Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 837/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi Spółki A z siedzibą w B. (zwanej dalej: "skarżącą" lub "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w grudniu 2014 r. wraz z odsetkami uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę wyrokowania w sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia faktyczne.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Starosta [...] nakazał skarżącej zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w miesiącu grudniu 2014 r., w kwocie 1.301,76 zł oraz odsetek od tej dotacji liczonych jak od zaległości podatkowych od dnia 25 lutego 2015 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Decyzje powyższe wydane zostały w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15, uchylił bowiem pierwotnie wydane w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. którą zobowiązano skarżącą Spółkę do zwrotu kwoty 1.301,76 zł jako części dotacji pobranej w grudniu 2014 r. w nadmiernej wysokości wraz odsetkami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazało, że część dotacji przyznanej skarżącej, na dofinansowanie realizacji zadań prowadzonego przez nią Liceum Ogólnokształcącego [...], wypłaconej za grudzień 2014 r. w wysokości 1.301,76 zł, została pobrana w nadmiernej wysokości, z uwagi na przyznanie dotacji na większą liczbę uczniów, niż faktyczna liczba uczniów spełniających w tym okresie warunek uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 7 uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia 24 maja 2013 r., nr [...], w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Powiatu oraz zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych i placówek niepublicznych (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2013 r., poz. 2542) – dalej w skrócie jako "uchwała Rady Powiatu" części dotacji wypłacane w miesiącach luty – grudzień, naliczane są z uwzględnieniem korekt dotyczących frekwencji uczniów w zajęciach obowiązkowych w miesiącu poprzedzającym wypłatę dotacji. W myśl § 4 ust. 8 uchwały, w przypadku przekazania w miesiącu grudniu dotacji naliczonej na uczniów, którzy nie spełnili warunku uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, dotacja pobrana w nadmiernej wysokości, podlega zwrotowi w terminie do 15 stycznia wraz ze złożonym oświadczeniem rozliczenia frekwencji uczniów za grudzień.
Organ dotujący przekazał dotację za grudzień w dniu 15 grudnia 2014 r. pomniejszoną o kwotę przekazaną w nadmiernej wysokości za listopad 2014 r. z uwagi na informację o liczbie uczniów spełniających warunek co najmniej 50 %-owej frekwencji w miesiącu listopadzie przekazaną w dniu 9 grudnia 2014 r. (157 słuchaczy) oraz informację o rzeczywistej liczbie uczniów w listopadzie przekazaną w dniu 21 listopada 2014 r. (172 słuchaczy). Przekazana dotacja w kwocie 12.854,88 zł, nie uwzględniała jeszcze pomniejszenia dotacji pobranej nadmiernie, jako naliczonej na uczniów, którzy nie spełnili warunku uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, w grudniu 2014 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro w oświadczeniu z dnia 9 grudnia 2014 r. wskazano rzeczywistą liczbę uczniów w grudniu 2014 r. (na dzień 8 grudnia) jako 173 słuchaczy, a w oświadczeniu z dnia 16 grudnia 2014 r. wskazano liczbę uczniów w miesiącu grudniu 2014 r. spełniających warunek wymaganej frekwencji jako 157 słuchaczy, to dotacja za 16 uczniów pobrana została w nadmiernej wysokości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- - naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 u.f.p. w związku z §§ 3 i 4 oraz 6 uchwały Rady Powiatu poprzez bezpodstawne uznanie, że w grudniu 2014 r. skarżąca pobrała dotację w nadmiernej wysokości w kwocie 1.301,76 zł,
- - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., w stopniu wywierającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustalenie i nie wyjaśnienie przez organ, kwestii kwoty należnej skarżącej dotacji w miesiącu grudniu 2014 r. oraz kwoty rzeczywiście wypłaconej Spółce dotacji w miesiącu grudniu 2014 r.,
- - naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem przez organy oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie, z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, sformułowanymi w sprawie I SA/Sz 1212/15 jak też, że związanie to, obejmowało również organ ponownie orzekający w sprawie, co wynika wprost z art. 153 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził przy tym zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przywołanym wyżej wyroku.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu organy nie uwzględniły wskazań zawartych w ww. orzeczeniu i nie przeprowadziły postępowania zgodnie z zawartymi w nim wytycznymi. Jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, z powołanego wyroku w sprawie I SA/Sz 1212/15 wynika, że Sąd przesądził, iż nieuprawnionym jest dokonywanie zestawienia liczby uczniów w ogóle z liczbą uczniów uprawnionych – na których przysługuje dotacja za cały 2014 r. Zdaniem Sądu, korekty frekwencji (jeśli przyjąć prawidłowość oświadczeń miesięcznych składanych przez skarżącą), muszą być przez organ dokonywane na bieżąco.
