Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2324/16, oddalił skargę K. Sp. z o.o. w B. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] października 2015 r. K. Sp. z o.o. w B. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Pismem z dnia [...] maja 2016 r. poinformowano spółkę iż jej projekt spełnił kryteria wyboru projektów jednak nie uzyskał wymaganej liczby punktów. W wyniku oceny merytorycznej uzyskał bowiem 8 pkt, natomiast minimalna liczba punktów umożliwiająca wybranie projektu do dofinansowania w ramach konkursu wynosiła 12.
Pismem z dnia [...] maja 2016 r. spółka wniosła protest, odwołując się od negatywnej oceny i domagając się ponownej oceny merytorycznej oraz przyznania punktów dla wskazanych kryteriów.
W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdzono że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Instytucja Pośrednicząca (dalej: IP), odnosząc się do Kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji" podkreśliła, że w uzasadnieniu negatywnej oceny projektu wskazano, iż wnioskodawczyni nie uwierzytelniła wystarczająco posiadania zasobów finansowych. Z kolei spółka poddała w wątpliwość, czy w ramach przedmiotowego kryterium można brać pod uwagę uwierzytelnienie zasobów finansowych. IP podzieliła stanowisko wnioskodawcy, iż uzasadnienie niespełnienia wskazanego kryterium nie odnosi się do istoty tego kryterium, lecz dotyczy innego kryterium (posiadania zdolności do sfinansowania projektu). Z powyższych względów IP uznała, że ocena w tym kryterium nie została przeprowadzona prawidłowo i uwzględniła protest. Projekt uzyskał w tym kryterium 1 punkt.
Odnośnie Kryterium "Wydatki w ramach projektu są racjonalne i uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu projektu" podkreślono, że w uzasadnieniu jego negatywnej oceny wskazano, iż wnioskodawczyni nie uzasadniła w sposób wystarczający zasadności poniesienia wydatków dotyczących usług rehabilitacyjnych, hotelowych i gastronomicznych. Wydatki te zostały uznane za niezwiązane z wdrożeniem wyników prac badawczo-rozwojowych, które są przedmiotem projektu.
Skarżąca spółka podniosła, że pozytywna ocena kryterium nr 1 oznacza, iż przedmiotem projektu jest wdrożenie komercyjne wykonanych badań w postaci usług świadczonych w ośrodku medycznym. Potwierdza to uzasadnienie pozytywnej oceny ww. kryterium: (...) Celem projektu jest [...]. Projekt zakłada budowę nowego zakładu - ośrodka medyczno-rehabilitacyjnego wraz z zakupem niezbędnych urządzeń i wyposażenia". Części składowe inwestycji - a co za tym idzie projektowanie ośrodka medycznego - takie jak, wskazywane przez oceniających: usługi rehabilitacyjne, hotelowe czy gastronomiczne, są podstawowym, niezbędnym wyposażeniem tego typu obiektów i nie są dominującym kosztem. Wskazana w ocenie możliwość wykorzystania infrastruktury przez klientów branży turystycznej, przy równoczesnym stwierdzeniu, że skala projektu wykracza poza wdrożenie efektów badań słuchowych potencjałów, wywołane jest, zdaniem spółki, subiektywną oceną panelistów.
Instytucja Pośrednicząca nie zgodziła się z wnioskodawczynią i stwierdziła, że w ramach kryteriów: "Projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo - rozwojowych oraz Wydatki w ramach projektu są racjonalne i uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu projektu", ocenie podlegają odrębne aspekty projektu. Ocenie podlega bowiem, czy projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych oraz, czy przeprowadzone prace mają kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu. Weryfikowane są zatem zakres i terminy przeprowadzonych prac B+R, rodzaj i poziom wydatków poniesionych w związku z prowadzonymi pracami, forma i sposób uwzględnienia ich w aktywach firmy, czy sposób zabezpieczenia praw własności intelektualnej. W kryterium nr 3 ocenie podlegają wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu i przewidziane do objęcia wsparciem. W szczególności weryfikowane jest ich uzasadnienie i racjonalność do zaplanowanych działań i celów projektów oraz celów określonych dla działania.
Zdaniem IP, we wniosku o dofinansowanie brak jest szczegółowego opisu, uzasadnienia oraz powiązania z przeprowadzonymi badaniami wydatków związanych z usługami wellness & spa, noclegowymi i gastronomicznymi oraz turystyki senioralnej, które wnioskodawczyni wyszczególnia we wniosku aplikacyjnym. Wskazane obszary wykraczają poza zakres wdrożenia wyników prac B+R i nie są bezpośrednio związane z tymi wynikami. Organ podkreślił, że we wniosku o dofinansowanie zadeklarowano, iż z oferty ośrodka będą korzystali również klienci lokalni, korzystający z usług obiektu w formie pakietów jednodniowych, obejmujących usługi świadczone w centrum medycznym i/lub centrum wellness & spa lub będą korzystali tylko i wyłącznie z usług gastronomicznych, w tym klienci indywidualni, instytucjonalni oraz eventowi. Zdaniem organu, informacje te nie są zgodne z opisem zawartym w I części wniosku o dofinansowania "Cele wniosku’’ oraz z informacjami zawartymi w proteście, wskazującymi, że budowany ośrodek będzie służył wyłącznie wdrożeniu [...].
