraz zasądzenia niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), tj. na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 49 § 1 w zw. z art. 28 § 1 oraz art.. 29 p.p.s.a. poprzez wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma procesowego poprzez złożenie pełnego odpisu z KRS Spółki i w konsekwencji przyjęcie, iż skarżący nie wykazał swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, to jest, iż poprzez złożenie aktualnego odpisu z KRS skarżącej Spółki brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie;
- 2. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi w sytuacji, kiedy brak formalny skargi w postaci złożenia odpisu z KRS został uzupełniony przez skarżącego w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Przed przystąpieniem do rozpoznania postawionych zarzutów kasacyjnych należy stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się co prawda z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślenia wymaga, iż w sprawach dotyczących dofinansowania projektów z budżetu Unii Europejskiej zastosowanie mają zwłaszcza przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712).
Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.
Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Opisany w art. 30e omawianej ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Należy zauważyć, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd I instancji uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez przedłożenie odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca Spółka nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi we wskazany przez sąd sposób (przedłożenie odpisu pełnego z KRS). Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazane braki formalne i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do ich uzupełnienia skargę tę odrzucić.
Przechodząc do zbadania zasadności postawionych zarzutów kasacyjnych, podnieść należy, że w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują niezwykle istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).
Stwierdziwszy brak formalny skargi, Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach nie zastosowania się do wezwania. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, nie został uzupełnione w wyznaczonym w zarządzeniu terminie. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy.
Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi, z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzupełnienie braków formalnych skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS musiało skutkować odrzucenie skargi przez Sąd I instancji. Braku powyższego nie mogło również konwalidować przedłożenie na rozprawie aktualnego odpisu z KRS.
Z przedstawionych powyżej względów nie można zatem uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., a zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie można zarzucić naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.