Tymczasem – w ocenie Sądu pierwszej instancji - przedstawione przez organ pierwszej instancji wyliczenia nadal należy uznać za niezrozumiałe i budzące wątpliwości. Mimo wyraźnego wskazania Sądu w ww. wyroku, że wyliczenia dotyczące innych miesięcy, niż listopad i grudzień 2014 r., nie mają dla sprawy znaczenia, organ pierwszej instancji przedstawia roczne rozliczenie dotacji stwierdzając, że w 2014 r. liczba uczniów spełniających obowiązek uczestnictwa w co najmniej 50 % zajęć edukacyjnych wyniosła 1689 uczniów, natomiast liczba uczniów, na którą naliczono i wypłacono dotację wyniosła 1075 uczniów, wobec czego, dotacja pobrana na 16 uczniów stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji dotyczy ustalenia obowiązku zwrotu przez skarżącą dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za miesiąc grudzień 2014 r., a nie okresu od stycznia do grudnia 2014 r. Także argumentacji organu odwoławczego Sąd pierwszej instancji nie uznał za przekonującą i zgodną z wytycznymi zawartymi w wyroku I SA/Sz 1212/15, gdyż nie może jego zdaniem stanowić podstawy do dokonywania korekty całorocznej frekwencji § 8 ust. 8 uchwały Rady Powiatu, gdyż ten dotyczy jedynie miesiąca grudnia.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie zaskarżając ten wyrok w całości wniosło o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest § 4 ust. 7 i 8 załącznika do uchwały Rady Powiatu w związku z art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 u.f.p., przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji tych unormowań (niezastosowanie) w procesie rozpatrywania skargi na zaskarżoną decyzję, co skutkuje wadliwością stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku, że organ nie wykazał, że część dotacji wypłaconej w grudniu 2014 r., naliczona została bez uwzględnienia korekty dotyczącej frekwencji uczniów w zajęciach obowiązkowych w tym miesiącu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez uwzględnienie skargi mimo braku naruszenia przez organy obu instancji zasad ustalenia stanu faktycznego i błędne przyjęcie, że organ nie wykazał w sposób należyty, że skarżąca pobrała dotację za grudzień 2014 r. w nadmiernej wysokości;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi w wyniku niezasadnego uznania, że organy nie uwzględniły wskazań zawartych w orzeczeniu kasatoryjnym i nie przeprowadziły postępowania zgodnie z zawartymi w nim wytycznymi;
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których uchylono zaskarżone decyzje i dla których uznano, że organy naruszyły art. 153 p.p.s.a.; przez jedynie lakoniczne stwierdzenie, że organy nie sprostały obowiązkowi dokładnego ustalenia liczby uczniów uprawnionych, na których przysługuje dotacja w miesiącu grudniu 2014 r. i w oparciu o wyliczoną kwotę do wykazania, że ewentualnie doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości; przez wskazywanie na ustalenia organów dotyczące całego 2014 r., których organy nie poczyniły i nie opisały w zaskarżonych decyzjach; przez nieustosunkowanie się i niedokonanie oceny ustaleń poczynionych w decyzjach odnoszących się do listopada i grudnia 2014 r. oraz przez nieokreślenie wskazań co do dalszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że sporną w rozpatrywanej sprawie jest kwestia prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który - ponownie kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w przedmiocie zwrotu części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w miesiącu grudniu 2014 r. - stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obydwu instancji. Ponowna kontrola decyzji była wynikiem wydania prawomocnego wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15, na mocy którego Sąd uchylił pierwotnie wydane w sprawie decyzje z uwagi na to, że: "Z wyliczeń i wywodów organu I instancji nie sposób wywieść, jak organ doszedł do ustalenia liczby 16 uczniów na których dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, bowiem uczniów w ogóle, jak wynika z niekwestionowanych oświadczeń skarżącej było w miesiącu grudniu 173, uprawnionych według oświadczeń było 157 uczniów, zaś organ wypłacił dotację za miesiąc grudzień na 158 uczniów (wyliczenie Sądu)." oraz że: "(...) organ II instancji bezrefleksyjnie to zaaprobował, nie przeprowadzając w istocie żadnej merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji", co w konsekwencji skutkowało potrzebą ustalenia przez organy, liczby uczniów uprawnionych, na których przysługuje dotacja w miesiącu grudniu 2014 r. i w oparciu o kwotę wyliczoną i przekazaną szkole wykazania, że ewentualnie doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w grudniu 2014 r. z jednoczesnym uwzględnieniem, że wyliczenia dotyczące innych miesięcy, niż listopad i grudzień 2014 r., nie mają dla sprawy znaczenia." Sąd pierwszej instancji w obecnie kontrolowanym wyroku przyjął, że przedstawione przez organ pierwszej instancji wyliczenia nadal należy uznać za niezrozumiałe i budzące wątpliwości.
