Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 5400/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 20 października 2016 r., I SA/Ke 507/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (dalej: spółka), na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z 7 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, oddalił skargę.

Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Spółka złożyła 29 kwietnia 2016 r. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach jednoetapowego konkursu zamkniętego dla działania 2.5 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020. Zawnioskowała o dofinansowanie kwoty 589.502,76 zł.

Zarząd Województwa Świętokrzyskiego (dalej: organ) pismem z 7 lipca 2016 r. poinformował spółkę, że wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych i został zakwalifikowany do oceny formalnej. W wyniku przeprowadzonej oceny formalnej stwierdzono, że wniosek nie kwalifikuje się do wsparcia.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisami § 1 ust. 3 Regulaminu Jednoetapowego Konkursu Zamkniętego nr [...] (dalej: regulamin), pomoc w ramach konkursu udzielana jest w ramach pomocy de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L. 2013.352.1; dalej: rozporządzenie KE nr 1407/2013). Na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia KE nr 1407/2013, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych.

Również § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020, stwierdza, że wartość dopuszczalnej pomocy udzielanej jednemu przedsiębiorcy ustala się zgodnie z art. 3 ust. 2-9 rozporządzenia KE nr 1407/2013. Regulamin w § 1 ust. 14 stanowi, że pomoc de minimis może być udzielana pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, otrzymaną w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200.000 euro dla jednego przedsiębiorcy. Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez jednego przedsiębiorcę rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia KE nr 1407/2013. Organ wskazał, że spółka zawnioskowała o przyznanie kwoty 589.502,76 zł. Na podstawie informacji widniejących w Systemie Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (system SUDOP) organ ustalił, że w bieżącym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch lat poprzedzających, spółka otrzymała pomoc de minimis w łącznej kwocie [...] euro, a mogła w ramach konkursu maksymalnie ubiegać się o dofinansowanie w wysokości [...] zł. Spowodowało to odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych, ze względu na zaznaczenie odpowiedzi "NIE" w punkcie 14 karty oceny formalnej, tj. właściwa wartość całkowita projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania.

W proteście spółka podniosła, że różnica w otrzymanej pomocy de minimis, pomiędzy otrzymanym zestawieniem a informacją udzieloną w formularzu, wynikała z nieujęcia dwóch kwot wsparcia, udzielonego przez ZUS, jakie otrzymała [...] podkreśliła, że do dnia składania wniosku nie otrzymała zaświadczeń o uzyskanej pomocy. Podniosła nadto, że podmioty powiązane były sprawdzane w systemie S., w którym informacja o dwóch nowych zaświadczeniach nie została ujęta. W opinii spółki popełniony błąd nie stanowi błędu formalnego, którego nie można było skorygować na etapie uzupełnień, a system S. nie jest narzędziem weryfikacji zgodnie z regulaminem konkursu. Zdaniem spółki należało wziąć pod uwagę zaświadczenia o pomocy de minimis, które nie zostały omyłkowo załączone do dokumentacji. Poprzez brak posiadania fizycznie dwóch omawianych zaświadczeń ich złożenie i tak nie byłoby możliwe.

Ponadto punkt 14 część A Karty Oceny, oceniany być powinien na podstawie załączonych do wniosku zaświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis. Spółka wskazała, że procedura udzielania dotacji może trwać kilka miesięcy, w czasie którym mogą zaistnieć różne okoliczności mające wpływ na otrzymaną pomoc a nadto ocena odbywa się na podstawie załączonych zaświadczeń, które dochodzą z opóźnieniem bądź wydawane są nieprawidłowo. Końcowo spółka zaznaczyła, że nie jest odpowiedzialna za brak dwóch zaświadczeń, bowiem wydane prze ZUS dotarły po złożeniu wniosku, co potwierdzały informacje z systemu S. Organ w informacji z 12 sierpnia 2016 r. podtrzymał pierwotne stanowisko o zasadności negatywnej oceny formalnej projektu, ponieważ spółka przekroczyła maksymalny pułap pomocy de minimis. Organ wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom konkursu przygotowania dokumentacji aplikacyjnej oraz to on powinien wiedzieć o wysokości otrzymanej pomocy de minimis i pomoc taką potwierdzić zaświadczeniem, zgodnie z regulaminem.

