Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 289/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargi K. W. i H. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W wyniku kontroli przeprowadzonej [...] października 2014 r. ustalono, że w lokalu o nazwie "[...]", mieszczącym się przy ul. [...] w [...], znajdowały się włączone i przygotowane do gry automaty MAX CASH 2 MULTIGAME nr [...] oraz NOVO-PUB nr [...]. Gry kontrolne przeprowadzone na tych urządzeniach doprowadziły do uznania, że naruszono przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 165; dalej u.g.h.).
Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie wymierzył skarżącym (oznaczonym jako "[...]") karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W ocenie organu, wobec dowodów zgromadzonych w postępowaniu należało uznać, że prowadzące działalność w formie spółki cywilnej K. W. i H. K. podlegają karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako urządzające gry w rozumieniu tego przepisu. W lokalu prowadzonego przez skarżące sklepu, a więc poza kasynem gry, znajdowały automaty do gier. K. W. i H. K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie umów najmu zawartych w dniach [...] kwietnia 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. udostępniły powierzchnię lokalu z przeznaczeniem na zainstalowanie urządzeń, zapewniając możliwość podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej i ich poprawne funkcjonowanie oraz zobowiązując się do udostępniania urządzeń do używania gościom oraz klientom lokalu zgodnie z ich przeznaczeniem. Z tytułu najmu najemca był zobowiązany do zapłaty czynszu w wysokości 162,60 zł powiększonego o należny podatek VAT.
Organ uznał, że skoro K. W. i H. K. urządzały gry automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. poza kasynem gry, to zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należało wymierzyć karę w wysokości 24.000 zł.
W ocenie organu, wbrew zarzutom skarżących postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oraz decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie zostały skutecznie doręczone. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione przez K. W. oraz H. K..
WSA w Lublinie, po połączeniu spraw ze skarg K. W. oraz H. K., oddalił skargi na powyższą decyzję.
Zdaniem Sądu I instancji zarzut, że skontrolowane automaty nie były obsługiwane przez skarżące, a jedynie udostępniły one część powierzchni swojego lokalu na prowadzenie działalności przez inny podmiot, który takie gry urządza, pozostaje w sprzeczności z ustaleniami organu celnego.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią umowy najmu zawartej [...] kwietnia 2014 r. oraz tożsamej umowy z [...] czerwca 2014 r. prowadzące działalność w formie spółki cywilnej "[...]" K. W. i H. K. oddały A. Spółce z o.o. z siedzibą w K., w przypadku każdej z umów, powierzchnię 1 m2 w swoim lokalu z przeznaczeniem na zainstalowanie przedmiotowych urządzeń do gier, w zamian za czynsz w wysokości 162,60 zł miesięcznie, powiększony o należny podatek VAT. Według postanowień zawartych w § 3 ust. 1 i 2 obu umów wynajmujące zobowiązały się do zapewnienia możliwości podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej oraz poprawnego funkcjonowania urządzeń, a także do udostępniania urządzeń do używania gościom oraz klientom lokalu zgodnie z przeznaczeniem urządzeń.
Ponadto według § 5 ust. 1 umów to wynajmujące były zobowiązane do bieżącego utrzymania przedmiotu najmu w należytym stanie, a także niezwłocznego poinformowania najemcy o uszkodzeniach urządzeń lub innych wadach, niezwłocznego poinformowania najemcy o przypadkach zgłoszenia przez osoby trzecie roszczeń do urządzeń, sprawdzania czy oznaczenia urządzeń nie zostały usunięte lub zniszczone, a także niezwłocznego informowania najemcy o każdym przypadku usunięcia lub zniszczenia oznaczeń urządzeń lub podjęcia takich prób oraz postępowania zgodnie z instrukcją stanowiącą załącznik do umowy w przypadku ingerencji osób trzecich lub organów administracji w stosunku do urządzeń. W każdej z umów wymieniono załączniki do umowy, obejmujące: jeden egzemplarz opracowania w formie książkowej "Opinii prawnych", instrukcję postępowania dla wynajmującego i personelu w przypadku ingerencji osób trzecich lub organów administracji w stosunku do urządzenia oraz oświadczenie wynajmującego o zapoznaniu się z książką "Opinie prawne".
Jak wynika z protokołu przeszukania oraz spisu i opisu rzeczy, w lokalu skarżących funkcjonariusze celni ujawnili zeszyt z zapiskami dotyczącymi wygranych, z podklejonymi woreczkami zawierającymi pieniądze do oddania dla graczy w łącznej kwocie 165 zł.