Zwrócił uwagę, że mimo wyraźnego wskazania Sądu, iż wyliczenia dotyczące innych miesięcy, niż listopad i grudzień 2014 r., nie mają dla sprawy znaczenia, organ pierwszej instancji przedstawia roczne rozliczenie dotacji oraz że w świetle wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15 "(...) korekty frekwencji, muszą być przez organ dokonywane na bieżąco a wyliczenia dotyczące innych miesięcy, nie mają dla sprawy znaczenia. Nie może bowiem stanowić podstawy do dokonywania korekty całorocznej frekwencji § 8 ust. 8 uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia 24 maja 2013 r. nr XXXIV/218/2013, gdyż ten dotyczy jedynie miesiąca grudnia." Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy nie sprostały obowiązkowi dokładnego ustalenia liczby uczniów uprawnionych – na których przysługuje dotacja w miesiącu grudniu 2014 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania wymienione w pkt 2 petitum są trafne. Zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegającego na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że organy wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że kontrolowana decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały bez wykonania wytycznych zawartych w wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15 oraz bez wykazania w sposób należyty i przekonywujący, że skarżąca Spółka pobrała dotację w nadmiernej wysokości w miesiącu grudniu 2014 r. Jednocześnie z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na czym powyższe uchybienia miałyby polegać.
W ocenie NSA, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji organy, rozpatrując ponownie sprawę, dokonały wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z ustalonego przez organy stanu faktycznego jednoznacznie wynikało, że wypłacona w dniu 15 grudnia 2014 r. dotacja na grudzień 2014 r., pomniejszona została o korektę wynikającą z rzeczywistej liczby uczniów uczęszczających do szkoły w listopadzie 2014 r., wynikającą z oświadczenia Spółki z dnia 21 listopada 2014 r., tj. 172 uczniów, oraz liczby uczniów spełniających warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w listopadzie 2014 r., wynikającą z oświadczenia Spółki z dnia 9 grudnia 2014 r., tj. 157 uczniów. Wynika z tego, że korekta ta dotyczyła różnicy między ww. wartościami, tj. liczby 15 uczniów.
Jednocześnie organy uwzględniły, wynikającą z oświadczenia Spółki z dnia 9 grudnia 2014 r., rzeczywistą liczbę uczniów uczęszczających do szkoły w grudniu 2014 r., która wynosiła 173 uczniów. Pomniejszenie tej liczby o liczbę korekty za listopad 2014 r., wynoszącą 15 uczniów, było podstawą do wypłacenia Spółce dotacji na grudzień 2014 r. na 158 uczniów.