Organ udzielający pomocy zobowiązany jest ustawowo do wydania takiego zaświadczenia. Natomiast organ zobligowany jest zweryfikować, czy nie został przekroczony pułap pomocy dla jednego przedsiębiorcy i w tym celu wykorzystuje narzędzie pomocnicze jak system S. Organ wyjaśnił, że wysokość pomocy de minimis w momencie składania wniosku oceniana jest na podstawie dotychczas przyznanej pomocy, natomiast w momencie podpisywania umowy o dofinansowanie, ta wielkość jest oceniana w oparciu o wysokość dotychczasowej pomocy oraz pomocy udzielanej w ramach podpisanej umowy. Wnioskodawca nie może przekroczyć limitu 200.000 euro na żadnym z dwóch etapów.

Sąd wyrokiem z 20 października 2016 r. oddalił skargę spółki.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w myśl art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217; dalej: ustawa wdrożeniowa), właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Sąd stwierdził, że dokonana przez organ ocena wniosku spółki została przeprowadzona z zachowaniem tych zasad.

Następnie Sąd przytoczył treść art. 41 ust. 2 ustawa wdrożeniowej, zapisy regulaminu w postaci: § 1 II. pkt 3, § 1 II. pkt 14 i § 1 II. pkt 1, art. 3 ust. 2 rozporządzenia KE nr 1407/2013 i § 8 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 488).

Sąd przypomniał, że w ocenie spółki, zgodnie z regulaminem konkursu jej obowiązkiem było wyliczenie pomocy de minimis na podstawie posiadanych zaświadczeń o uzyskanej pomocy. Na dzień składania wniosku nie miała dwóch zaświadczeń dotyczących pomocy udzielonej przez ZUS w łącznej wysokości [...] euro, więc tych wartości nie uwzględniła we wniosku. Organ wskazał zaś, że wysokość pomocy de minimis w momencie składania wniosku jest oceniana na podstawie dotychczas przyznanej pomocy.

Mając to na uwadze Sąd wyjaśnił, że przedmiot sporu opiera się na ustaleniu zgodnego z regulaminem sposobu obliczania pomocy de minimis. Sąd uznał, że rację ma organ. Zapis § 1 II. pkt 14 regulaminu stanowi jednoznacznie o "otrzymanej" pomocy de minimis w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych. To otrzymana kwota tej pomocy nie może przekroczyć 200.000 euro. Obowiązkiem wnioskodawcy było zatem ujęcie we wniosku łącznej sumy otrzymanej pomocy. Żaden zapis regulaminu nie stanowi o tym, że do sumy otrzymanej pomocy de minimis należy uwzględnić tylko te kwoty pomocy, co do których wnioskodawca posiada na dzień składania wniosku zaświadczenia o jej udzieleniu, czy też tylko te kwoty pomocy, które wynikają z załączanych do wniosku zaświadczeń. Taka interpretacja regulaminu świadczy o wyrywkowym ujęciu spoczywającego na wnioskodawcy obowiązku, w oparciu tylko o treść § 1 II. pkt 15. Sąd podkreślił, że nakazuje on zsumować pomoc zgodnie z posiadanymi zaświadczeniami.

Zapis ten wyjaśnia tylko kwestie techniczne co do sposobu obliczania pomocy de minimis i nie może być odczytywany w oderwaniu od § 1 II. pkt 14 regulaminu, wprowadzającego jednoznaczny warunek wykazania wszystkich otrzymanych kwot pomocy de minimis.

Sąd zaznaczył, że uboczną kwestią jest fakt posiadania przez spółkę zaświadczeń, których nie dołączyła do wniosku i których, jak stwierdziła, nie posiadała na dzień składania wniosku. Zgodnie z art. 5 ust. 3 i 3c ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zaświadczenia, o których mowa w ust. 3, są wydawane z urzędu. Z ustaleń organu wynika, że spółce wydano sporne zaświadczenia po otrzymaniu pomocy de minimis. Niemniej, posiadanie przez spółkę czy też nie zaświadczeń w dniu składania wniosku ma znaczenie drugorzędne. Kluczowym jest to, że spółka nie kwestionuje, iż uzyskała pomoc de minimis w kwotach [...] euro i [...] euro, nie ujętą przez nią w projekcie. Jeśli zatem ją otrzymała, obowiązana była uwzględnić te kwoty we wniosku, stosownie do wymogu z § 1 II. pkt 14 regulaminu.

Odnosząc się do argumentu spółki, że przekroczenie limitu miało jedynie charakter potencjalny, bowiem na moment składania wniosku limitu nie przekroczył i że niezrozumiałym jest postępowanie, w którym nie można było uzupełnić wniosku, Sąd wyjaśnił, że weryfikacja kwoty otrzymanej pomocy przeprowadzana jest na dwóch etapach – po złożeniu wniosku i przed podpisaniem umowy. W obu momentach nie może przekraczać kwoty 200.000 euro. Ponowne sprawdzanie wartości pomocy de minimis przed podpisaniem umowy nie ma jednak na celu naprawienia ewentualnych omyłek wnioskodawcy, lecz uaktualnienie tej wartości tak, by w efekcie suma otrzymanej pomocy nie przekroczyła 200.000 euro. Spółka niesłusznie więc wywnioskowała, że nawet jeśli błędnie wskazała sumę pomocy we wniosku, to nie ma to większego znaczenia w sytuacji, gdy przed podpisaniem umowy suma pomocy ponownie będzie sprawdzana. Regulamin nie zawiera takich zapisów.

Spółka w sposób nieuprawniony oczekiwała od organu, że ten będzie wzywał do uzupełnienia dokumentów. Weryfikacja sumy kwot otrzymanej pomocy de minimis, przeprowadzona na podstawie wniosku i dostępnych w Internecie danych, doprowadziła organ do przekonania, że suma ta jest niezgodna z limitami określonymi w obowiązujących w konkursie przepisami – zarówno regulaminu jak i powszechnie obowiązującymi. Niezgodność ta spowodowała odrzucenie wniosku, zgodnie z kryteriami karty oceny formalnej wniosku.

Skargą kasacyjną spółka zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyroki spółka – na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. 1. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wadliwej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji do nieuwzględnienia złożonej przez stronę skargi, pomimo że spółka wiarygodnie uzasadniła podstawy skargi i prawidłowo wyliczyła otrzymaną w ciągu 3 lat pomoc de minimis;
2. 2. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez stwierdzenie, że ocena formalna projektu była prawidłowa, mimo że podniesione przez stronę okoliczności stosowania wskazywały na zastosowanie do oceny wniosku kryteriów spoza Regulaminu konkursu (system S.);
3. 3. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez stwierdzenie, że ocena formalna projektu była prawidłowa, mimo że podniesione przez stronę okoliczności stosowania wskazywały na niezastosowanie przez organ przepisów Regulaminu konkursu i brak wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych w terminie;
4. 4. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez przekroczenie przez WSA w Kielcach zakresu kognicji ustalonej powyższym przepisem, polegającym na dokonaniu przez WSA w Kielcach merytorycznej oceny spełnienia przez projekt zaskarżonych kryteriów, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem Sąd jest uprawniony wyłącznie do zbadania, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem i uwzględnienia lub nie skargi, nie zaś do oceny czy wnioskodawca spełnił kwestionowane w proteście kryteria czy też nie;
5. 5. naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez częściowe pominięcie twierdzeń i argumentów podniesionych w skardze, czego wyrazem jest brak odniesienia do tych twierdzeń i argumentów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co w konsekwencji uniemożliwiło spółce polemikę z treścią rozstrzygnięcia.

Argumentację zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Tak określony prządek oceny zarzutów kasacyjnych nie może być zachowany wówczas, gdy między zarzutami procesowymi i materialnymi zachodzi taki związek, że zarzuty podnoszące naruszenie prawa materialnego są nierozerwalnie złączone z zarzutami procesowymi, bo te drugie są pochodną lub konsekwencją pierwszych. Ten porządek rozpoznania skargi kasacyjnej nie ma miejsca także wtedy, gdy przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej nie jest decyzja lub postanowienie, bo w tych przypadkach ze względu na specyfikę prowadzonych postępowań, ustalanie faktów mających stanowić podstawę wyrokowania nie może być oderwane od kwestii materialnych rozpoznawanej sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku niniejszej skargi kasacyjnej, dlatego NSA łącznie rozpozna obie grupy zarzutów kasacyjnych.

W ocenie NSA skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Przypomnieć należy, że złożony wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych, a podstawę sporu stanowi jego ocena formalna, w wyniku której stwierdzono, że wniosek nie kwalifikuje się do wsparcia, ponieważ spółka przekroczyła maksymalny pułap pomocy de minimis. Spółka zawnioskowała o przyznanie kwoty [...] zł, a w ramach konkursu mogła maksymalnie ubiegać się o dofinansowanie w wysokości [...] zł. Spółka nie uwzględniła we wniosku dwukrotnej pomocy udzielonej przez ZUS spółce powiązanej ([...].) w łącznej wysokości [...] euro, ponieważ w chwili składania wniosku nie posiadała zaświadczeń organu o udzieleniu tej pomocy, a równocześnie brak było takiej informacji w systemie S. Skarżąca kasacyjnie uważa także, że w przypadku stwierdzenia nieścisłości co wyliczonej pomocy de minimis spółka powinna zostać wezwana do uzupełnienia lub złożenia wyjaśnienia w tym zakresie, co umożliwiały zapisy Regulaminu konkursu.

W ocenie zaś organów, zaakceptowanej w pełni przez Sąd I instancji, wysokość pomocy de minimis w momencie składania wniosku jest oceniana na podstawie dotychczas przyznanej pomocy, zaś uboczną kwestią jest fakt nieposiadania przez spółkę zaświadczeń w dniu składania wniosku.

Na bazie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy skarżąca kasacyjnie sformułowała zasadniczy zarzut materialny w postaci naruszeń art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, niezastosowanie przez organ przepisów Regulaminu konkursu (§ 1. II pkt 14 i 15) oraz brak wezwania spółki do usunięcia braków formalnych w terminie (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej). W efekcie naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej).

Ponadto zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez przekroczenie przez WSA w Kielcach zakresu kognicji ustalonej powyższym przepisem, polegającym na dokonaniu przez Sąd I instancji merytorycznej oceny spełnienia przez projekt zaskarżonych kryteriów oraz częściowe pominięcie twierdzeń i argumentów podniesionych w skardze (pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnie).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych, które wskazują, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.

NSA stwierdza, że nie jest to zarzut zasadny.

W myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. – uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną, jak również funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia.

Podkreślenia wymaga również, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 23 lipca 2013 r., II GSK 412/12; dostępne na: www.orzeczenia.ns.gov.pl).

Z punktu widzenia przedstawionych argumentów, w tym również zważywszy na przedmiot orzekania Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie, nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku charakteryzuje się zarzucanymi mu brakami, ponieważ Sąd I instancji w sposób dostateczny i logiczny wyjaśnił podstawy swego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji takiego uznania, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo i zasadnie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł o oddaleniu skargi.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów konieczne jest przytoczenie pełnych regulacji konkursu z tego zakresu.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu.

W myśl § 1 II. pkt 3 regulaminu – pomoc w ramach konkursu jest udzielana w ramach pomocy de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia KE nr 1407/2013.

Rozporządzenie KE nr 1407/2013 stanowi, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Natomiast w myśl art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia – pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu.

Przepisy regulaminu konkursu powtarzają wskazane wymogi rozporządzenia KE nr 1407/2013, stanowiąc w § 1 II. pkt 14 regulaminu, że pomoc de minimis może być udzielana pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis, de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, otrzymaną w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200.000 euro dla jednego przedsiębiorcy (...). Aby wykazać kwotę uzyskanej pomocy de minimis do wniosku przedsiębiorca załącza kopie zaświadczeń o pomocy de minimis lub zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie, lub zaświadczeń o pomocy de minimis w rybołówstwie albo oświadczenie o wielkości takiej pomocy, albo oświadczenie o nieotrzymaniu takiej pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (...).

W myśl § 1 II. pkt 15 regulaminu – w przypadku wnioskodawców, którzy w przeciągu ostatnich trzech lat otrzymali pomoc de minimis, pomoc tą należy zsumować zgodnie z posiadanymi zaświadczeniami a pozostałą wartość kwoty dostępnego limitu należy przeliczyć według wyżej wskazanego kursu. (...) Wartość pomocy de minimis udzielonej przedsiębiorcy przeliczana będzie ponownie na EUR po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski, obowiązującym w dniu udzielenia pomocy, tj. w dniu podpisania umowy o dofinansowania.

Z powyższych uregulowań wynika, że rację ma Sąd I instancji, który prawidłowo wskazał, że zapis § 1 II. pkt 14 regulaminu stanowi jednoznacznie o "otrzymanej" pomocy de minimis w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych, która nie może przekroczyć 200.000 euro. Bezwzględnie znajduje to odzwierciedlenie w akcie podstawowym dla przyznawania pomocy de minimis, tj. zacytowanym już art. 3 ust. 4 rozporządzenia KE nr 1407/2013, który dookreśla, że pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, a którego treść skarżąca kasacyjnie całkowicie pomija w swych zarzutach.

Powyższe oznacza, że Sąd I instancji trafnie stwierdził, że obowiązkiem spółki było ujęcie we wniosku łącznej sumy otrzymanej pomocy de minimis, bez względu na to, czy wnioskodawca posiadał na dzień składania wniosku zaświadczenia o jej udzieleniu. Natomiast zapis § 1 II. pkt 15 regulaminu, tak jak to prawidłowo przyjął Sąd I instancji, należy traktować jako wyjaśnienie kwestii technicznych co do sposobu obliczania pomocy de minimis.

Bez znaczenia dla prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji pozostaje argumentacja skarżącej kasacyjnie, że dodatkowa pomoc de minimis została udzielona [...]. a nie skarżącej spółce. We wniosku wyraźnie wskazano, że spółka [...] pozostaje w powiązaniu z wnioskodawcę, a więc bezwzględnie do obliczenia łącznej pomocy de minimis należało doliczyć otrzymaną kwotę pomocy de minimis. Natomiast przepływ informacji pomiędzy tymi spółkami pozostaje obojętny dla prawidłowości sporządzenia przedmiotowego wniosku o udzielenie pomocy.

Podobnie bez znaczenia dla prawidłowości przeprowadzonego postępowania pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność, że dane pobrane z systemu S. nie znajdują się na liście źródeł weryfikujących zgodnie z Kartą oceny formalnej. Istotne jest bowiem samo ustalenie kwestii udzielonej w danym okresie pomocy de minimis, a nie przykładowe źródła uzyskania takiej informacji. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie okoliczność udzielenia przez ZUS 29 kwietnia 2016 r. [...] pomocy de minimis była bezsporna.

NSA stwierdza także, że Sąd I instancji trafnie skonstatował, iż spółka w sposób nieuprawniony oczekiwała od organu, że ten będzie wzywał ją do uzupełnienia braków formalnych lub wyjaśnień w zakresie dodatkowej pomocy de minimis.

Wskazać należy, że zarzucony przez skarżącej kasacyjnie w tym zakresie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi, że w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Przy czym skarżąca kasacyjnie pomija, że w myśl ust. 2 art. 43 ustawy wdrożeniowej – uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji. Co należy rozumieć przez oczywiste omyłki wyjaśnia § 6 II. pkt 4 regulaminu, w który podaje się, że są to drobne omyłki pisarskie / błędy rachunkowe we wniosku o dofinansowanie nie wpływające na ocenę kryteriów. Natomiast istotne modyfikacje w projekcie to takie, które mają wpływ na charakter i cele Działania, a ramach którego został złożony wniosek o udzielenie dofinansowania.

W ocenie NSA określenie we wniosku kwoty przekraczającej kwotę możliwego dofinansowania przy jednoczesnym braku wskazania prawidłowej kwoty otrzymanej pomocy de minimis nie może być traktowany w kategoriach oczywistej omyłki lub błędu rachunkowego Stąd brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Reasumując tą część zarzutów skargi kasacyjnej, NSA stwierdza, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i przyjętej tym przepisem zasady rzetelności, nie naruszało też art. 43 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie brak uwzględnienia tych zarzutów czyni nieusprawiedliwionym zarzuty naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wskazujący, że ocena spełnienia kryteriów wyboru projektów oraz projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów.

Końcowo NSA stwierdza, że nie są usprawiedliwione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. wyposaża sądy administracyjne w kompetencje do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania środków określonych w ustawie. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznacza z kolei zakres tej kontroli przewidując, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skuteczne postawienie tego zarzutu wymaga zatem wykazania konkretnych okoliczności świadczących o tym, że rozpoznający sprawę sąd wykroczył poza przyznane mu kompetencje przedmiotowe. Uzasadnienia omawianych zarzutów takiej argumentacji jednak nie zawierają. Przedmiotem oceny Sądu I instancji były natomiast wszystkie mające dla rozpoznania sprawy kwestie, mieszczące się zarazem w jej granicach.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.