Instytucja Pośrednicząca wskazała nadto, że koszty kwalifikowane dotyczące usługi hotelowej i gastronomicznej stanowią ponad 40% kosztów kwalifikowalnych planowanych do poniesienia przez spółkę. W ocenie IP, na podstawie danych z wniosku nie jest możliwe ocenienie, jaki odsetek kosztów kwalifikowalnych będzie powiązany z celem projektu, tj. będzie służył wdrożeniu [...], a jaki będzie dotyczył grupy osób zdrowych, podróżujących w celu regeneracji zdrowia, chcących uzyskać dostęp do szeroko pojętej opieki zdrowotnej polegającej przede wszystkim na zachowaniu/pozyskaniu lepszego stanu zdrowia i/lub estetycznego wyglądu własnego ciała, połączonego z wypoczynkiem, regeneracją sił fizycznych i psychicznych, zwiedzaniem atrakcji i walorów turystycznych oraz rozrywką. W przedstawionych okolicznościach IP stwierdziła prawidłowość dokonanej oceny merytorycznej i nie uwzględniła protestu.
W zakresie kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" IP przypomniała, że spółka twierdzi, iż projekt spełnia to kryterium, gdyż dołączony do dokumentacji akt notarialny sprzedaży nieruchomości uwiarygodnia posiadanie środków własnych. Dodatkowo wnioskodawczyni podniosła, że w Regulaminie konkursu nie ma zapisów zobowiązujących do dostarczenia na etapie oceny projektu promesy udzielenia kredytu. IP nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem spółki. Wartość inwestycji wynosi 47.645 tys. zł brutto. Wnioskodawca w Tabeli nr 11 jako docelowe źródła finansowania projektu, oprócz dotacji wskazał środki własne w łącznej kwocie 3.500 tys. zł oraz kredyt w kwocie 32.762.75 tys. zł. Wnioskodawczyni podała, że projekt sfinansowany zostanie z dotacji wypłacanej w formie zaliczki w kwocie 3,4 mln zł oraz w formie refundacji w kwocie 8 mln zł, podwyższenia kapitału własnego o 3,5 mln zł, pożyczki od udziałowca w kwocie 1 mln zł oraz kredytu inwestycyjnego w kwocie 39,75 mln zł. VAT dla inwestycji finansowany będzie z kredytu obrotowego na VAT w kwocie 1,8 mln zł. Zdaniem organu, kryterium to zostało uznane za niespełnione z uwagi na brak uwierzytelnienia w sposób wystarczający posiadania odpowiednich zasobów, tj. nieprzedłożenie promesy potwierdzającej finansowanie z pożyczki lub kredytu.
Organ podkreślił, że wnioskodawca w chwili składania wniosku o dofinansowanie projektu jest zobowiązany do wykazania jego wykonalności finansowej. W analizowanym przypadku spółka świadomie zrezygnowała z dołączenia do dokumentacji promesy kredytowej z uwagi na koszt jej wystawienia oraz brak możliwości uzyskania promesy na okres 9 m-cy, ze względu na brak - zdaniem spółki - praktyk bankowych w wystawianiu promes na tak długi okres. Organ stwierdził, iż twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia, bowiem banki wystawiają promesy nawet na dwunastomiesięczne okresy, w zależności od wniosku klienta i jego kondycji finansowej.
Nadto organ podniósł, iż wnioskodawca może też potwierdzić pozyskanie finansowania projektu w formie umowy kredytowej, co eliminuje etap promesy kredytowej. Rezygnując z dołączenia dokumentu potwierdzającego wykonalność finansową inwestycji, wnioskująca spółka świadomie podjęła ryzyko braku wykazania zdolności do sfinansowania projektu.
Podkreślono również, iż wnioskodawczyni jest spółką celową, a wartość projektu jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do jej możliwości finansowych i wielkości aktywów - ujemny kapitał własny wskazuje na niewielkie prawdopodobieństwo pozyskania kredytu. We wskazanych okolicznościach, zdaniem organu, nie było podstaw do uznania kryterium za spełnione.
Zdaniem IP, dołączona do protestu promesa, zgodnie z § 14 ust. 3 Regulaminu konkursu, nie może stanowić podstawy oceny kryterium, gdyż nie została dołączona do wniosku o dofinansowanie. Nadto z jej zapisów wynika, że nie została podjęta ostateczna decyzja w sprawie udzielenia kredytu.
