Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3363/15 oddalił skargę P. P.-H.-U. M. J. M., M. M., H. M. Sp. j w P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.
Z uzasadnienia wyr. Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. P.P.H.U. P. P.-H.-U. M. J. M., M. M., H. M. Sp. j. z siedzibą w P. (nazywana dalej: "skarżąca") wystąpiła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (nazywanego dalej: "UP"), działającego w trybie postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Siatka Ogrodzeniowa" nr Rp.[...] udzielonego na rzecz A. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. F. Z. P.-H. S. w Z., z pierwszeństwem od dnia 16 lipca 2012 r.
Jako podstawę swojego żądania skarżąca wskazała art. 102, art. 103 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm., nazywanej dalej: "p.w.p.") podnosząc, że w dacie jego zgłoszenia do rejestracji sporny wzór nie spełniał wymogów nowości i indywidualnego charakteru.
Ponadto, skarżąca postawiła zarzut niejasności opisu spornego wzoru, twierdząc, że nie spełnia on wymogu art. 108 ust. 3 p.w.p., który stanowi, że opis wzoru przemysłowego powinien "wskazywać na końcu te cechy podstawowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji.
Swój interes prawny skarżąca wywiodła z wystąpienia przez uprawnionego z pismem ostrzegawczym z dnia 7 maja 2014 r. skierowanym do kontrahenta wnioskodawcy, a następnie z pozwem z dnia 26 czerwca 2014r. skierowanym do Sądu Okręgowego w K. przeciwko temu kontrahentowi w związku z naruszaniem spornego wzoru przez sprzedaż siatek produkcji wnioskodawcy. Sporne prawo prowadzi zatem, zdaniem skarżącej, do ograniczenia swobody prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, przy czym strony są konkurentami w zakresie wprowadzania do siatek ogrodzeniowych, w tym siatek ogrodzeniowych o cechach według spornego wzoru.
Na dowód braku nowości i/lub indywidualnego charakteru spornego wzoru skarżąca przedłożyła: amerykański opis patentowy US 4 209 153 z datą publikacji 24 stycznia 1980 r. (wraz z tłumaczeniem), 4 strony niedatowanej anglojęzycznej ulotki firmy M., niedatowaną kopię ulotki firmy S., niedatowaną kopię ulotki firmy K., niedatowaną kopię ulotki firmy U., niedatowaną anglojęzyczną ulotkę firmy H., opinię biegłego sądowego J. Z. w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w K. z pozwu A. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. F. Z. P.-H. S. w Z., sygn. akt [...] o naruszenie spornego prawa z rejestracji, kopię strony tytułowej oraz str. 2, 3, 150, 151, 168, 169, 170, 171, 172 i 173 książki pt.: "Wyroby z drutu", Wydawnictwo "Śląsk", Katowice 1970, ukazującej wzory siatek na str. 150.
Ponadto, przy wniosku, skarżąca przedłożyła OPINIĘ TECHNICZNĄ Nr [...], kopię ulotki ofertowej firmy K. z napisem "obowiązuje od dnia 1.01.2006r. oraz wydruk internetowy ulotki firmy M. z datą [...] lipca 2007 r.
W odpowiedzi na wniosek uprawniony, na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2015 r. i na rozprawie w dniu [...] października 2015 r., podniósł, że przedłożone materiały dowodowe nie mogą świadczyć o braku zdolności rejestrowej spornego wzoru. Ponadto, zakwestionował wiarygodność materiałów obejmujących OPINIĘ TECHNICZNĄ oraz datowane ulotki, tj. kopię ulotki ofertowej firmy K. z napisem "obowiązuje od dnia 1.01.2006r. oraz wydruk internetowy ulotki firmy M. z datą [...] lipca 2007 r. Na rozprawie w dniu [...] października 2015 r. skarżąca wycofała ww. materiał dowodowy, którego wiarygodność została podważona.
