Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 2 marca 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 2837/08 oddalił skargę A. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 12 maja 2005 r. S. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Z. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005, deklarując do płatności działki o łącznej powierzchni 98,03 ha, po czym w dniu 8 września 2005 r. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W postępowaniu dotyczącym renty strukturalnej S. M. złożył umowę darowizny sporządzoną 21 listopada 2005 r., na mocy której przekazał A. M. (córce) działki o łącznej powierzchni 57,66 ha. W związku z powyższym decyzją z 29 listopada 2005 r. organ – Kierownik Biura Powiatowego Agencji przyznał wnioskodawcy rentę strukturalną.
W dniu 29 listopada 2005 r. A. M. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z powodu przeniesienia przez S. M. gospodarstwa rolnego na rzecz wnioskodawczyni – córki. Wezwany do potwierdzenia przeniesienia posiadania gospodarstwa S. M. złożył 6 grudnia 2005 r. oświadczenie, w którym potwierdził fakt przeniesienia posiadania gruntów rolnych wskazanych w umowie darowizny z 21 listopada 2005 r. na rzecz A. M. Kierownik Biura Powiatowego Agencji w Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. umorzył postępowanie wszczęte z wniosku S. M. o przyznanie płatności oraz decyzją z 22 lutego 2006 r. przyznał A. M. – jako przejmującej posiadanie – płatności bezpośrednie do gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku złożonym w dniu 12 maja 2005 r. przez S. M. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji we W. pismem z 14 maja 2008 r. zawiadomił A. M. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji w Z. z [...] lutego 2006 r. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie organu, strona w dniu 29 maja 2008 r. złożyła pismo, w którym wyjaśniła kwestie dotyczące przejęcia posiadania gospodarstwa rolnego.
Do pisma tego załączyła aneks nr [...] do umowy dzierżawy z 16 listopada 1994 r. (sporządzony 1 marca 2006 r.), potwierdzający cesję praw S. M. wynikających z ww. umowy na rzecz A. M. (dotyczących 11 działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 32,1633 ha), oraz oświadczenie S. M. z 8 listopada 2005 r. o przekazaniu na rzecz A. M. gruntów rolnych dzierżawionych na podstawie umowy dzierżawy i aneksu z 12 października 2005 r. (z potwierdzeniem, iż zostało złożone do Sekcji Terenowej Agencji Nieruchomości Rolnych w J.G. 8 listopada 2005 r.).
W dniu [...] maja 2008 r. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji we W. wydał decyzję, w której na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego w dniu 22 lutego 2006 r. Od tego rozstrzygnięcia A. M. wniosła odwołanie.
Prezes Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. podtrzymał decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego wykładnia art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.) oraz art. 74 ust. 3 lit. b/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 141 z 30.04.2004 r., s.
18) prowadzi do wniosku, że warunkiem koniecznym do przejęcia płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest przejęcie wszystkich gruntów zadeklarowanych przez przekazującego we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Prezes Agencji zauważył, że A. M. na dzień [...] lutego 2006 r. (tj. dzień wydania decyzji) nie była uprawniona do otrzymania płatności na rok 2005, gdyż część działek ewidencyjnych objęła w posiadanie dopiero w dniu 1 marca 2006 r. Tym samym Prezes Agencji stwierdził, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji z [...] maja 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z 22 lutego 2006 r. była prawidłowa. Słusznie bowiem uznano, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji wydana została z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 1 ww. ustawy o płatnościach bezpośrednich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. M. na tę ostateczną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygający jest stan prawny obowiązujący w dniu wydania tej decyzji. Zatem, organy orzekające w sprawie obowiązane były uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji z [...] lutego 2006 r. oraz materiał dowodowy wówczas zgromadzony.
Zdaniem Sądu I instancji treść art. 4 ust. 1 ustawy nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten daje uprawnienie do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych tylko temu następcy – producentowi rolnemu, który wszedł na podstawie umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy w posiadanie gospodarstwa rolnego zgłoszonego w pierwszym wniosku. Przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego odnosi się w tym przypadku do przekazania wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności złożonym przez dotychczasowego producenta rolnego.
