Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 506/13

Uzasadnienie

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1676/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi N. S.A. w W. (dalej: Spółka, skarżąca, zobowiązana) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: Prezes UKE) z [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym: oddalił skargę.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Prezes UKE wystawił w dniu [...] listopada 2011 r. tytuł wykonawczy nr [...] za zobowiązania Spółki z tytułu rocznej opłaty za III i IV kwartał 2006 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r.

W piśmie z dnia 6 grudnia 2011 r. zobowiązana wniosła do Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Natomiast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE – jako wierzyciel – uznał za nieuzasadnione podniesione zarzuty, za wyjątkiem zarzutu nr 6, który uznano za niedopuszczalny, ponieważ jest on przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu - w sprawie o stwierdzenie nadpłaty.

Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Organ stwierdził, że tytuł wykonawczy zawiera wskazanie obowiązku, który wynika z art. 185 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), dalej: "p.t.", ponieważ podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystania częstotliwości w pozwoleniu radiowym, jest zobowiązany uiszczać roczne opłaty za prawo dysponowania częstotliwością, o których mowa w art. 185 ust. 1 p.t. Na rodzaj obowiązku wskazuje użyty wzór formularza tytułu wykonawczego dotyczący zobowiązań pieniężnych i obejmuje zapłatę określonej w tytule kwoty, której wysokość i terminy zapłaty określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z 8 lutego 2005 r.", przy uwzględnieniu wydanego danemu podmiotowi pozwolenia radiowego.

Organ uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przez Prezesa UKE art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy z dnia [...] listopada 2011 r. spełnia wymóg wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny.

Brak było również podstaw do określania w tytule pierwszeństwa, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ponieważ nie określa go przepis art. 115 u.p.e.a., a tylko wskazuje kolejność zaspokojenia z kwoty uzyskanej z egzekucji. Pierwszeństwo takie powinno natomiast wynikać z przepisu szczególnego, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku.

Tytuł zawierał też wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. W rubryce 72 tytułu powołano art. 187 w zw. z art. 185 ust. 1 i 3 p.t. w zw. z rozporządzeniem z 8 lutego 2005 r. i jego załącznikiem nr 2 pkt III ppkt 1.

Z kolei upomnienie doręczono zobowiązanemu w piśmie z dnia 9 listopada 2011, nr [...] zawierającym wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r., w którym oznaczenia zaległości dokonano poprzez wskazanie numeru decyzji (pozwolenia radiowego), z którym wiąże się zaległa opłata, terminów zapłaty poszczególnych opłat oraz ich wysokości. Opłaty te powinny być obliczone i wpłacone samodzielnie przez zobowiązanego, dlatego wezwanie to powinno stanowić dla niego podstawę zweryfikowania stanu ciążących na Spółce zobowiązań. Upomnienie ma jedynie na celu przypomnienie zobowiązanemu stanu zadłużenia, a nie udowadniać faktu jego istnienia.

Organ uznał zarzut naruszenia art. 33 pkt 3 u.p.e.a. również za nieuzasadniony. Tytuł określa rodzaj należności, okres z którym się wiąże, kwotę należności głównej, stawkę odsetek, datę od której się je nalicza, kwotę odsetek naliczoną na dzień wystawienia tytułu. Nie jest możliwe dosłowne powtórzenie treści obowiązku "za decyzją nakładającą obowiązek lub za przepisem prawa, z którego ten obowiązek wynika".

Odnosząc się zaś do zarzutu wykonania lub nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, rozszerzonego o naruszenie art. 33 pkt 1u.p.e.a., organ podtrzymał stanowisko o jego niedopuszczalności.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokiem z 5 grudnia 2012 r. oddalił skargę. Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż postanowienie będące przedmiotem skargi jest prawidłowe, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty – nieuzasadnione.

Sąd uznał, że egzekwowane od skarżącej spółki należności to zaległe opłaty (III-IV kwartał 2006 r.) za prawo do wykorzystywania kanałów częstotliwości: określonych w pozwoleniu radiowym z 18 grudnia 2002 r. W treści uzasadnienia tego pozwolenia wskazano, że za prawo do dysponowania częstotliwością albo za prawo do wykorzystywania częstotliwości należy uiszczać opłaty zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Obowiązek dokonywania tych wpłat wynika z treści art. 185 ust. 3 ustawy Prawo Telekomunikacyjne, który stanowi, że podmiot nie posiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu radiowym, jest zobowiązany uiszczać roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Dlatego Sąd uznał za prawidłowe, określenie w Tytule Wykonawczym podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku – ponieważ został wskazany akt normatywny, z którego wynika obowiązek uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością i który zarazem stanowi podstawę prawną do wydania pozwolenia radiowego przyznającego prawo do wykorzystywania częstotliwości (poz.

1. 29) oraz samej decyzji, tj. pozwolenia radiowego, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (poz. 30).

Sąd nie podzielił również, zarzutu dotyczącego naruszenia art. 27 § 1 pkt 5) u.p.e.a. ponieważ w przypadku należności z tytułu opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości brak jest przepisu prawa przyznającego tym należnościom prawo pierwszeństwa zaspokojenia przed innymi należnościami. WSA uznał również, że nie miało miejsce naruszenie art. 27 § 1 pkt 6) u.p.e.a.

Ponadto Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia dyspozycji art. 15 § 1 u.p.e.a. ponieważ zredagowane upomnienie umożliwiało spółce identyfikację zaległych opłat za wykorzystywanie częstotliwości uzyskanych na podstawie zezwolenia radiowego.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia treści art. 33 pkt 3 u.p.e.a., gdyż wskazanie podstawy prawnej należności, których dotyczy Tytuł Wykonawczy nastąpiło przez wskazanie aktu normatywnego, z którego wynika obowiązek uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością i który zarazem stanowi podstawę prawną do wydania pozwolenia radiowego przyznającego prawo do wykorzystywania częstotliwości oraz samego orzeczenia, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Na podstawie tych danych możliwe było jednoznaczne ustalenie egzekwowanego obowiązku.

Również zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. został uznany za bezzasadny, a wbrew zarzutom skargi wierzyciel prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny nie naruszając powołanych w skardze przepisów i zasad procedury administracyjnej – art. 7, art. 77 kpa i art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczenia zaległych rat i podstaw do prowadzenia egzekucji.

WSA wyjaśnił także, że organ prawidłowo uznał, że wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu, gdy zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia.

Ponadto brak było podstaw by uwzględnić zarzut naruszenia treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w z w. z art. 126 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. oraz zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 u.s.d.g.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. wniosła spółka N. zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. 1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954,, zmianami, dalej "u.p.e.a.") i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia że obowiązek jest wymagalny;
2. 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem nie pozwala ono na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania sądu;
3. 3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 5) u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 5) u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że nie jest wymagane wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;
4. 4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6) u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 27 § 1 pkt 6) u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;
5. 5. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 15 § 1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu, że N. doręczono upomnienie spełniające wymogi określone w art. 15 § 1 u.p.e.a.;
6. 6. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 33 pkt 3 u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia;
7. 7. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a. polegającego na przyjęciu, że N. nie mogła powoływać się na zarzut wykonania/nieistnienia obowiązku bowiem zarzut ten miał być rzekomo przedmiotem innego postępowania, podczas gdy owo postępowanie dotyczyło opłat za rok 2007 oraz wniosku o rozłożenie należności na raty, w którym nie mogą być rozpatrzone zarzuty odnoszące się do wykonania/nieistnienia obowiązku;
8. 8. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 KPA i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7 oraz art. 77 KPA polegającego na nierozpoznaniu istoty sprawy;
9. 9. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 156 § 1 pkt 3) KPA w zw. z art. 126 KPA w zw. z art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 220, poz. 1447, ze zmianami, dalej "USDG") i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 156 § 1 pkt 3) KPA w zw. z art. 126 KPA w zw. z art. 11 ust. 9 USDG, polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym;
10. 10. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3) KPA w zw. z art. 155 KPA w zw. z art. 11 ust-9 USDG i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 3) KPA w zw. z art. 155 KPA w zw. z art. 11 ust. 9 USDG polegającego na nieumorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy następczo okazało się, że sprawa została załatwiona innym postanowieniem ostatecznym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Należy podkreślić, że z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko kwestię nieważności postępowania, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Władny zatem jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z kolei z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spółka w swojej skardze kasacyjnej postawiła wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne sformułowała w 10 punktach, przy czym jeden z zarzutów obejmujący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się autonomicznie do działania Sądu I instancji, a pozostałe wiążą naruszenie prawa procesowego z wadliwą kontrolą, jakiej dokonał WSA w W. w zakresie stosowania przez Prezesa UKE przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna Spółki oparta na powołanych w niej zarzutach nie ma uzasadnionych podstaw.

Spółka stwierdza, że uzasadnienie wyroku narusza treść art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie pozwala na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania przyjętego przez Sąd I instancji. Z takim zarzutem nie można się zgodzić, gdyż uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną przedstawia sposób argumentacji przyjęty przez Sąd I instancji w odniesieniu do zarzutów skarżącej, co pozwala dokonać oceny poprawności stosowania prawa, a w konsekwencji dokonanej kontroli. Natomiast co do dalszych wymaganych elementów uzasadnienia, Spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniła dokładniej, na czym miałoby polegać owe naruszenie, jak i nie wykazała drugiej przesłanki, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy takim zredagowaniu, zarzut ten w omawianej części nie poddawał się kontroli instancyjnej.

W ocenie NSA wyrok poddany kontroli kasacyjnej nie narusza art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że kontrolowane przez ten Sąd postanowienie nie narusza tego ostatniego przepisu. Z treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a wynika, że tytuł wykonawczy ma zawierać określenie treści obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną jego istnienia oraz stwierdzenie, że ten obowiązek jest wymagalny, a dla należności pieniężnej także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki, rodzaj i ich stawkę. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia wyroku jednoznacznie potwierdza, że obowiązek podlegający egzekucji odnosi się do nieuiszczonych opłat z tytułu korzystania przez Spółkę z pozwolenia radiowego, a samo pozwolenie nie stanowi podstawy prawnej obowiązku, gdyż taką podstawą są właściwe przepisy prawne, które określają egzekwowany obowiązek i nie wymagają, a nawet nie dopuszczają decyzyjnego precyzowania jego zakresu.

Ponadto należy mieć na uwadze, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. Wzór tytułu wykonawczego wystawianego na więcej niż jedną (ale nie więcej niż cztery) dochodzoną należność pieniężną został określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 22.11.2001 r."). W rubryce 29 wzoru tytułu mówi się o akcie normatywnym (stanowiącym podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiącego, że należność powstaje z mocy prawa). Tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo według ustalonego wzoru.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w uzasadnieniu wyroku WSA poprawnie ocenił, że Prezes UKE wskazał właściwe przepisy konstytuujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym. NSA podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegający na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organ egzekucyjny nie wskazał podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności, w sytuacji, gdy należność z tytułu opłat objętych egzekucją korzysta z takiego prawa. W tym zakresie NSA w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie, z którym pierwszeństwo zaspokojenia takich należności musi wynikać z przepisów szczególnych odnoszących się do takich należności. W rozpoznawanej sprawie ten rodzaj pierwszeństwa nie występuje, bo brak jest przepisów szczególnych, które regulowałyby tę materię. W żadnej mierze tego pierwszeństwa nie można wywodzić z treści art. 115 § 1 u.p.e.a., gdyż treść tego przepisu określa kolejność zaspokajania określonych należności, a pierwszeństwo ustalone w przepisach szczególnych może zmieniać tę kolejność. Zatem tylko w tych przypadkach, gdy regulacja szczególna zmienia to pierwszeństwo, tytuł egzekucyjny musi takie pierwszeństwo wskazywać, więc realizować dyspozycję art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Nadto w myśl zapisu poz. 77 wzoru tytułu wykonawczego, należałoby uzupełnić tę pozycję, gdy z mocy jakiegoś aktu egzekwowana należność korzystałaby z prawa pierwszeństwa zaspokojenia.

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje.

Zdaniem Sądu II instancji nietrafny jest także zarzut naruszenia art. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. polegający na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy tytuł egzekucyjny nie wskazuje podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Tak postawiony zarzut jest chybiony, gdyż Sąd I instancji poprawnie przyjął, że wskazaniem takiej podstawy jest powołanie w tytule egzekucyjnym właściwych przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne: art. 187 w zw. z art. 185 ust. 1 i 2 p.t., przepisów wykonawczych do ustawy, określających tryb i zasady wnoszenia opłat za pozwolenia radiowe. Określenie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa wymaga powołania przepisów kształtujących obowiązek i ten wymóg został spełniony w tytule wykonawczym kontrolowanym przez WSA w W., co potwierdza także wpis w rubryce 72 tytułu wykonawczego zatytułowanej: "inna podstawa prawna egzekucji administracyjnej".

Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., kwestionujący nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy Spółce nie doręczono upomnienia spełniającego wymogi z art. 15 § 1 u.p.e.a. (egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.). Z akt sprawy wynika, że jest to zarzut chybiony, gdyż Spółka otrzymała upomnienie, które zwierało wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r., a z jego treści wynika zaległość, co, do której zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne.

Należy zatem stwierdzić, że treść upomnienia dnia 9 listopada 2011 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz przez załącznik nr 2 do rozporządzenia z 8 lutego 2005 r., określający wzór upomnienia.

W ocenie NSA nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. Spółka twierdzi, że wyrok WSA w W. narusza prawo, bo nie uwzględnia jej skargi w sytuacji, gdy doszło do wadliwego przyjęcia, że określenie obowiązku podlegającego egzekucji jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Przepis art. 33 pkt 3 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu jest określenie obowiązku podlegającego egzekucji niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Z treści art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień lub bezpośrednio z przepisu prawa, o ile te obowiązki nie są poddane egzekucji sądowej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie przyjmuje, że wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku nastąpiło przez odwołanie się do przepisów prawa, które nakładają obowiązek uiszczania opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwościami radiowymi, a pozwolenie radiowe nie jest podstawą takiego obowiązku, ale orzeczeniem, które konkretyzuje zakres tego obowiązku, określając ciążące na Spółce opłaty, skoro korzystała z określonych częstotliwości radiowych.

Zdaniem Sądu II instancji w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których wysokość jest ustalana przez przepisy prawa i one nakładają na zobowiązanego obowiązek ich uiszczenia w oznaczonym czasie, wszczęte przez Spółkę postępowanie obejmujące rozłożenie na raty tych należności musi być potraktowane jako rozpatrzenie zarzutu w odrębnym postępowaniu, a więc w warunkach wynikających z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. W takich przypadkach brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu o wysokości należności uniemożliwiałby prowadzenie skutecznej egzekucji, gdyż jej wysokość byłaby nieokreślona i niepewna, ze względu na możliwe rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu o rozłożenie na raty lub stwierdzeniu nadpłaty. Wynik obu postępowań ma wpływ na wysokość obliczenia należności, której dotyczy tytuł wykonawczy. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest zasadny.

Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 k.p.a., wskazujący na oddalenie skargi mimo nierozpoznania przez organy istoty sprawy. W uzasadnieniu tego zarzutu Spółka precyzuje, że chodzi o naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się organów do argumentacji strony, a przez to niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu NSA podkreśla, że z akt sprawy, a przede wszystkim z uzasadnień postanowień organów obu instancji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Fakt, że argumentacja Spółki nie została uwzględniona nie oznacza automatycznie, że doszło do naruszenia przepisów prawa.

Jako niezasadne należało także uznać zarzuty, podnoszący: naruszenie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. i powiązany z nim zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Opierają się te zarzuty na założeniu, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. może mieć zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Założenie to jest błędne. Zgodnie z art. 11 ust.1 u.s.d.g. właściwy organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki. W myśl natomiast powołanego art. 11 ust. 9 u.s.d.g., jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba, że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Według autora skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy wierzyciel nie rozpoznał środka zaskarżenia w terminie (w tym wypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) to stosownie do powołanego art. 11 ust. 9 u.s.d.g., należy przyjąć, że wydał "rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy".

Konsekwentnie do tego założenia, w ocenie Spółki, zaskarżone postanowienie wydane w trybie 127 § 3 k.p.a. jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując, niedotrzymanie terminu w rozpoznaniu środka zaskarżenia skutkowało powstaniem swoistej fikcji prawnej polegającej na wydaniu rozstrzygnięcia stwierdzającego prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pogląd prezentowany przez Spółkę pozostaje w sprzeczności z regulacjami zawartymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji powołując w tym zakresie przepisy określające skutki braku stanowiska wierzyciela. Zachowanie wierzyciela i jego skutki reguluje powoływany już art. 34 u.p.e.a. oraz art. 35 u.p.e.a., który w § 1 stanowi, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania, przy czym organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

Przede wszystkim jednak skarżąca przedstawiając swoje stanowisko nie dostrzegła, że celem postępowania egzekucyjnego nie jest załatwienie sprawy przedsiębiorcy, w tym wypadku zobowiązanego, lecz doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku.

Wobec powyższego skargę kasacyjną Spółki Akcyjnej N. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490) orzekł jak w sentencji.