UP decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr Sp. 50.2015, na podstawie art. 102, art. 103 i art.104 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. oddalił wniosek skarżącej o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Siatka ogrodzeniowa" nr Rp. [...] udzielonego na rzecz A. F. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest siatka ogrodzeniowa w pięciu odmianach, której cechy istotne wspólne dla wszystkich odmian, zgodnie z dokumentacją rejestrową, są następujące:
"Siatkę tworzą ciągi drucianych oczek, które mają kształt kwadratowy i prostokątny. W ramach danego poziomego ciągu oczek powtarzają się oczka o takim samym kształcie i wielkości. Natomiast w ramach pionowego ciągu oczek występuje zróżnicowanie kształtu i wielkości oczek. Ciągi oczek tworzą kompozycję, w której gęstość oczek od dołu ku górze siatki zmniejsza się tak, że gęstość oczek dolnej części siatki jest wyraźnie większa w stosunku do gęstości oczek w części górnej siatki. Wysokość oczek w dwunastu dolnych ciągach poziomych jest tej samej wielkości, jest najniższa w siatce, natomiast wysokość oczek w trzynastym od dołu ciągu poziomym i ciągach poziomych następnych (ku górze) zwiększa się w stosunku do ww. dolnych dwunastu ciągów. Na początku (od lewej) górnego i dolnego boku każdego oczka siatki występuje łączenie o wyglądzie węzła. Węzeł ma postać spirali prawoskrętnie owiniętej wokół poziomego drutu".
Organ uznał, że w świetle przedłożonych materiałów sporny wzór jest nowy i cechuje się indywidualnych charakterem. W jego ocenie, odmienność wszystkich cech dotyczących układu oczek porównywanych siatek sprawia, że wzór ujawniony w amerykańskim opisie patentowym oraz w książce pt. "Wyroby z drutu" nie były identyczne z wzorem spornym. Dokonując zaś oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru UP za zorientowanego użytkownika uznał np. osobę zajmującą się ochroną upraw leśnych poprzez ich ogradzanie siatką ogrodzeniową. Przy ocenie indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego wzięto pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, który dla siatek ogrodzeniowych tego rodzaju, tj. siatek ogrodzeniowych wiązanych przeznaczonych do ochrony upraw przed zwierzętami leśnymi jest niewielki i sprowadza się do ilości rzędów oczek i rozkładu gęstości oczek, przy czym wysokość oczek zwiększa się w kierunku do góry.
UP nie podzielił stanowiska skarżącej, że zakres swobody twórczej był bardzo duży, bo możliwe były różne układy drutów i różne sposoby ich przebiegu (motywy roślinne itp.). Skarżąca nie udowodniła bowiem tego twierdzenia (w aktach sprawy brak jest materiałów wskazujących na istnienie w dacie pierwszeństwa spornego wzoru siatek ogrodzeniowych z motywami roślinnymi lub o innym fantazyjnym układzie drutów). Ponadto UP wyjaśnił, że pozostałe materiały przedłożone przez skarżącą okazały się nieprzydatne do oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę spółki uznając, że rozstrzygnięcie dokonane przez UP jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutem dokonania przez organ błędnej wykładni ustawowego terminu "nieistotne/istotne szczegóły" w art. 103 ust. 1 zd. 2 p.w.p. Zdaniem Sądu, przepis ten nie dzieli "szczegółów" na "istotne" i "nieistotne", a jedynie stanowi o "nieistotnych szczegółach". Oceny zaś, które cechy wzoru należy uznać za szczegóły i według jakich kryteriów kwalifikować je jako nieistotne, należy dokonywać z perspektywy osoby zajmującej się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Organ, uznając, że przedmiotowy wzór jest identyczny ze wzorem przeciwstawionym, powinien wykazać tę identyczność, a więc porównać krok po kroku wzory zestawiane, a w wypadku stwierdzenia zaistnienia jakichś różnic ocenić, czy różnice te są istotne, i uzasadnić, dlaczego uznaje je jedynie za nieistotne szczegóły.
Sąd podkreślił również, że porównanie wzorów nie polega na porównaniu "opisów cech", lecz konkretnych wyglądów (wizerunków) wzorów. Dlatego każdy opis cechy wzoru (w tym w uzasadnieniu decyzji) należy odczytywać jedynie w łączności z wizerunkami konkretnych przeciwstawionych wzorów, których ilustracja nie znajduje się w aktach oraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W przypadku porównywanych dwóch wzorów, niewątpliwie wspólną cechą jest powtarzalność (ich kształtu oraz wielkości) w ramach danego poziomu oczek. Jednakże owa powtarzalność odnosi się do oczek, których kształty w porównywanych wzorach pozostawały, przynajmniej w pewnym zakresie, odmienne - np. w zakresie oczek kwadratowych (nie ma takich we wzorze przeciwstawionym).
Podatno, zdaniem Sądu I instancji, organ dokonał oceny indywidualnego charakteru wzoru poprzez wskazanie, że stwierdzone różnice pomiędzy porównywanymi wzorami wywołują na "zorientowanych użytkownikach" odmienne "ogólne wrażenia". Właśnie takie wrażenie jest miarodajne dla oceny właśnie indywidualnego charakteru wzoru w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Uzasadnienie decyzji wyraźnie zawiera prezentacje wzorów, które były przedmiotem porównania. Zestawiono ilustracje wzorów i cechy wzorów, a także dokonano bilansu cech wspólnych i cech różnych. Na ich podstawie dokonano oceny "zobiektywizowanej" nowości, jak i oceny indywidualnego charakteru z punktu widzenia "zorientowanego użytkownika". Przy ocenie indywidualnego charakteru uwzględniono "ogólne wrażenie", jakie porównywane wzory na nim wywołują. Wyraźnie Urząd wskazał, że wziął pod uwagę całość cech odmiennych ("ujęcie syntetyczne").
Tylko bowiem takie całościowe ujęcie kształtuje ogólne wrażenie zorientowanych użytkowników. Pomimo różnic uzasadnienie merytorycznie odpowiada wytycznym judykatury i piśmiennictwa. Ponadto, określenie "osoba zajmująca się ochroną upraw leśnych poprzez ich ogradzanie siatką ogrodzeniową" jest zupełnym, wystarczającym określeniem modelu odbiorcy, którego punkt widzenia jest brany pod uwagę.
W ocenie Sądu UP przestrzegał praworządności i dokładnie wyjaśnił stan faktycznego sprawy, zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył w całości materiał dowodowy przedłożony przez strony, oraz wskazał w uzasadnieniu faktycznym decyzji fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem oceny w takich sprawach, jak niniejsza nigdy nie może być porównanie przeciwstawionych wzorów z opisem wzoru lub takim, czy innym fragmentem tego opisu. Miarodajne jest tylko porównanie wyglądu wzorów, a opis może mieć charakter jedynie pomocniczy. Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wizerunki porównywanych wzorów i nie ma wątpliwości, że one stanowią przedmiot odniesienia poczynionych ocen. Wymaganie, aby w decyzjach UP powtarzane były w całości opisy wzorów i podlegały one szczegółowej analizie jest bezcelowe.
Ponadto skarżąca nigdzie nie wskazała, który z fragmentów opisu chronionego wzoru został pominięty i dlaczego uważa, że jego przytaczanie w uzasadnieniu decyzji lub powoływanie się na niego miałoby istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i na zasadzie art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej" p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie:
- I. prawa materialnego przez błędną wykładnię, a to:
- 1) art. 145 S 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (dalej P.w.p.) - poprzez: a) przyjęcie przez Sąd l Instancji, że z przepisu nie wynika podział na szczegóły istotne i szczegóły nieistotne, b) przyjęcie, że te same szczegóły mogą być traktowane zarówno jako szczegóły istotne jak i szczegóły nieistotne oraz c) przyjęcie błędnego rozumienia istotności/nieistotności szczegółu - majaće wpływ na wynik sprawy - oraz;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 105 ust. 1 i 114 ust. 2 w zw. z art. 108 ust. 1 i 3 P.w.p. (w brzmieniu sprzed 15.04.2016 r.) poprzez pominięcie przez Sąd I instancji opisu wzoru przemysłowego jako wyznacznika zakresu ochrony wzoru, mające wpływ na wynik sprawy;
- II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to:
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 8, art. 7, art. 77, art. art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez niestwierdzenie licznych naruszeń przez organ, Urząd Patentowy RP, przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy;
- 4) naruszenie art. 145 S 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 108 ust. 3 i art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 89 w zw. z art. 117 ust. 1 P.w.p. niestwierdzenie naruszenia przez organ, Urząd Patentowy RP, przepisów postępowania polegającego na odmowie uznania przez Urząd za podstawę do unieważnienia wzoru przemysłowego wymogu prawidłowego sformułowania opisu wzoru i związku z tym zaniechanie rozpoznania wniosku o unieważnienie w tym zakresie;
- 5) naruszenie art. 141 5 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów zawartych w skardze i bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska Urzędu Patentowego.
W związku z powyższym wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśliła, że w świetle orzecznictwa zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunki wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Opis wzoru dostarcza, w przypadkach wątpliwych, wskazówek koniecznych do odtworzenia wzoru "na podstawie ilustracji" i wskazuje wprost w języku naturalnym te cechy wzoru, które w ramach wzoru jako całości ukazanej na ilustracji stanowią podstawę do identyfikacji wzoru, jego cechy wyróżniające.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż zawarte w niej zarzuty nie są trafne i w konsekwencji skuteczne.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, odnosząc się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych w ramach obu podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności, analizując zarzuty procesowe, NSA nie dostrzegł uchybień w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie to odpowiada wszystkim wymogom tego przepisu. Jest wyczerpujące i pozwala na prześledzenie rozumowania Sądu I instancji i dokonanie stosownej kontroli zgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Przede wszystkim nie można zarzucić Sądowi I instancji, że nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, gdyż zaakceptował stanowisko Urzędu Patentowego, które zdaniem skarżącego było błędne. Przyjęte stanowisko organu wg skarżącego stanowiło naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego i naruszenie przepisów prawa własności przemysłowej dotyczących wzorów przemysłowych, a w szczególności art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p.
Sąd I instancji nie dostrzegł tych naruszeń i ustosunkował się do powyższych zarzutów.
Zasadnicze ustalenia opisujące przedmiotowy wzór przemysłowy dla siatek ogrodzeniowych zostały oparte zarówno na szczegółowych rysunkach tych wzorów załączonych do wniosku o ich rejestrację w Urzędzie Patentowym, jak również na precyzyjnym opisie tych wzorów, który również dołączony był do decyzji rejestracyjnej.
Niezgodny z treścią zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jest zarzut, że zarówno organ jak i Sąd I instancji pominęły opis wzoru przemysłowego jako wyznacznika zakresu ochrony wzoru, co miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji stwierdził jedynie, że porównywanie wzorów nie polegało jedynie na porównywaniu "opisów cech", lecz konkretnych wizerunków wzorów. Dlatego każdy opis cechy wzoru należy odczytywać w łączności z wizerunkiem konkretnych przeciwstawnych wzorów.
Wniosek o unieważnienie wzoru został rozpoznany przez Urząd Patentowy zgodnie ze wszystkim regułami postępowania, zarówno przepisów art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów art. 108 ust. 3 i art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 89 i 117 ust. 1 p.w.p., a zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów załączonych do rejestracji przedmiotowych wzorów przemysłowych i porównywanych konkurencyjnych wzorów przeciwstawnych był pełny i wyczerpujący. Natomiast ocena tych dowodów dokonana przez organ w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie budzi poważniejszych zastrzeżeń.