Sąd I instancji przypomniał, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. skarżąca przejęła w posiadanie tylko część tych gruntów (tj. bez 32,1633 ha – które to przejęła w dzierżawę po ojcu dopiero na podstawie aneksu do umowy z 1 marca 2006 r.). Ponadto, składając wniosek o przyznanie płatności w dniu 29 listopada 2005 r. skarżąca przedstawiła tylko jeden dokument – umowę darowizny, mającą potwierdzać przejęcie posiadania gospodarstwa objętego wnioskiem przekazującego. Złożona umowa darowizny obejmowała część gruntów, których dotyczył wniosek przekazującego – tj. 57,66 ha (a nie 98,03 ha). Jej wniosek był bezpośrednio związany z wnioskiem poprzedniego posiadacza – tj. przekazującego i dotyczyć mógł tylko tych samych gruntów. Skarżąca wnioskując o takie płatności po przekazującym, obowiązana więc była wykazać, że wszystkie grunty objęte jego wnioskiem przejęła w posiadanie.
Sąd I instancji zaznaczył, że skarżąca nie spełniła tego warunku, a mimo to uzyskała decyzję przyznającą jej wnioskowane płatności do powierzchni 98,03 ha. Skarżąca nie przejęła w drodze umowy w posiadanie gruntów dzierżawionych przez jej ojca od Agencji Nieruchomości Rolnej. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że organy orzekające w sprawie słusznie stwierdziły, że decyzja z [...] lutego 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa wobec niezastosowania art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru.
Sąd I instancji podkreślił, że treści art. 4 ust. 1 ww. ustawy wyraźnie wynika, że dla otrzymania płatności na podstawie tego przepisu nie wystarczy samo stwierdzenie posiadania gruntów (objętych pierwotnym wniosek o płatności) w rozumieniu faktycznego władztwa na rzeczą. Konieczne jest przeniesienie posiadania tych gruntów w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy. Regulacja ta ma charakter szczególny, albowiem dotyczy szczególnego przypadku, gdy płatność zostaje przyznana innemu podmiotowi niż ten, który złożył wniosek i tylko spełnienie ww. warunku umożliwia uzyskanie płatności w tym trybie – tj. po przekazującym. Nie znajdują tu zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego. Sąd I instancji zaznaczył również, że nie znalazł podstaw do przeprowadzenia, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z dokumentów przedstawionych przez skarżącą.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. A. M. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., zarzuciła naruszenie:
- – przepisów prawa materialnego, tj. art. 336 k.c. i art. 338 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.) przez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że A. M. nie spełnia wymogów uprawniających do otrzymania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005 r. z uwagi na zaniechanie obowiązku przejęcia w posiadanie wszystkich gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku, podczas gdy A. M. spełnia wszystkie wymogi określone ww. przepisami;
- – rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem materialnym, pomimo konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z prawem;
- – przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. i art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. polegające na:
- a) zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z:
- – oświadczenia Dolnośląskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego we Wrocławiu Oddział w J. G. Powiatowy Zespół Doradców w Z. z dnia [...] września 2008 r. – na okoliczność wykazania, że w listopadzie 2005 r. nastąpiło przeniesienie władztwa nad gruntami rolnymi wcześniej użytkowanymi przez S. M. na jego córkę A. M. oraz wykazania, iż w listopadzie – grudniu 2005 r. skarżąca czuła się posiadaczką gruntów rolnych dotychczas wykorzystywanych rolniczo przez ojca a ponadto starań o zwiększenie kultury rolnej gruntów rolnych, które objęła we władanie,
- – oświadczenie zaświadczenia J. B. z dnia 21 października 2008 r. na okoliczność stwierdzenia faktu, że przedstawiciel Agencji Nieruchomości Rolnych Sekcja Terenowa w J. G. w dniu 8 listopada 2005 r. ustnie wyraził zgodę na cesję dzierżawionych gruntów na podstawie umowy z 16 listopada 1994 r. miedzy A. M. a S. M., przejścia posiadania faktycznego dzierżawionych gruntów na A. M. w dniu 8 listopada 2005 r., wykazania, że aneks do umowy dzierżawy został sporządzony dopiero 1 marca 2006 r. na skutek reorganizacji biura Agencji Nieruchomości Rolnych w J. G.i przenosin tego Biura do R. W.,