W ocenie WSA, z powyższego wynika że czynności skarżących zdecydowanie wykraczały poza obowiązki wynajmującego na podstawie umowy najmu wynikające z przepisów art. 659 i następnych k.c. Oprócz udostępnienia miejsca na wstawienie automatów i źródła prądu, skarżące zapewniały ciągły przebieg nielegalnych gier na zainstalowanych urządzeniach, gdyż to do obowiązków skarżących należało zapewnienie poprawnego funkcjonowania urządzeń oraz udostępnianie urządzeń do używania gościom i klientom lokalu zgodnie z przeznaczeniem urządzeń, znajdujących się na wprost drzwi wejściowych do lokalu. Skarżące podjęły się też sprawowania stałego dozoru nad urządzeniami i prawidłowym ich funkcjonowaniem. Skarżące przyjęły na siebie również obowiązek postępowania zgodnie ze stanowiącą załącznik do umowy instrukcją w przypadku ingerencji osób trzecich lub organów administracji w stosunku do urządzeń.
Z uwagi na te ustalenia Sąd uznał, że organy zasadnie przyjęły, że skarżące urządzały gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu bezskuteczności przepisów art. 89 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L Nr 204 str. 37 ze zm.; dalej dyrektywa 98/34/WE). Sąd odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16.
W ocenie WSA, niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych przez uznanie za stronę postępowania spółki cywilnej, jak również dotyczące nieskutecznego wszczęcia postępowania i nieprawidłowości w doręczeniu postanowienia w tym przedmiocie oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Zdaniem Sądu treść postanowienia i decyzji nie wskazuje, że organ ten uznawał za stronę spółkę cywilną. Nie ma podstaw do przyjęcia za przesądzającą w tym zakresie okoliczności podania w nagłówku postanowienia i decyzji firmy spółki cywilnej obok nazwisk skarżących. Zasadnie więc organ odwoławczy wskazał, że postanowienie i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie dotyczyły wspólników spółki cywilnej. Nie można zarazem uznać, by w okolicznościach sprawy doręczenie postanowienia oraz decyzji organu pierwszej było nieskuteczne i miało to wpływ na wynik postępowania. Doręczenia zostały dokonane na adres sklepu przy ul. [...] w L., to jest miejsca prowadzenia przez skarżące działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. Odbiór przesyłek potwierdziła K. W., prowadząca wraz z H. K. działalność w formie spółki cywilnej.
Sąd nie znalazł więc podstaw do uznania braku należytego powiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania oraz wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. WSA zwrócił ponadto uwagę, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie zostało podpisane przez obie skarżące i wniesione w ustawowym terminie. Kwestia doręczenia decyzji mogła nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyły K. W. i H. K.. Obie skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Obie skarżące zarzuciły:
- 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżące były urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu winna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżące podnajęły jedynie w lokalu stanowiącym ich własność część powierzchni zewnętrznej firmie na skutek zawarcia umowy cywilnoprawnej i nie brały aktywnego udziału w zakresie eksploatacji urządzeń, jak również nie zawierały porozumienia biznesowego dotyczącego uzyskiwania przychodów z zainstalowanych przez zewnętrzną firmę urządzeń, co wyklucza uznanie skarżące za urządzające gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.,
- 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepis ten nie ma funkcjonalnego związku z art. 14 u.g.h. uznanym za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34/WE, który na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy podlegał obowiązkowi notyfikacji i w konsekwencji uznanie, że art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. może stanowić samodzielną podstawę wymierzenia kary pieniężnej;
- 3. na zasadzie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 183 par. 2 pkt. 2 p.p.s.a. nieuwzględnienie zarzutu skarżącej, że zarówno, postanowienie o wszczęciu postępowania i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie wydana została wobec spółki cywilnej, a nie jej wspólników, co skutkuje nieważnością postępowania.
Skarżące wskazały ponadto, że zachodzi nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 247 § 1 pkt 5 o.p., ponieważ postanowienie wszczynające postępowanie i decyzja organu I instancji zostały wydane wobec spółki cywilnej i jej doręczone.
W odpowiedziach na skargi kasacyjne organ wniósł o ich oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty, może je oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien zaś nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15.12.2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).