Należy przy tym zauważyć, że skarżący nie wykazał, aby wskazane przez niego ewentualne naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Dlatego też Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju zarzucane, a nie rzeczywiste uchybienia proceduralne mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując zarzuty skargi kasacyjnej, doszedł do przekonania, że stanowią one jedynie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie zostały spełnione przesłanki do zarejestrowania przedmiotowych wzorów przemysłowych i w związku z tym brak było podstaw do ich unieważnienia na podstawie art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 p.w.p.
Zarówno Urząd Patentowy jak i Sąd I instancji, analizując w sposób szczegółowy różnice w porównywalnych wzorach przemysłowych, ocenił ich stopień i charakter a także istotność cech dla ostatecznego wyglądu wzoru.
Sąd I instancji odniósł się do zasadniczych ustaleń faktycznych wypełniających obie przesłanki zarejestrowania spornych wzorów przemysłowych, a to zarówno przesłankę nowości jak i indywidualnego charakteru postaci wytworu – siatek ogrodzeniowych dla ochrony leśnej.
Sąd I instancji szczegółowo omówił cechy nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru w postaci kształtu i konturów poszczególnych segmentów siatki ogrodzeniowej, które zadecydowały o spełnieniu przesłanek z art. 102 ust. 1 i art. 103 ust. 1 p.w.p.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 103 ust. 1 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli wcześniej nie został udostępniony publicznie wzór identyczny. Wzór uważa się za identyczny, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Porównując przeciwstawne wzory siatek organ, a następnie Sąd I instancji, ocenił różnice jako istotne i to w sposób przekonywujący uzasadnił.
Zatem zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie dokonał podziału zgodnie z art. 103 ust. 1 p.w.p. na szczegóły istotne i nieistotne jest niezasadny, skoro wymienił istotne szczegóły różniące przeciwstawne wzory i prawidłowo je ocenił w świetle omawianego przepisu art. 103 ust. 1 p.w.p. W konsekwencji Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 103 ust. 1 p.w.p. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie.
Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji nie naruszył również pozostałych przepisów prawa materialnego powołanych w skardze kasacyjnej, a mianowicie art. 105 ust. 1, art. 108 ust. 1 i 3 oraz art. 114 ust. 2 p.w.p. poprzez pominięcie opisu wzoru przemysłowego jako wyznacznika zakresu ochrony wzoru, gdyż przede wszystkim Sąd I instancji nie pominął opisu wzoru, a jedynie przy omawianiu postępowania dowodowego nadał większą moc dowodową rysunkom i ilustracji wzorów załączonych do wniosku o rejestrację przedmiotowych wzorów.
W myśl art. 108 ust. 1 pkt 2 p.w.p. zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno obejmować ilustrację wzoru przemysłowego. Opis wyjaśnia ilustrację wzoru przemysłowego, czyli ma charakter pomocniczy.
Nie można się zgodzić z poglądem, że w badaniu nowości wzoru przemysłowego zakres wymagających porównywania cech wzoru wyznacza jedynie jego opis (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., II GSK 2145/15). Porównanie to ma charakter fotograficzny, co oznacza, że porównywane są analogiczne konkretne cechy wzoru lub odnotowany jest ich brak.
Skoro zostało ustalone, że rejestracja spornego znaku została dokonana po spełnieniu wymagań z art. 114 ust. 1 i 2 p.w.p. i zawierała opis ochrony wzoru przemysłowego obejmujący opis tego wzoru, rysunek, to stwierdzając brak podstaw do unieważnienia prawa ochronnego z rejestracji spornego wzoru przemysłowego Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, który odpowiada prawu i dlatego też skargę kasacyjną oddalił.