Odnośnie zarzutu dotyczącego § 13 ust. 7 Regulaminu konkursu organ wyjaśnił, że zapis ten - w przypadku finansowania projektu kredytem bankowym - oznacza konieczność przedłożenia przed zawarciem umowy o dofinansowanie umowy kredytowej, w przypadku kiedy do wniosku została dołączona promesa kredytowa. W ten sposób następuje ostateczne potwierdzenie pozyskania źródła finansowania w formie kredytu.
Odnośnie kryterium "Innowacyjność produktu" organ wskazał, że skarżąca nie zgadza się z oceną i wnosi o przyznanie co najmniej 3 pkt z uwagi na charakter innowacji w skali światowej. Dodatkowo spółka podniosła, że upowszechnienie monitoringu klientów w stanie spoczynku przy pomocy wskaźnika analizy słuchowych potencjałów (AEP) będzie mieć wpływ na dalszy rozwój całej branży medycznej. Równocześnie przyjmuje, iż nie jest to projekt z zakresu wysokich i średnio-wysokich technologii lub zaawansowanych technologicznie i wiedzochłonnych usług, zgodnie z klasyfikacją Eurostat, co uniemożliwia przyznanie maksymalnej liczby punktów. IP częściowo zgodziła się z przedstawionym stanowiskiem. Ponowna ocena kryterium wykazała, że innowacyjność nowej usługi opiera się również na nowych funkcjonalnościach oraz cechach wyróżniających w stosunku do produktów konkurencyjnych podmiotów działających w tej samej branży.
W konsekwencji organ uwzględnił protest w zakresie omawianego kryterium i przyznał 3 pkt. W odniesieniu do kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" organ wskazał, że opisany w projekcie potencjał rynkowy w zakresie usług medycznych jest nieadekwatny do zakresu projektu. Wnioskodawczyni dopuszcza możliwość sprzedaży usług na rynku turystycznym w nieograniczonym zakresie. Dla usług turystycznych byłby to opłacalny projekt, jednakże nie koresponduje to z celami Działania 3.2.1. i przeprowadzonymi badaniami B+R. Spółka nie zgodziła się z dokonaną oceną podnosząc, że projekt spełnia wszystkie wymagania tego kryterium. Podkreśliła ponadto, że w prognozach wykazano usługi medyczne i powiązane z nimi usługi dietetyczno-gastronomiczne, przy czym nie były to usługi turystyczne niekorespondujące z celami Działania 3.2.1, jak podano w uzasadnieniu negatywnej oceny. Organ stwierdził w tym zakresie, że we wniosku o dofinansowanie wskazano iż, spółka będzie świadczyć 3 rodzaje usług, w tym noclegową i dietetyczno-gastronomiczną, które są typowymi usługami turystycznymi. W świetle takiego zapisu nie można więc wykluczyć braku istotnego wpływu usług turystycznych na opłacalność projektu.
Zdaniem IP, uzasadniając opłacalność projektu wnioskodawczyni lakonicznie odniosła się do potencjału rynkowego projektu z zakresu usług medycznych. Dane z wniosku dotyczą głównie usług turystycznych. Z uwagi na niewykazanie opłacalności projektu na rynku usług medycznych i skupienie się jedynie na rozpoznaniu rynku usług turystycznych, protest w przedmiotowym zakresie uznano za bezzasadny.
W skardze na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Sp. z o.o. zarzuciła dokonanie oceny projektu niezgodnie z § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, tj. niezgodnie z kryteriami merytorycznymi, określonymi w załączniku nr 1 do regulaminu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż projekt nie spełnił wymogów oceny merytorycznej w zakresie określonych kryteriów. Tym samym projekt nie uzyskał maksymalnej liczby punktów w podanych kryteriach oceny merytorycznej. Skarżąca spółka wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a wskazane naruszenia prawa miały istotny wpływ na jej wynik oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania PARP. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Sąd I instancji stwierdził, że zarzuty sformułowane w proteście, a następnie podniesione w skardze zostały poddane szczegółowej analizie i ocenie, czego efektem było podwyższenie liczby punktów pierwotnie przyznanych w dwóch kryteriach ("Przygotowanie projektu do realizacji" oraz "Innowacyjność produktu"). Zdaniem WSA, powyższe okoliczności przesądzają o bezzasadności skargi w części dotyczącej kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji". Jeśli zaś chodzi o kryterium "Wydatki w ramach projektu są racjonalne i uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu projektu", WSA stwierdził, iż w jego przypadku możliwy był do uzyskania 1 pkt. Ich racjonalność i zasadność musiała się odnosić do zaplanowanych przez spółkę działań i celów projektu oraz celów określonych dla działania.
Sąd wskazał, że pod pojęciem "Wydatki racjonalne" należy rozumieć to, że ich wysokość musi być dostosowana do zakresu zaplanowanych czynności/potrzeb inwestycyjnych. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany przedstawić w dokumentacji aplikacyjnej sposób przeprowadzenia rozeznania rynku oraz wskazanie źródeł danych, na podstawie których określono kwoty poszczególnych wydatków. Z kolei "Wydatki uzasadnione’’ to takie które muszą być potrzebne i bezpośrednio związane z realizacją działań uznanych za kwalifikowane, zaplanowanych w projekcie. Wnioskodawca jest zobowiązany wykazać w dokumentacji aplikacyjnej konieczność poniesienia każdego wydatku i jego związek z planowanym wdrożeniem wyników prac badawczo-rozwojowych. WSA podkreślił, iż sprawdzeniu podlega także to, czy wydatki są właściwie przyporządkowane do ich odpowiednich kategorii. Dopuszczalne jest także dokonywanie przez oceniających korekty wydatków kwalifikowanych zgodnie z progami procentowymi określonymi w Regulaminie Komisji Oceny Projektów (dalej: KOP).
Podkreślenia wymaga, że dokonanie korekty progu procentowego określonego w Regulaminie KOP oznacza niespełnienie Kryterium. W konsekwencji 0 pkt przyznaje się, gdy wydatki nie są racjonalne i uzasadnione, a oceniający dokonali korekty wydatków kwalifikowanych powyżej progu procentowego określonego w Regulaminie KOP. Natomiast 1 pkt przyznaje się wtedy, gdy wydatki są kwalifikowane, racjonalne i uzasadnione.
Zdaniem organu i Sądu I instancji, we wniosku spółki brak jest szczegółowego opisu, uzasadnienia oraz powiązania z przeprowadzonymi badaniami wydatków związanych z usługami wellness i spa, a nadto noclegowymi i gastronomicznymi oraz tzw. turystyki senioralnej, które skarżąca wyszczególnia we wniosku aplikacyjnym. Skarżąca nie wykazała zatem konieczności poniesienia wszystkich wydatków jako potrzebnych i bezpośrednio związanych z wdrożeniem wyników prac badawczo-rozwojowych.
WSA zgodził się z oceniającymi, że wydatki zaplanowane w projekcie i ich skala wykraczają znacząco poza wdrożenie efektów badań słuchowych potencjałów wywołanych, zaś infrastruktura zaplanowana do powstania może być wykorzystywana przez ogół klientów, w tym niekorzystąjących z efektów terapeutycznych. Przeprowadzona ocena wykazała poza tym że koszty kwalifikowane dotyczące usługi hotelowej i gastronomicznej stanowią ponad 40% kosztów kwalifikowanych, planowanych do poniesienia przez Wnioskodawcę. Z informacji wskazanych we wniosku o dofinansowanie nie wynika jednak jaki odsetek kosztów kwalifikowalnych będzie powiązany z celem projektu, a jaki będzie dotyczył grupy wskazanej we wniosku jako "osoby zdrowe’’, które w celu regeneracji zdrowia, chcą uzyskać dostęp do opieki zdrowotnej związanej także z wypoczynkiem, regeneracją sił fizycznych i psychicznych, zwiedzaniem atrakcji i walorów turystycznych oraz rozrywką.
Ponadto beneficjent potwierdził na panelu ekspertów chęć przyjmowania klientów komercyjnych (na poziomie od 10 do 20% klientów). Wobec powyższego KOP słusznie uznała, iż przedmiotowe kryterium nie zostało całościowo spełnione.
Za niesłuszny Sąd uznał zarzut, że w przypadku wątpliwości Panel ekspertów winien podczas prezentacji projektu wyjaśniać je. Stosownie do treści § 8 ust. 6 Regulaminu Konkursu, w przypadku, gdy do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów niezbędne okaże się złożenie przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów innych, niż wymienione we wniosku o dofinansowanie, KOP może, w uzasadnionych okolicznościach, wezwać wnioskodawcę do ich złożenia. WSA podniósł, iż Komisja dokonała oceny na podstawie informacji zamieszczonych we wniosku o dofinansowanie oraz uzyskanych w trakcie prezentacji projektu.
W ocenie Sądu, Informacje te słusznie uznano za wystarczające i niebudzące wątpliwości i na tej podstawie negatywnie oceniono ww. kryterium. W związku z tym, nie było konieczności wzywania podmiotu do złożenia dodatkowych dokumentów, gdyż opis projektu pozwalał na ocenę w omawianym zakresie.
Sąd I instancji nie zgodził się z argumentem, iż we wniosku dokonano szczegółowego opisu usług i urządzeń w kontekście prac B+R. Dokonywana ocena nie dotyczyła bowiem przydatności planowanych wydatków do określonej koncepcji biznesowej, a racjonalności i niezbędności z punktu widzenia wdrożenia przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych. Za niewystarczające WSA uznał powtarzające się we wniosku uzasadnienie nabywania określonych urządzeń, zawężające się do stwierdzenia, że zakup ten jest bezpośrednio związany z wdrożeniem wyników badań B+R.
