Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1024/07 oddalił skargę I. T. P. S.A. w J. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie autoryzacji laboratorium.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
I. T. P. S.A. - powołując art. 19 i 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, ze zm.) oraz art. 61 i 104 k.p.a. - złożyła do Ministra Zdrowia wniosek o wydanie decyzji o autoryzację swego laboratorium w celu uzyskania - zgodnie z art. 21 ust. 3 o systemie oceny zgodności - notyfikacji w zakresie analiz dymu produktów tytoniowych i poboru prób papierosowych.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Minister Zdrowia umorzył postępowanie w sprawie z ww. wniosku, powołując art. 105 § 1 k.p.a. - z uwagi na brak normy kompetencyjnej, upoważniającej do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu organ podniósł, że wymagania dotyczące wyrobów tytoniowych zostały określone ustawie z dnia 9 listopada 1995 r. - o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r., Nr 10, poz. 55, ze zm.) oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 24 lutego 2004 r. - w sprawie badania zawartości niektórych substancji smolistych w dymie papierosowym oraz informacji i ostrzeżeń zamieszczanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 275, ze zm.). W myśl tych przepisów, minister właściwy do spraw zdrowia był zobowiązany do ustanowienia w drodze rozporządzenia listy laboratoriów kontrolnych, przy czym zobowiązanie to nie obejmowało autoryzacji innych laboratoriów na zasadach przepisów ustawy o systemie oceny zgodności, ani na zasadach odrębnych.
Wobec tego, zdaniem organu, wyroby tytoniowe nie podlegają systemowi oceny zgodności w rozumieniu przepisów ustawy o systemie oceny zgodności. Przepisy wspomnianej ustawy nie dotyczą laboratoriów badających wyroby tytoniowe.
Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko, że nie miał kompetencji wynikających z ustawy o systemie oceny zgodności. Twierdził, że prawa i obowiązki Ministra Zdrowia dotyczące nadzoru nad niektórymi właściwościami wyrobów tytoniowych określone zostały w ustawie tytoniowej. Wskazał, że nadzór nad wyrobami tytoniowymi zapewnić miało laboratorium kontrolne, posiadające odpowiednie warunki techniczne i kadrowe, nadzorowane z kolei przez odpowiednie władze państwowe. Warunki te spełniał Oddział Laboratoryjny do Spraw Krajowej Kontroli Substancji Szkodliwych w Wyrobach Tytoniowych przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ł., który ustanowiono laboratorium kontrolnym na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 lutego 2004 r. Wywiódł, że analogie pomiędzy ustawą tytoniową w zakresie dotyczącym ustanawiania laboratoriów kontrolnych, a ustawą o systemie oceny zgodności, uznał za nieuprawnione.
Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że organ administracji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., rozstrzygnięcie oparł na całokształcie materiału dostępnego w sprawie, decyzję uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Podniósł, że skarżąca nie wskazała, na czym miałoby polegać naruszenie art. 10 k.p.a., nie podała jakie czynności w prowadzonym postępowaniu mogłyby zostać przeprowadzone przez organ ponownie rozpatrujący sprawę, nie powołała żadnych dowodów, które chciałaby przeprowadzić. Organ administracji wydał rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, bowiem brak było podstaw do zajęcia stanowiska merytorycznego, postępowanie było bezprzedmiotowe, gdyż żaden organ administracji publicznej nie był umocowany do rozstrzygnięcia sprawy przez podjęcie merytorycznej decyzji administracyjnej. W tych warunkach zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., zdaniem WSA, mogło stanowić jedyną podstawę decyzji.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdził, że stosownie do art. 10 ustawy tytoniowej minister właściwy do spraw zdrowia określił, w drodze rozporządzenia, dopuszczalną zawartość substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w dymie papierosowym, sposób ustalania i wykaz laboratoriów kontrolnych uprawnionych do ustalania zawartości tych substancji, a także treść, formę graficzną i sposób umieszczania ostrzeżeń i informacji, o których mowa w art. 9, biorąc pod uwagę rozróżnienie ostrzeżeń przed szkodliwością używania tytoniu na powszechne i dodatkowe oraz uwzględniając cele polityki zdrowotnej realizowanej ustawą, a w szczególności: 1) zmniejszenie rozpowszechnienia i intensywności używania wyrobów tytoniowych, 2) zmniejszenie szkód zdrowotnych wywołanych przez choroby odtytoniowe, 3) skuteczność nadzoru nad wyrobami tytoniowymi, a także podstawowe standardy w tej dziedzinie określone przepisami prawa Unii Europejskiej.
Wydając ww. rozporządzenie określił w jego § 2 dopuszczalną zawartość tych substancji, sposób ich ustalania i oznaczania oraz na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia podał w jego załączniku wykaz laboratoriów kontrolnych uprawnionych do ustalania zawartości tych substancji w dymie papierosowym. Jednocześnie, jak podano w rozporządzeniu, dokonało ono transpozycji Dyrektywy 2001/37/WE z dnia 5 czerwca 2001 r. - w sprawie dostosowania ustaw, rozporządzeń i przepisów administracyjnych państw członkowskich dotyczących produkcji, prezentacji i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz. Urz. WE L 194 z 18.07.2001, str. 26 i n.).
Zgodnie z powołanym § 3 ust. 1 rozporządzenia w załączniku wskazano jako laboratorium uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, Oddział Laboratoryjny do spraw Krajowej Kontroli Substancji Szkodliwych w Wyrobach Tytoniowych przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ł. Zdaniem WSA, z powołanych przepisów nie sposób wyprowadzić uprawnienia organu administracji, a tym bardziej jego obowiązku, do wydania decyzji rozstrzygającej merytorycznie żądanie spółki. Wskazując na § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia spółka wywodziła, że przepis ten uzasadnia uwzględnienie jej wniosku, także z uwagi na treść art. 4 ust. 3 Dyrektywy. W ocenie Sądu stanowiska tego nie można było podzielić.
W myśl § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia "uznawane są również wyniki badań substancji, o których mowa w § 2 ust. 1, wykonywanych w innych laboratoriach posiadających akredytację w zakresie tych badań uznawaną w państwach członkowskich Unii Europejskiej". Spółka posiada uprawnione laboratorium w Wielkiej Brytanii, zgodnie zatem z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia wyniki jego badań są uznawane w Polsce.
Natomiast według Sądu I instancji z powyższego przepisu nie można wyprowadzić tak dalece idącego wniosku, jaki jest reprezentowany przez skarżącą, że stanowi on podstawę dla organów administracji publicznej do autoryzacji w celu notyfikacji laboratorium zajmującego się takimi badaniami. Przepis ten stanowi bowiem jedynie, co do zasady, o uznawaniu wyników badań laboratoriów posiadających akredytację uznaną w państwach członkowskich Unii. Jego treścią jest zatem uznawanie wyników badań tych laboratoriów, a nie ich akredytacja w celu notyfikacji.
WSA stwierdził, że uprawnienia organu administracji, do spełnienia żądania skarżącej, nie sposób wywieść także z przepisów Dyrektywy. Stosownie bowiem do jej art. 1, Dyrektywa ta przyjmuje jako podstawę wysoki poziom ochrony zdrowia, a jej celem jest, zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących maksymalnych zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach oraz ostrzeżeń odnoszących się do zdrowia i innych informacji, które mają pojawiać się na jednostkowych opakowaniach wyrobów tytoniowych, łącznie z niektórymi środkami dotyczącymi składników oraz opisów wyrobów tytoniowych.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 lutego 2004 r. - w sprawie badania zawartości niektórych substancji smolistych w dymie papierosowym oraz informacji i ostrzeżeń zamieszczanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych, dokonało transpozycji przepisów Dyrektywy, zgodnie z jej art.
1. Skarżąca jednakże reprezentowała stanowisko, iż przepisy art. 4 ust. 1 do 3 Dyrektywy uprawniały ją do wystąpienia z wnioskiem o akredytację w celu notyfikacji swojego laboratorium. WSA wskazał, iż przepisy te określają: normy według, których mierzy się substancje szkodliwe i dokładność wskazań tych substancji podawanych na opakowaniach - art. 4 ust. 1 Dyrektywy, kto te badania przeprowadza lub sprawdza (zatwierdzane i monitorowane przez właściwe władze Państw Członkowskich laboratoria) art. 4 ust. 2 Dyrektywy oraz dodatkowe wymagania Państwa Członkowskiego od producentów lub importerów wyrobów tytoniowych, przy czym Państwo Członkowskie może żądać by badania dodatkowe były przeprowadzone w zatwierdzonym przez nie laboratorium (art. 4 ust. 3 Dyrektywy). Przytoczone przepisy Dyrektywy nie umocowują organu administracji do akredytacji w celu notyfikacji laboratorium skarżącej. Natomiast to, na co zwrócił uwagę organ administracji, zatwierdzenie laboratorium w Ł., o jakim mowa w art. 4 ust. 2 Dyrektywy, nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 lutego 2004 r., a nie w trybie postępowania o jego akredytację w celu notyfikacji.
Zarzut skarżącej o braku informacji na stronie internetowej Komisji Europejskiej o Oddziale Laboratoryjnym do spraw Krajowej Kontroli Substancji Szkodliwych w Wyrobach Tytoniowych przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ł., jako o laboratorium uprawnionym do przeprowadzania badań, przy uznaniu nawet za trafny, w ocenie Sądu nie miał wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jeżeli nawet właściwe organy administracji publicznej nie spełniły dotychczas wymagania określonego w art. 4 ust. 2 Dyrektywy - przekazania wykazu zatwierdzonych laboratoriów - to, w ocenie Sądu, nie zachodziła wątpliwość co do rozumienia przepisów wspólnotowych, wymagająca zwrócenia się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o ich wykładnię.
Sąd wskazał, że skarżąca spółka podnosiła we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, na co także zwróciła uwagę w skardze, iż jej żądanie oparte było, per analogiam, na przepisach ustawy o systemie oceny zgodności. WSA podzielił pogląd organu o nietrafności zastosowania tych przepisów, wskazując, że stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane działać na podstawie przepisów prawa regulujących wprost dany stan faktyczny i nie mogą rozstrzygać sprawy na podstawie regulacji dotyczących "podobnych" stanów faktycznych. Stosowanie analogii pozostaje w sprzeczności z zasadą konstytucyjną ochrony praw i wolności obywatelskich, na co zwrócił już uwagę NSA w wyroku z dnia 3 maja 1985 r., sygn. akt II SA 112/85 (ONSA 1985, Nr 1, poz. 27).
I. T. P. S.A. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 10 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. - o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r., Nr 10, poz. 55, ze zm.);
- 2. § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 lutego 2004 r. - w sprawie badania zawartości niektórych substancji smolistych w dymie papierosowym oraz informacji i ostrzeżeń zamieszczanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 275, ze zm.);
- 3. art. 1 i art. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/37/WE z dnia 5 czerwca 2001 r. - w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych:
- - polegające na uznawaniu, że skarżąca nie ma możliwości skutecznego dochodzenia umieszczenia jej laboratorium na liście zatwierdzonych laboratoriów, o której mowa w art. 4.2. Dyrektywy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumentację - w jej ocenie - popierająca zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. - statuuje jedną z podstawowych zasad postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, tj. zasadę związania tego sądu granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z przywołanych przepisem bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (która w niniejszej sprawie nie występowała). Powyższe oznacza to, że wyrok sądu I instancji kontrolowany może być przez sąd kasacyjny tylko i wyłącznie w kwestiach poruszanych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną.
Art. 174 p.p.s.a. dookreśla przy tym, na jakich podstawach skarga kasacyjna może być oparta. W szczególnością podstawą skargi kasacyjnej może być: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwie zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mieszczące się w przedstawionym katalogu podstawy skargi kasacyjnej - jako przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji sprecyzowane przez wnoszącego środek odwoławczy - wyznaczają kierunek i zakres kontroli dokonywanej przez sąd kasacyjny. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. zostały zatem ukształtowane odmiennie od zasad obowiązujących przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 134 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W rozpatrywanym przypadku istota sporu dotyczyła tego czy Minister Zdrowia posiada kompetencje do wydania merytorycznej decyzji o autoryzacji laboratorium w celu notyfikacji w zakresie analiz dymu produktów tytoniowych i poboru prób papierosowych.
W myśl przedstawionej wyżej zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej rozpoznanie wniesionego w niniejszej sprawie kasacyjnego środka odwoławczego sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy kompetencje Ministra Zdrowia do merytorycznego rozstrzygnięcia o żądaniu zgłoszonym przez stronę można wyprowadzić z treści prawidło interpretowanych przepisów objętych skargą kasacyjną.
W ocenie składu orzekającego Sąd I instancji trafnie uznał, że z treści art. 10 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. - o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (cytowanego w części wstępnej uzasadnienia) nie można wyprowadzić obowiązku ani uprawnienia organu administracji do wydania merytorycznej decyzji w przedmiocie żądania zgłoszonego przez stronę.
Przepis - na co wskazuje jego brzmienie - w sposób niebudzący wątpliwości zawiera jedynie delegację dla Ministra Zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnej zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w dymie papierosowym, sposobu ustalania i wykazu laboratoriów kontrolnych uprawnionych do ustalania zawartości tych substancji, a także treści, formy graficznej i sposobu umieszczania ostrzeżeń i informacji, o których mowa w art. 9; przepis stanowi też, że Minister winien wziąć przy tym pod uwagę rozróżnienie ostrzeżeń, uwzględnić cele polityki zdrowotnej realizowanej ustawą oraz podstawowe standardy w tej dziedzinie określone przepisami prawa Unii Europejskiej.
Nie uzasadnia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku także zarzut błędnej wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 24 lutego 2004 r. - w sprawie badania zawartości niektórych substancji w dymie papierosowym oraz informacji i ostrzeżeń zamieszczanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych.
Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej z uregulowania zawartego w ustępie 2 § 3 ww. aktu wykonawczego - zgodnie z którym uznawane są również wyniki badań substancji, o których mowa w § 2 ust. 1, wykonywanych w innych (niż wynikające z ust.