- b) uznaniu, że potwierdzenie faktu władania przez A. M. od listopada 2005 r. gruntami wcześniej użytkowanymi przez ojca nie jest sporne i nie ma wpływu na wynik sprawy, podczas gdy przeniesienie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich ma decydujące znaczenie i zostało wadliwie ocenione przez Sąd I instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. M. podniosła, że art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych nie zawiera własnej definicji posiadania, gdyż jest to termin z zakresu prawa cywilnego. Podkreślił, że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego – wyrok z dnia 16 czerwca 1972 r. (sygn. akt III CRN 121/72) posiadaniem jest stanem faktycznym polegającym na władztwie faktycznym nad rzeczą, przez które rozumie się możność władania rzeczą. Zatem ocena prawna wniosku dokonana w zaskarżonym wyroku i w decyzjach organów była niezgodna z prawem. A. M. wykazała dokumentami, że w dniu 8 listopada 2005 r. przejęła we władanie gospodarstwo rolne, które dotychczas prowadzili rodzice T. L. M. oraz S. M.. W tej dacie A. M. uzyskała fizyczne władanie działkami rolnymi opisanymi w umowie darowizny z dnia 21 listopada 2005 r. i aneksem do umowy dzierżawy z dnia 1 marca 2006 r. Zaistniał więc stan określony jako corpus possesionis.
Skarżąca podkreśliła także, że w dniu 8 listopada 2005 r. wystąpiła do Agencji Nieruchomości Rolnych w J. G. o wyrażenie zgody na przejęcie gruntów rolnych dzierżawionych przez ojca. Oświadczenie to Agencja przyjęła milcząco. Ten stan oznacza zaistnienie umowy posiadania rolnego i uprawnia skarżącą do płatności bezpośrednich.
Z wymienionych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanej nim w mocy decyzji nr [...] Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. oraz poprzedzającej ją decyzji albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zarzuty podnoszone w tej skardze w ramach obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. są nietrafne.
Przede wszystkim brak jest podstaw do zarzucenia zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa materialnego w postaci art. 336 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o płatnościach poprzez ich błędną wykładnię.
Należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło przeniesienia całego gospodarstwa rolnego na rzecz skarżącej w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., że z treści art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach wyraźnie wynika, iż dla otrzymania płatności na podstawie tego przepisu nie wystarczy samo stwierdzenie posiadania gruntów w rozumieniu faktycznego władztwa nad rzeczą.
Przepis ten bowiem przewiduje jako konieczny warunek do spełnienia przesłanek do uzyskania płatności przeniesienie posiadania wszystkich gruntów objętych pierwotnym wnioskiem o płatności w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy.
Zatem z przeniesieniem posiadania gruntów na rzecz następcy pierwotnego wnioskodawcy wiąże się istotny element tego zdarzenia jakim jest zgodnie z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach umowa cywilnoprawna (sprzedaży, dzierżawy lub sama umowa).
Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 336 i 338 k.c. dotyczących instytucji prawa cywilnego – posiadanie, gdyż po pierwsze nie dokonywał wykładni tego przepisu ani go nie stosował stwierdzając, że przepisy te nie znajdują zastosowania w odniesieniu do art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach.
Jeszcze raz należy podkreślić, że w tej sprawie decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia o stwierdzenie nieważności decyzji o płatnościach miało rażące naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach przez ustalenie, że przeniesienie posiadania nie nastąpiło w wyniku stosownej umowy, a nie czy skarżąca faktycznie w dniu wydania decyzji pierwotnej o płatnościach była w posiadaniu wszystkich gruntów objętych pierwotnym wnioskiem o płatności jej poprzednika prawnego.
Skarżąca nie przejęła w drodze umowy w posiadanie gruntów dzierżawionych przez jej ojca od Agencji Nieruchomości Rolnych przed wydaniem decyzji objętej stwierdzeniem nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jak wynika z dokumentu aneksu nr [...] do umowy dzierżawy z dnia 16 listopada 1994 r. sporządzonym w R. W. w dniu 1 marca 2006 r. to dzierżawca Stanisław Marek scedował na rzecz swojej córki A. M. prawa i obowiązki z umowy dzierżawy określone w tym aneksie na co wydzierżawiający –Agencja Nieruchomości Rolnych wyraziła zgodę. Zgodnie z treścią pkt 4 tego aneksu A. M. oświadczyła, że przejęcie przedmiotu dzierżawy zostało dokonane w dniu podpisania niniejszej umowy.