Odnośnie kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" Sąd stwierdził, iż w jego ramach ocenie podlega, czy wnioskodawca posiada odpowiednie środki finansowe do sfinansowania całości wydatków w ramach projektu. Te środki muszą być wystarczające na realizację projektu oraz na zapewnienie jego płynności finansowej z uwzględnieniem dofinansowania. Jeśli chodzi o weryfikację w tym zakresie, to jest ona dokonywana na podstawie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych za ostatnie dwa lata obrotowe oraz w prognozach finansowych zawartych w dokumentacji aplikacyjnej. W przypadku finansowania projektu również z innych niż dotacja, zewnętrznych źródeł (np. kredyt, pożyczka), ocenie podlega wiarygodność/realność pozyskania takich zewnętrznych źródeł finansowania, w tym wiarygodność osób/podmiotów potwierdzających zapewnienie finansowania. W omawianym Kryterium ocena zostaje dokonana na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowe.
Sąd przypomniał, że zdaniem skarżącej, projekt spełnia przedmiotowe kryterium, gdyż dołączony do dokumentacji akt notarialny sprzedaży nieruchomości uwiarygodnia posiadanie środków własnych. Dodatkowo spółka podniosła, że w Regulaminie konkursu brak jest zapisów wskazujących na obowiązek dostarczenia na etapie oceny projektu promesy udzielenia kredytu. Powyższego stanowiska WSA nie podzielił, bowiem wartość opisywanej inwestycji wynosi 47.645.000 zł brutto. Jako docelowe źródła finansowania projektu, oprócz dotacji wskazano środki własne w łącznej kwocie 3.500.000 zł. oraz kredyt w kwocie 32.762.750 zł. Skarżąca podała również, że projekt sfinansowany zostanie z dotacji wypłacanej w formie zaliczki w kwocie 3.400.000 zł. oraz w formie refundacji w kwocie 8 mln zł, podwyższenia kapitału własnego o 3,5 mln zł, pożyczki od udziałowca w kwocie 1 mln zł oraz kredytu inwestycyjnego w kwocie 39,75 mln zł. VAT dla inwestycji finansowany miał być z kolei z kredytu obrotowego na ten podatek w kwocie 1,8 mln zł. Kryterium to zasadnie nie zostało uznane za spełnione, z uwagi na brak uwierzytelnienia w sposób wystarczający posiadania odpowiednich zasobów, tj. brak przedłożenia promesy potwierdzającej pozyskanie finansowania w formie pożyczki lub kredytu.
Sąd I instancji przypomniał, że wnioskodawczyni w momencie składania wniosku o dofinansowanie projektu była zobowiązana do wykazania jego wykonalności finansowej oraz realności pozyskania źródeł finansowania. Istotne jest więc przedłożenie dokumentu potwierdzającego wykonalność finansową, tzn. potwierdzenie wiarygodności źródła finansowania projektu wskazanego we wniosku. W przypadku kredytu bankowego jednym z takich dokumentów może być promesa kredytowa. Wnioskodawca jednak zrezygnował z dołączenia do dokumentacji takiej promesy. WSA wskazał, że zamiast promesy wnioskodawca może potwierdzić pozyskanie finansowania projektu również w formie umowy kredytowej, jednakże tego skarżąca nie uczyniła. Zdaniem WSA, przedstawiony na etapie skargi dowód dotyczący oświadczenia A. S.A., z którego wynika że bank ten wystawia promesy kredytowe na finansowanie inwestycji ważne 6 miesięcy, nie potwierdza, że praktyka taka jest wśród innych banków.
Sąd stwierdził również, że skarżąca ma charakter spółki celowej, zaś wartość projektu jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do jej możliwości finansowych i wielkości aktywów. Stąd ocena w zakresie omawianego Kryterium, która wiązała się z brakiem przyznania pkt. musi być uznana za właściwą.
Następnie Sąd stwierdził, iż wsparcie w ramach Kryterium "Innowacyjność produktu’’ mogą uzyskać projekty dotyczące innowacji produktowej co najmniej na skalę polskiego rynku tzn., że objęty wdrożeniem produkt charakteryzuje się nowością w odniesieniu do posiadanych przez niego nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku polskim. Przy czym w trakcie oceny premiowane będą projekty o innowacyjności przekraczającej skalę kraju, z dużym potencjałem rozwojowym z punktu widzenia branży i rynku oraz projekty z zakresu wysokich i średnio-wysokich technologii lub zaawansowanych technologicznie i wiedzochłonnych usług, zgodnie z klasyfikacją Eurostat.
Zatem w trakcie oceny będą brane pod uwagę: - nowość produktu (wyrobu lub usługi), - potencjał zastosowanego rozwiązania do dalszego rozwoju branży i rynku, zakres technologii (wysokie i średnio wysokie) lub usług (wiedzochłonne). Ocena w tym Kryterium dokonywana jest w skali od 0 do 5 pkt, przy czym liczba przyznanych punktów oznacza, że projekt spełnia Kryterium w stopniu: doskonałym, bardzo dobrym, dobrym, dostatecznym, niskim, niedostatecznym. Z akt sprawy wynika, że projekt spółki ostatecznie otrzymał 3 pkt. Wyczerpujące umotywowanie takiej oceny zawiera uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, które podziela Sąd I instancji. Ponowna ocena w tym Kryterium wykazała jednak, iż innowacyjność nowej usługi opiera się również na nowych funkcjonalnościach oraz cechach wyróżniających w stosunku do produktów działających w tej samej branży, co pozwoliło na przyznanie oceny dobrej (3 pkt), która mieści się w granicach uprawnień, a zarazem swobody oceniających.
Sąd wskazał, że w trakcie oceny Kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu’’ bierze się zaś pod uwagę czy: 1. produkt powstały w wyniku projektu będzie konkurencyjny w stosunku do istniejących na rynku (m.in. pod względem ceny, użyteczności, design), a w przypadku produktów niemających odpowiednika na rynku planowane cechy i funkcjonalności produktu wskazują na możliwość uplasowania produktu na rynku;
- 2. produkt stanowi odpowiedź na zidentyfikowane potrzeby, wymagania i preferencje odbiorców, a w przypadku produktów niemających odpowiednika na rynku, wnioskodawca uwiarygodnił powstanie zapotrzebowania na produkt;
- 3. rynek docelowy został przez Wnioskodawcę dobrze zdefiniowany w zakresie jego wielkości, tendencji rozwojowych i ostatecznego odbiorcy oraz przewidywana wielkość rynku dla danego produktu wskazuje na potencjalny sukces ekonomiczny projektu;
- 4. strategia wprowadzania produktu na rynek jest efektywna i realna;
- 5. prognoza finansowa przychodów oraz kosztów związanych z wdrożeniem produktu wskazuje na opłacalność projektu;
- 6. założenia i dane przyjęte przez Wnioskodawcę przy określeniu potencjału rynkowego produktu (o których mowa w pkt 1-5) są realne. W oparciu o analizę punktów, możliwe jest przyznanie od 0 do 3 pkt, przy czym: 0 pkt – nierzetelne dane, brak opłacalności projektu; 1 pkt – dane rzetelnie przedstawione, projekt wykazuje opłacalność na poziomie przeciętnym; 2 pkt – dane rzetelnie przedstawione, wysoka opłacalność projektu; 3 pkt – dane rzetelnie przedstawione, wysoka opłacalność projektu, produkt o dużym potencjale eksportowym. Kryterium to dotyczy zatem oceny potencjału rynkowego rezultatu projektu, tj. wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych, a nie innych usług, których świadczenie nie jest konieczne dla takiego wdrożenia. Sąd podzielił stanowisko organu, iż w zakresie analizy opłacalności wdrożenia projektu, wnioskodawczyni lakonicznie odniosła się do wykazania takiego potencjału, głównie z zakresu usług medycznych związanych z wdrożeniem prac B+R. Przytoczone we wniosku dane dotyczą głównie typowych usług turystycznych, niekoniecznie związanych z wdrożeniem wyników prac B+R. Zdaniem WSA, trudno byłoby przyjąć na podstawie wniosku, że spółka dostatecznie wykazała potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu, którego podstawowym celem było wdrożenie wyników przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych w zakresie profilaktyki i terapii dotyczącej udaru mózgu osób w wieku senioralnym. Ocenę projektu także i w przedmiotowym Kryterium WSA uznał za prawidłową. Opisany w projekcie potencjał rynkowy w zakresie usług medycznych był bowiem nieadekwatny do zakresu projektu, co skutkowało zasadnym przyznaniem tylko 1 pkt. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że podwyższenie przyznanych pkt z 8 do 10 nie wpłynęło na ocenę projektu, który nie uzyskał wymaganych 12 pkt kwalifikujących go do dofinansowania. W przedstawionych okolicznościach WSA oddalił skargę na podstawie art. 62 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217; powoływanej dalej jako: ustawa o realizacji programów).