- 1) laboratoriach posiadających akredytację w zakresie tych badań uznawaną w państwach członkowskich Unii Europejskiej - nie wynika kompetencja do wydania decyzji w spornej kwestii.
Podzielić należy zaprezentowany przez Sąd I instancji pogląd, że powyższy przepis stanowi jedynie o uznawaniu - co do zasady - wyników badań laboratoriów posiadających akredytację uznaną w państwach członkowskich Unii. Jego treścią nie jest zatem akredytacja laboratoriów w celu notyfikacji.
Niewątpliwie rekonstruowanie normy prawnej z przepisu powinno odbywać się przy zachowaniu dyrektyw interpretacyjnych. Dominująca rola wykładni językowej nie wyklucza jednak posłużenia się wykładnią systemową i funkcjonalną, w tym mieszczącą się w ich obrębie wykładnią prowspólnotową.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednak - mimo uwzględnienia regulacji zawartej w art. 1 i 4 Dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady - analizowanym wyżej przepisom - (tj. art. 10 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań zawartości niektórych substancji w dymie papierosowym /.../) - nie można przypisać waloru normy kompetencyjnej dla organu administracyjnego do załatwienia wniosku strony w drodze merytorycznej decyzji administracyjnej.
Istotnie art. 1 ww. Dyrektywy wskazuje, że celem jej jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących maksymalnych zawartości substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach oraz ostrzeżeń odnoszących się do zdrowia i innych informacji, które mają pojawiać się na jednostkowych opakowaniach wyrobów tytoniowych, łącznie z niektórymi środkami dotyczącymi składników oraz opisów wyrobów tytoniowych, przyjmując jako podstawę wysoki poziom ochrony zdrowia.
Tak określony cel dyrektywy nie pozwala jednak wyinterpretować z ww. przepisów jak i z art. 4 ust. 2 Dyrektywy (stanowiącego o przeprowadzaniu badań w laboratoriach badawczych zatwierdzanych i monitorowanych przez właściwe władze Państw Członkowskich) upoważnienia i obowiązku organu do wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej wniosek o autoryzację laboratorium celem jego notyfikacji w zakresie analiz dymu tytoniowego i poboru próbek papierosowych.
Normy kompetencyjne charakteryzują się bowiem tym, że nie tylko są skierowane do organu ale i określają rodzaj i zakres czynności, których dokonanie w określony sposób pociąga za sobą skutek w postaci możliwości podjęcia aktu administracyjnego kończącego postępowanie jurysdykcyjne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takich cech nie posiadają przepisy wskazane w podstawach rozpoznawanej skargi kasacyjnej.
Dodać przy tym trzeba, że - zgodnie z ugruntowanym w piśmiennictwie i orzecznictwie poglądem - władczy akt organu administracji publicznej musi mieć wyraźną podstawę w przepisach prawnych rangi ustawowej, co znajduje oparcie w konstytucyjnej zasadzie wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP i w art. 6 K.p.a.
Także domniemanie formy decyzji administracyjnej dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy istnieją normy administracyjnego prawa materialnego, które określają treść działania organu administracji publicznej. Domniemanie formy decyzji administracyjnej nie obejmuje bowiem domniemania podstaw działania organu administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że chybiony jest zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 10 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badania zawartości niektórych substancji smolistych w dymie papierosowym. Dokonana wykładnia tych przepisów jest zgodna z ich brzmieniem i nie pozostaje w sprzeczności z celem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/37/WE.
Nie można też podzielić poglądu autora skargi kasacyjnej, że prawo strony do domagania się decyzji rozstrzygającej o autoryzacji laboratorium wywieść można wprost z ww. przepisów Dyrektywy. Przede wszystkim z tego względu, że dyrektywy skierowane są do państw członkowskich. Wybór metody i sposobu realizacji celu leży w gestii państw członkowskich, warunkiem zaś związania podmiotów przepisami dyrektyw jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego.
Końcowo godzi się wyjaśnić, że jako zarzutu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać zawartych w jej uzasadnieniu twierdzeń, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niezgodnie z prawdą przyjął, iż I. T. P. S.A. w J. posiada uprawnione laboratorium w Wielkiej Brytanii. Brak bowiem wskazania naruszenia jakiego przepisu miał się w tym zakresie dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła też, że organ administracji powinien (z uwagi na treść art. 7-10 oraz art. 65 k.p.a.) wskazać jej właściwy tryb postępowania, o ile tryb, w którym wniosek złożyła, nie jest prawidłowy. Powyższe nie zostało jednak sformułowane jako zarzut naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zatem w tej materii Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny wypowiadać się.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 pkt lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).