Natomiast dowód w postaci oświadczenia kierownika Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Z. z dnia [...] września 2008 r. (akta sprawy WSA k.
- 11) wydanego na podstawie relacji skarżącej A. M., na które powołuje się skarżąca w skardze kasacyjnej, w żaden sposób nie mógł podważyć ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Dlatego też kolejne zarzuty skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. i art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka również podlegały oddaleniu z przyczyn następujących.
Po pierwsze zasadnie Sąd I instancji przyjął, że rażące naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez ustalenie, że nie nastąpiło przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego w całości w wyniku umowy na rzecz skarżącej stanowiło podstawę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o płatnościach i w związku z tym nie można mówić o naruszeniu przepisu art. 151 p.p.s.a.
Sąd I instancji po stwierdzeniu, że w zaskarżonej decyzji nie naruszono art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach prawidłowo rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Po drugie zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu – oświadczenia Ośrodka Doradztwa w Z. jest chybiony, gdyż Sąd I instancji odniósł się do tego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że okoliczność potwierdzona tym dokumentem była niesporna w sprawie i nie miała wpływu na wynik sprawy. Należy podkreślić, że powyższy dokument potwierdził jedynie, że skarżąca faktycznie włada gruntami ojca od listopada 2005 r., a nie że nastąpiło to w drodze umowy w odniesieniu do wszystkich gruntów rolnych wcześniej użytkowanych przez jej ojca.
Kolejne oświadczenie pracownika Agencji Nieruchomości Rolnych w J. G. z dnia [...] października 2008 r. również jako dowód z dokumentu złożony w toku postępowania sądowoadministracyjnego było przedmiotem odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji również w tym zakresie twierdzenia, że dokument ten przedstawia także okoliczności znane przez organy orzekające w sprawie i pozostające bez istotnego wpływu na wynik sprawy.
Wyrażenie ustnie zgody na cesję gruntów dzierżawionych przez pracownika Agencji bez zawarcia stosownej umowy nie wypełniło przesłanki z art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach, a mianowicie przeniesienia posiadania w wyniku umowy.
Dokument ten potwierdził jedynie, że umowa do chwili wydania decyzji o płatnościach podlegającej unieważnieniu nie została zawarta.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku przyjął, że rażące naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach polegało na ustaleniu, że nie nastąpiło przeniesienie całego gospodarstwa rolnego będącego w użytkowaniu ojca skarżącej na jej rzecz w wyniku umowy to bez istotnego znaczenia jest okoliczność czy skarżąca faktycznie posiadała całe to gospodarstwo w czasie wydania decyzji o płatnościach, czy dopiero nastąpiło to w wyniku zawarcia aneksu do umowy dzierżawy (w umowie potwierdziła objęcie w posiadanie dzierżawionych gruntów w chwili podpisania aneksu).
Okoliczność, że faktycznie skarżąca objęła w posiadanie całe gospodarstwo rolne swojego ojca, wykazane w pierwotnym wniosku o płatności, w czasie składania wniosku o przejęcie uprawnień przez skarżącą czy też w czasie wydania decyzji o przyznanie płatności i tak nie miała decydującego znaczenia dla wyniku sprawy bez ustalenia, że nastąpiło przeniesienie tego posiadania na jej rzecz w wyniku umowy a nie per facta concludentia lub przez fakty dokonane.
Natomiast powoływane przez skarżącą dowody w postaci dwóch dokumentów oświadczeń pracowników Ośrodka i Agencji nie poświadczyły przeniesienia posiadania dzierżawionych gruntów na rzecz skarżącej w wyniku umowy przed wydaniem decyzji o przyznaniu płatności.
Reasumując powyższe rozważenia należało dojść do przekonania, że wszystkie zarzuty procesowe podważające ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji nie zasługiwały na uwzględnienie z powodów wykazanych wyżej.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.