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K. Sp. z o.o. w B. Wyrok zaskarżyła w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o realizacji programów oraz art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (dalej zwane: rozporządzenie nr 1303/2013) w zw. z art. 100 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1303/2013 oraz w zw. z art. 14, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 7, 5 i 4, art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4, 5, 7, ust. 3, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 46 ust. 3, art. 49 ust. 1, 2 i 3 pkt 4, art. 58 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o realizacji programów i w zw. z § 6 ust. 1, § 11, § 25, § 26 i § 27 oraz § 3 pkt 8, 16, 19, 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 lipca 2015 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 (Dz. U. poz. 1027; powoływanego dalej jako: rozporządzenie z 10 lipca 2015 r.) oraz w zw. z art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1804; powoływanej dalej jako: ustawa o PARP) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie błędne niezastosowanie w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy i błędne przyjęcie, że ocena projektu została dokonana zgodnie z prawem oraz tym samym z poszanowaniem zasady przejrzystości i równego traktowania wnioskodawców, w sytuacji gdy ocena projektu została dokonana z naruszeniem tychże zasad i naruszeniem prawa, a odmowa przyznania poszczególnych punktów za spełnienie poszczególnych kryteriów nastąpiła w oparciu o stwierdzenie niespełnienia wymagań i kryteriów, które nie były określone w Regulaminie i co do których Agencja nie żądała nawet dokumentów lub które nie zostały określone w sposób przejrzysty i jasny, bądź też przyznania w sposób dowolny punktów poniżej ilości wynikającej z norm i warunków określonych w Regulaminie;
- 2. przepisów postępowania, w stopniu który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 37 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 7, 5 i 4, art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4, 5, 7, ust. 3, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 46 ust. 3, art. 49 ust. 1, 2 i 3 pkt 4, art. 58 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy o realizacji programów w zw. z § 6 ust. 1, § 11, § 25, § 26 i § 27 oraz § 3 pkt 8, 16, 19, 20 rozporządzenie z 10 lipca 2015 r. oraz w zw. z art. 4 ust. 1a ustawy o utworzeniu PARP oraz art. 106 § 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 64 ustawy o realizacji programów poprzez oddalenie skargi, mimo iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i skarga winna zostać uwzględniona w szczególności z uwagi na naruszenie powołanych wyżej przepisów, a wobec oddalenia skargi naruszenie tychże przepisów miało miejsce także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i wobec tego oddalenia miało ono istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy o realizacji programów w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia sprzecznie z dyrektywami wskazanymi w tymże przepisie poprzez niewyjaśnienie w szczególności na jakiej podstawie Sąd przyjmuje, że organ dokonał prawidłowych ustaleń i prawidłowych czynności w zakresie oceny projektu, w sytuacji gdy strona wykazała, że organ przyjął błędnie niezgodnie z Regulaminem kryteria oceny projektu i błędnie odwzorował warunki realizacji projektu przedłożone we wniosku i wyjaśnieniach, i przyjął wobec tego błędne założenia jednocześnie nie prosząc o wyjaśnienia w tym zakresie, a nadto Sąd nie ustosunkował się w sposób merytoryczny do tychże zarzutów ani doprecyzowanych na rozprawie zarzutów, w tym naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego i zasady przejrzystości i równego traktowania, powielając w istocie uzasadnienie i argumentację organu a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w ogóle wskazania przepisów prawa w oparciu o które Sąd orzekał, a tym bardziej ich wyjaśnienia oraz oceny prawnej.
Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.
Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi.
Strona skarżąca kasacyjnie stawia zatem oba rodzaje zarzutów z art. 174 p.p.s.a., jednak czyni to w ten sposób, że Sąd II instancji może odnieść się do nich łącznie.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną, zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o realizacji programów oraz art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1303/2013 w zw. z art. 100 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1303/2013 oraz w zw. z art. 14, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 7, 5 i 4, art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4, 5, 7, ust. 3, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 46 ust. 3, art. 49 ust. 1, 2 i 3 pkt 4, art. 58 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o realizacji programów i w zw. z § 6 ust. 1, § 11, § 25, § 26 i § 27 oraz § 3 pkt 8, 16, 19, 20 rozporządzenia z 10 lipca 2015 r. oraz w zw. z art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości oraz prawa procesowego tj. art. 37 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 7, 5 i 4, art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4, 5, 7, ust. 3, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 46 ust. 3, art. 49 ust. 1, 2 i 3 pkt 4, art. 58 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy o realizacji programów w zw. z § 6 ust. 1, § 11, § 25, § 26 i § 27 oraz § 3 pkt 8, 16, 19, 20 rozporządzenie z 10 lipca 2015 r. oraz w zw. z art. 4 ust. 1a ustawy o utworzeniu PARP oraz art. 106 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy o realizacji programów, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy o realizacji programów.
Zarzuty te nie są zasadne. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 37 ust. 1 ustawy o realizacji programów ma charakter przepisu prawa procesowego. Przepis art. 37 ust. 1 u.z.r.p.: "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania", nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest bowiem prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które nie wynikają jednak z przepisów k.p.a. lecz są zapisane w samej ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020.
Zgodnie z art. 37 ust. 2 u.r.p. projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego. Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 u.r.p.). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektów w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 u.r.p.). Zgodnie z art. 39 ust. 2 u.r p. konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 u.r.p.), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 u.r.p.).
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że brak jest podstaw do uznania, że organ, a zanim Sąd I instancji naruszył art. 37 ust. 1 u.r.p., który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jak trafnie podkreślił w swoim uzasadnieniu Sąd I instancji spółka świadomie zrezygnowała z dołączenia do dokumentacji promesy kredytowej, co oznacza, że rezygnując z dołączenia dokumentu potwierdzającego wykonalność finansową inwestycji, wnioskująca spółka świadomie podjęła ryzyko braku wykazania zdolności do sfinansowania projektu.
Dodatkowo WSA wskazał, że we wniosku spółki brak jest szczegółowego opisu, uzasadnienia oraz powiązania z przeprowadzonymi badaniami wydatków związanych z usługami wellness i spa, a nadto noclegowymi i gastronomicznymi oraz tzw. turystyki senioralnej, które skarżąca wyszczególnia we wniosku aplikacyjnym. Zgodzić należy się zatem z poglądem Sądu i organu, że Skarżąca nie wykazała konieczności poniesienia wszystkich wydatków jako potrzebnych i bezpośrednio związanych z wdrożeniem wyników prac badawczo-rozwojowych, ponieważ wydatki zaplanowane w projekcie i ich skala wykraczają znacząco poza wdrożenie efektów badań słuchowych potencjałów wywołanych, zaś infrastruktura zaplanowana do powstania może być wykorzystywana przez ogół klientów, w tym niekorzystąjących z efektów terapeutycznych.
Ponadto zasadnie wyjaśniono, że skoro skarżąca ma charakter spółki celowej, a wartość projektu jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do jej możliwości finansowych i wielkości aktywów, to ocena organy w zakresie omawianego Kryterium, która wiązała się z brakiem przyznania punktu musi być uznana za właściwą. Podkreślić raz jeszcze należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Podkreślić wypada także, że Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować.
Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie, a taki wniosek musi zostać odrzucony.
W tym kontekście należy zaznaczyć, że z treści rozporządzenia nr 1303/2013/PE i Rady (UE) wynika, że istotą funkcjonowania różnych funduszy, o których stanowią jego przepisy, jest osiąganie celów, dla których te fundusze powołano. Bez wątpienia z przepisów tego rozporządzenia wynika, że głównym zadaniem podmiotów dysponujących środkami funduszy jest ochrona budżetu Unii i realizowanie zadań zgodnie z celami jakie zostały przypisane dla każdego z funduszy, przy czym realizacja tych celów musi uwzględniać zasady efektywności i oszczędności. Do tych wartości wprost odwołuje się preambuła rozporządzenia, a także art. 125 ust. 3 lit. a/ pkt i/ tego aktu. Rozwinięciem tych założeń jest nakaz ustanowienia zasad odnoszących się do kwot, które mają być uznane jako wydatki kwalifikowalne przy rozliczaniu poszczególnych programów. Ogólne założenie w tym zakresie jest takie, by przekazane na te programy kwoty były skutecznie wykorzystywane na realizację inwestycji i płatności na rzecz ostatecznych odbiorców.
Z treści przepisów rozporządzenia nr 1303/2013/PE i Rady (UE) wynika, że ustalone w tym zakresie zasady, zwłaszcza dotyczące kwot, które mają być wydatkami kwalifikowalnymi, powinny być elastyczne, by dawały podstawę do wspierania instrumentów kapitałowych z korzyścią dla docelowych przedsięwzięć (np. pkt 62 preambuły rozporządzenia). Nie zasadny jest zatem zarzut naruszania wskazanych przepisów skoro jak już podkreślono wyżej spółka nie wykazała konieczności poniesienia wszystkich wydatków jako potrzebnych i bezpośrednio związanych z wdrożeniem wyników prac badawczo-rozwojowych.
Art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) ustawy o zasadach realizacji stanowi, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust.
1. Zgodnie natomiast z art. 64 ustawy o zasadach realizacji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Pojęcie odpowiedniego stosowania przepisów prawa oznacza, że w przepisie zawierającym taką konstrukcję legislacyjną, zwanym przepisem odsyłającym można wyodrębnić tę część, którą określa się jako zakres odniesienia oraz tę część dotyczącą przepisów odniesienia (przepisów stosowanych), która wskazuje, jakie przepisy mają być odpowiednio stosowane. Chodzi o trzy grupy przypadków: przepisy odniesienia stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji do danego zakresu odniesienia, czyli wprost; przepisy odniesienia stosuje się z pewnymi zmianami; niestosowanie przepisów do innego zakresu odniesienia (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 56/06, OSNC 2007, nr 3, poz. 43).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył wskazanych przepisów prawa, ponieważ mimo braku wskazania w art. 64 ustawy z 2014 r. o zasadach realizacji programów przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., ocena projektów zgłoszonych do objęcia finansowaniem ze środków UE nie może być wykonywana przez sądy administracyjne w sposób sprzeczny z przyznaną tym sądom w art. 184 Konstytucji RP rolą, a zatem w sposób inny niż w stosunku do aktów wymienionych w art. 3 § 1 p.p.s.a. Jest to więc kontrola dokonywana wyłącznie w płaszczyźnie zgodności z prawem.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., należy zauważyć, iż zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony, zwłaszcza że nie wskazano też na czym naruszenie jego polegało.
Nie jest również trafny zarzut podniesiony w pkt 3) petitum skargi kasacyjnej. Według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o jej zasadności. Wymagane jest jedynie, by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wszystkie wymogi ustawowe. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy o zasadach realizacji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.