W pierwszej kolejności NSA odniesie się do zarzutu nieważności postępowania administracyjnego. Zarzut sformułowany w petitum skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ został niewłaściwie skonstruowany. Autor skargi kasacyjnej wskazuje bowiem, że Sąd I instancji naruszył art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., co nie jest logiczne. Należy bowiem wskazać, że z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że nieważność postępowania przed sądem I instancji zachodzi, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany.
Wobec tego wypełnienie tego przepisu (a nie jego niezastosowanie) powoduje stwierdzenie nieważności postępowania. Innymi słowy nieważność postępowania na mocy art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zaszłaby, gdyby przed Sądem I instancji strona postępowania nie miała zdolności sądowej lub procesowej lub nie była należycie reprezentowana. NSA stwierdza, że bezspornym jest, że taka sytuacja w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie miała miejsca. Skarżące miały bowiem zdolność sądową i procesową, a także były należycie reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Co więcej, same skarżące nie powołują okoliczności przemawiających za tą tezą.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że nieważności postępowania skarżące upatrują w tym, że organ I instancji, wszczynając postępowanie i wydając decyzję, określił stronę postępowania jako: "[...]", czyli – zdaniem skarżących – prowadził postępowanie wobec spółki cywilnej, a nie jej wspólniczek, które mają osobowość prawną. W ocenie NSA zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jak bowiem wskazują same skarżące w uzasadnieniu skargi kasacyjnej adresat decyzji nie musi być wskazany wprost, o ile z treści tego pisma wynika, do kogo zostało ono skierowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 o.p. został spełniony i brak jest podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 o.p. O tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony, jednakże nie ma uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata.
Dopiero niewskazanie strony w całej decyzji może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji (por. np. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 131/17). W ocenie NSA z całokształtu decyzji organu I instancji wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że została ona skierowana do wspólniczek spółki cywilnej [...], tj. do skarżących. Tym samym zarzut nieważności decyzji organu I instancji należało uznać za niezasadny.
Zdaniem NSA nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma funkcjonalnego związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., który ma charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.
Należy stwierdzić, że o związku, jaki występuje między tymi przepisami wypowiedział się NSA w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z punktem 1 sentencji ww. uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. NSA stanął na stanowisku, że związek art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z art. 14 u.g.h. nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.
Ocena charakteru wskazanego związku winna bowiem uwzględniać treść regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu. Należy mieć na względzie, że kary pieniężne stanowią środek mający na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne (por. wyrok TK z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, dotyczącym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wyjaśniono, że celem kary pieniężnej nakładanej na podstawie wymienionego przepisu nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie.
Innymi słowy, kara administracyjna za prowadzenie gier na automatach poza kasynem ma być formą rekompensaty utraconych przez państwo korzyści. Poza tym ma chronić nie tylko interes fiskalny państwa, ale także interes publiczny (zabezpieczyć nieletnich przed hazardem) oraz interes legalnie działających kasyn, które muszą zapłacić określoną należność za udzieloną koncesję. Z punktu widzenia funkcji art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. są więc przepisami o charakterze samoistnym. Poglądem tym Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym jest związany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. i w pełni go podziela. Z tego powodu zarzut określony jako 2 w petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżące były urządzającymi gry, NSA stwierdza, że nie jest on uzasadniony. Stan faktyczny ustalony przez organy sprowadza się do przyjęcia, że skarżące nie tylko wynajęły powierzchnię swojego sklepu w celu zainstalowania w nim automatów, lecz również wykonywały określone w umowie czynności w stosunku do automatów (umożliwienie podłączenia automatów, udostępnianie ich klientom lokalu, bieżące utrzymanie automatów w należytym stanie, informowanie o wadach, przypadkach usunięcia lub zniszczenia automatów), a także posiadały pieniądze do oddania dla graczy. Skarżące nie podważyły przyjętego przez organy stanu faktycznego. Z tego powodu na akceptację zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że obowiązki skarżących wynikające z umowy najmu wykraczają poza zwykłe obowiązki wynikające z takiej umowy i obejmują czynności świadczące o współudziale skarżących w urządzaniu gier.
Należy bowiem przypomnieć, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2255/16, z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 5527/17). W sprawach podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy urządzającego gry na automacie, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. W celu ustalenia odpowiedzialności takiego podmiotu istotne jest udowodnienie, że wykonywał on konkretne czynności pozwalające na przypisanie mu cechy urządzającego gry na automatach.
W ocenie NSA skarżące nie podważyły, że wykonywały opinane powyższej czynności, a więc nie można było uznać zarzutu nr 1 petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie stawek za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). NSA uwzględnił okoliczność, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną.