Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 107/11 pozostawił bez rozpatrzenia skargę S. B. – F. P. H. "B." [...] [...]i (dalej: skarżący) na informację Ministra Gospodarki w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z [...] września 2010 r. Minister Gospodarki poinformował S. B., że wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Działania 4.5 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, pt. "[...]" nie został zakwalifikowany do wsparcia w ramach ww. Działania, z uwagi na niespełnienie wymogów merytorycznych, obligatoryjnych w zakresie kryterium innowacyjności.
W wyniku rozpoznania protestu, pismem z [...] grudnia 2010 r. Minister Gospodarki poinformował wnioskodawcę o uznaniu protestu za niezasadny.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na ww. rozstrzygnięcie skarżący wniósł o stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Do skargi skarżący załączył kserokopie wymaganych dokumentów potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika strony skarżącej.
Sąd I instancji pozostawiając skargę bez rozpatrzenia podniósł, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawach dotyczących skarg wnoszonych na podstawie art. 30c tej ustawy w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana również jako: p.p.s.a.). Art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że przepisy p.p.s.a. stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i odpowiednio, czyli w sposób właściwy, uwzględniający odrębności postępowania wynikające z ustawy.
Zatem wszędzie tam, gdzie ustawodawca wprowadził w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju szczególne regulacje procesowe, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulujące tę samą problematykę nie mają w ogóle zastosowania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce, gdy chodzi o możliwości uzupełnienia dokumentacji sprawy i kompletowania akt. Z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmuje: wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Poddając ocenie załączone do skargi dokumenty, Sąd pierwszej instancji uznał je za niekompletne z uwagi na fakt, że skarżący nie dostarczył oryginału informacji Ministra Gospodarki z [...] września 2010 r. (dotyczącej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu) oraz oryginału wniosku o dofinansowanie, a zamiast tego dołączył jedynie podpisane przez pełnomocnika za zgodność kserokopie tych dokumentów.
W ocenie Sądu niekompletność dokumentacji nie stanowi braku formalnego skargi podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., ponieważ kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Skutkowało to zatem pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożył S. B. – F. P.-H. "B." [...] [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 30c ust. 2 i 5 pkt 2, art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 48 § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż skarga była niekompletna. Do skargi złożonej do Sądu pierwszej instancji strona załączyła zakwestionowane przez ten Sąd dokumenty, które zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez adwokata będącego pełnomocnikiem w sprawie na podstawie pełnomocnictwa załączonego do skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 30c ust. 5 pkt 2, art. 30e oraz art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 48 p.p.s.a. przy czym naruszenie tych przepisów miało się sprowadzać do bezpodstawnego uznania skargi za niekompletną i pozostawienia jej bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy dokumenty świadczące o kompletności skargi zostały do tej skargi dołączone w formie kserokopii poświadczonych za zgodność z oryginałem (uwierzytelnione) przez adwokata występującego jako pełnomocnik strony skarżącej w sprawie sądowoadministracyjnej.
Zauważyć należy, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji nastręcza jednak szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.
Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Wskazana regulacja nie wymienia jako wyłączonego art. 48 § 3 i 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym, zaś zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego.
Regulacja ta może znaleźć odpowiednie zastosowanie w sprawie ze skargi wnoszonej w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skoro nie jest sprzeczna z celem tej ustawy, a wprost przeciwnie – może sprzyjać realizacji szybkości postępowania sądowego.
Dołączenie zatem do skargi odpisów dokumentów uwierzytelnionych w sposób określony w stosowanym wprost art. 48 § 3 p.p.s.a. nie utrudnia w najmniejszym stopniu spełnienia postulatu zapewnienia szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, realizacji którego służą regulacje zawarte w art. 30c ustawy o zasadach polityki rozwoju. W obecnym stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje więc argumentów wyłączających przyjęcie, że dołączona do skargi dokumentacja jest kompletna w rozumieniu art. 30c ustawy o zasadach polityki rozwoju również wtedy, gdy w miejsce oryginałów dołączono kopie dokumentów potwierdzone przez pełnomocnika strony w sposób określony w art. 48 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 185 § 1 oraz 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem zgodnie z art. 203 i 204 p.p.s.a. zwrot kosztów należy się jedynie w sprawach zakończonych wyrokiem Sądu pierwszej instancji od którego wniesiono skargę kasacyjną. Wskazane przepisy nie mają zatem zastosowania w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia.
W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej strony skarżącej na postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargę kasacyjną na zaskarżone postanowienie podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz strony skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 559/07, Zbiór Lex nr 479004).