Niezakwestionowane przez skarżącą Spółkę zapisy § 4 ust. 8 (a nie jak omyłkowo wskazywał Sąd pierwszej instancji § 8 ust. 8, gdyż takiej jednostki redakcyjnej uchwała nie zawiera) uchwały Rady Powiatu w [...] z dnia 24 maja 2013 r., nr XXXIV/218/2013, w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Powiatu oraz zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych i placówek niepublicznych stanowią ponadto podstawę do zwrotu do budżetu powiatu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w terminie do dnia 15 stycznia, w przypadku przekazania w miesiącu grudniu dotacji naliczonej na uczniów, którzy nie spełnili warunku uczestniczenia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu. Złożone w dniu 16 grudnia 2014 r., a zatem po dokonaniu wypłaty dotacji na grudzień 2014 r., oświadczenie Spółki zawierało informację o liczbie uczniów spełniających warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w grudniu 2014 r., która wynosiła 157 uczniów, tj. o 16 uczniów mniej niż liczba 173 uczniów uczęszczających do szkoły w grudniu 2014 r., wynikająca z oświadczenia Spółki z dnia 9 grudnia 2014 r. Stanowiło to podstawę do wyliczenia kwoty części dotacji wypłaconej na miesiąc grudzień 2014 r. w nadmiernej wysokości, która odpowiadała stawce dotacji pomnożonej przez liczbę 16 uczniów, stanowiących różnicę między rzeczywistą liczbą uczniów, a liczbą uczniów spełniających warunek uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w grudniu 2014 r. Zatem inaczej niż twierdzi Sąd pierwszej instancji, przedstawione przez organy wyliczenia nie budziły wątpliwości, a wysokość części nadmiernie pobranej dotacji została ustalona przez organy w sposób prawidłowy w zgodzie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji przeanalizował ponownie materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy w celu ustalenia zarówno rzeczywistej liczby uczniów uczęszczających do szkoły prowadzonej przez Spółkę w miesiącu grudniu 2014 r., jak również liczby uczniów uprawniającej do naliczenia dotacji w tym miesiącu, biorąc przy tym pod uwagę stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r. W tej sytuacji, uznać należy, że analiza dowodów doprowadziła Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie do trafnej konstatacji o zasadności nakazania Spółce zwrotu części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.
Po drugie, bezzasadne jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że organ pierwszej instancji dokonał ustalenia wysokości dotacji do zwrotu za grudzień 2014 r. w oparciu o przedstawienie rocznego rozliczenia dotacji. Sąd ten jednak nie dostrzegł, że organ ten oparł się na rozliczeniu dokonanym w odniesieniu do grudnia 2014 r., które należało ocenić jako prawidłowe, a jedynie dla potwierdzenia zgodności ilości uczniów uprawnionych do naliczania dotacji Spółkę zobowiązano do przedłożenia rozliczenia dotacji za rok 2014.
W konkluzji zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego też względu nakazanie organowi administracji publicznej przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego jest pozbawione racji i prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania postępowania, z naruszeniem zasady szybkości postępowania. Zatem stwierdzić należy, że skarga kasacyjna, w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 4 ust. 7 i 8 załącznika do uchwały Rady Powiatu w związku z art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 u.f.p., przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji tych unormowań (niezastosowanie) w procesie rozpatrywania skargi na zaskarżoną decyzję, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się tak opisanego naruszenia w zaskarżonym wyroku. W istocie bowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował ww. przepisów, a powyższy zarzut nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawą uwzględnienia skargi Sąd pierwszej instancji uczynił przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z dostrzeżonym przez Sąd naruszeniem przepisów postępowania w zakresie prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy oraz naruszeniem zasady związania organów oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku sądu. Dopiero zatem, gdyby Sąd pierwszej instancji przyjął dokonane ustalenia faktyczne za prawidłowe (czego nie uczynił uznając rozstrzygnięcie sprawy co do meritum za przedwczesne), mógłby zastosować przepisy prawa materialnego. Wyjaśnić należy nadto, że odwołanie się przez tenże Sąd do przepisu § 4 ust. 8 (omyłkowo wskazał - § 8 ust.
- 8) uchwały Rady Powiatu, miało na celu jedynie zakreślenie granic niezbędnych do dokonania przez organy ustaleń faktycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednocześnie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, co pozwoliło na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Skarga do WSA w Szczecinie nie była zasadna, gdyż organy obu instancji poczyniły wyczerpujące ustalenia faktyczne w oparciu o całokształt materiału dowodowego oraz dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod właściwe przepisy prawa materialnego. Jednocześnie, jak wskazano wyżej, rozstrzygnięcia organów pozostawały zgodne z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1212/15.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.