Postanowienie NSA z 6 grudnia 2016 r., II GSK 5259/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa Lubelskiego

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 710/16 w zakresie odrzucenia skargi Województwa Lubelskiego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela

Skład

sędzia NSA Anna Robotowska przewodniczący

Sprawa

w sprawie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, objętym skargą kasacyjną postanowieniem z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 710/16, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w skrócie: p.p.s.a., odrzucił skargę Województwa Lubelskiego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

I

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak ustalono z urzędu sprawa ze skargi Województwa Lubelskiego na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który postanowieniem z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1301/15 skargę strony odrzucił. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Rozpoznając kolejną skargę Województwa Lubelskiego, Sąd uznał, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy procesowej w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Mocą tego przepisu, wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu i dlatego skargę Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2016 r. na postanowienie SKO w Lublinie z dnia [...] września 2015 r. WSA odrzucił, stwierdzając jej niedopuszczalność.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że wprawdzie wcześniej wydane przez WSA w dniu 26 lutego 2016 r. postanowienie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której traktuje art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie doszło w tej sprawie do prawomocnego osądzenia (rozpoznania) sprawy (zob. komentarz do art. 58 J.P. Tarno, Komentarz, LexisNexis, 2011 r.), to wniesienie ponownie skargi na to samo rozstrzygnięcie SKO, które wskutek zmiany stanu prawnego zostało wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej powoduje, że ponowna skarga na to postanowienie jest również niedopuszczalna.

II

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Województwo Lubelskie wniosło skargę kasacyjną domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jednocześnie zrzekając się rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi Województwa na postanowienie SKO w Lublinie poprze niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w stwierdzeniu, iż postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna, a postanowienie Sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Trafnie WSA, przywołując treść art. 3 § 2 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu wprowadzonym ustawą zmieniającą z 9 kwietnia 2015 r., wskazał, że przepis ten miał zastosowanie w sprawie. Z dniem 15 sierpnia 2015 r., od kiedy nowelizacja ustawy procesowej weszła w życie, przepis ten stanowi, iż wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Z tego powodu WSA w Lublinie prawidłowo uznał w zaskarżonym postanowieniu wniesioną skargę za niedopuszczalną.

Natomiast błędnie w podstawie prawnej Sąd pierwszej instancji wskazał art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podczas gdy skarga była niedopuszczalna, dlatego że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. A zatem w podstawie prawnej należało prawidłowo wskazać art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący szeroko opisał przebieg postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia SKO w Lublinie. Niemniej jednak stanowisko Województwa Lubelskiego – będącego wierzycielem w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym – dotyczące oceny zarzutów dłużnika nie jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji badając dopuszczalność wniesionej skargi uznał, że była ona niedopuszczalna i dlatego skargę odrzucił.

Za niemającą znaczenia należy uznać argumentację skarżącego, że Sąd pierwszej instancji wadliwie nie dostrzegł, iż przedmiotem wniesionej skargi było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a postanowienie SKO w Lublinie z [...] września zostało zaskarżone "przy okazji wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej".

Reasumując powyższe, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.