Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt: I SA/Po 858/16 oddalił skargę A sp. z o.o. w K. (dalej jako: strona, spółka, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę orzekania następujące ustalenia faktyczne.
Pismem z 17 listopada 2009 r. strona wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielonego spółce przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją [...] z [...] 09.2004 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił przedłużenia zezwolenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 129 ust.1 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h. wskazując, iż w świetle art. 138 ust. 1 zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., nie mogą być przedłużane. Wnioskiem z 26.10.2012 r. strona wniosła o wznowienie wskazanego postępowania, wskazując na fakt opublikowania w dniu 29.09.2012 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (C-295/12) orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C- 217/11 i wpływ tego orzeczenia na wynik sprawy. Z treści powołanego orzeczenia wynika bowiem m.in. iż art. 138 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym, który nie został notyfikowany, a zatem nie mógł być stosowany w sprawie zakończonej decyzją ostateczną będącą przedmiotem wniosku o wznowię i konsekwentnie decyzję tę należy uchylić.
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. organ wznowił postępowanie; decyzją z [...].12.2012 r. organ odmówił uchylenia rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in. iż art. 138 ust. 1 u.g.h., wbrew stanowisku strony, nie jest przepisem technicznym i mógł być stosowany.
Strona wniosła odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia. Decyzją z [...] lutego 2013 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Strona wniosła skargę na ww. rozstrzygnięcie. WSA w Poznaniu wyrokiem z 17 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. I SA/Po 292/13 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2010 r. stając na stanowisku o konieczności poczynienia przez organ ustaleń faktycznych, obejmujących m.in. porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier, ustalenie możliwości przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych, ustalenie wpływu gier na automatach na uzależnienie graczy, w kontekście zwiększenia wygranych na automatach według nowych uregulowań.
Sąd nakazał ustosunkowanie się do wszelkich dokumentów złożonych przez stronę w toku postępowania oraz końcowo - rozstrzygnięcie, czy omawiane przepisy u.g.h. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a w konsekwencji – czy mają charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE wskazując, że ewentualny charakter techniczny i brak notyfikacji spowoduje, że nie będzie można powoływać się na te przepisu w postępowaniu.
Na wspomniane orzeczenie skargę kasacyjną złożył organ. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. II GSK 3021/15 uchylił zaskarżony w sprawie wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że organy administracyjne - jak wynika z uzasadnienia kwestionowanej decyzji - prezentowały stanowisko, że w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie zajął jednoznacznego stanowiska co do charakteru przepisów u.g.h. w tym art. 138 ust. 1 tej ustawy, uznał je jedynie za przepisy "potencjalnie techniczne". Według organów art. 138 ust. 1 u.g.h. nie określa wymaganych cech automatów do gier o niskich wygranych, nie odnosi się do nich jako do produktów, reguluje jedynie kwestie dalszego bytu zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Niewątpliwie dla oceny, czy mimo stwierdzenia w sprawie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. - w wyniku uchylenia decyzji mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa - kluczowe znaczenie ma charakter (techniczny/nietechniczny) art. 138 ust. 1 u.g.h. Orzecznictwo TSUE wykreowało bowiem obowiązek odmowy zastosowania krajowych nienotyfikowanych przepisów technicznych wywodzony także z zasady lojalnej współpracy (obecnie art. 4 ust. 3 TUE), a także z zasady bezpośredniego obowiązywania prawa unijnego i pierwszeństwa tego prawa przed prawem krajowym (por. wyrok z dnia 30 kwietnia 1996r. w sprawie CIA Security SA, C-194/94).
Pisemne motywy zaskarżonego wyroku wskazują tymczasem, że Sąd I instancji nie wypowiedział się co do tego, czy sporny przepis art. 138 ust. 1 ustawy ma charakter techniczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny wprawdzie zasadnie wskazał, że w świetle powołanego wyżej wyroku TSUE, zadaniem sądu krajowego jest ustalenie technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych. Wadliwie jednak - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd I instancji uznał, że ta zasadnicza kwestia wymaga przeprowadzenia ustaleń faktycznych (takich jak m.in. porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i liczby kasyn oraz liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier w powiązaniu ze zmienionym stanem prawnym, ustalenie możliwości zaprogramowania albo przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych, ustalenie wpływu gier na automatach na uzależnienie graczy, w kontekście zwiększenia wygranych na automatach według nowych uregulowań).
NSA zwrócił nadto uwagę na niekonsekwencję Sądu I instancji, który wskazując na konieczność odniesienia się do dowodów przedstawionych przez skarżącą spółkę i zalecając przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzenie stosownych ustaleń faktycznych (co świadczy o dostrzeżeniu uchybień proceduralnych) - jednocześnie w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., stanowiący podstawę uchylenia decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał podstaw, by uchylić wydane w sprawie decyzje organów obu instancji celem przeprowadzenia przez te organy postępowania dowodowego i dokonania w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych sprawy. Zdaniem NSA, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadniał uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zatem, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji dokonał wykładni – oceny technicznego charakteru art. 138 ust. 1 u.g.h. w świetle wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/17 - Fortuna i inni, celem kontroli możliwości zastosowania tego przepisu w sprawie po wznowieniu postępowania.
Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., zaznaczył, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy był związany, na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) dalej: "p.p.s.a.", wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez sąd kasacyjny. Następnie wskazał, iż Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 11, art. 245 § 1 pkt 3 lit. a), § 2 O.p. w związku z postępowaniem wznowionym na wniosek spółki z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, prawidłowo odmówił uchylenia powyższej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że rozstrzygnięcie kwestii technicznego charakteru art. 138 ust. 1 u.g.h. ma charakter prawny i wiąże się z koniecznością ustalenia roli i znaczenia przepisów przejściowych w ramach obowiązującej ustawy o grach hazardowych.
Ocena charakteru przepisów przejściowych ustawy nie wymagała dokonywania ustaleń faktycznych. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny stwierdził, że przepisy będące podstawą prawną zaskarżonych decyzji nie mają technicznego charakteru.
Powyższy wyrok zaskarżyła spółka A, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) oraz § 2 i 3 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. z art. 151 w zw, z art. 170 w zw. z art. 190 p.p.s.a. w zw. z art 1 § 1 i § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 8 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art 138 ust. 1 w zw. z art. 118 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej ustawa o grach hazardowych, u.g.h.) w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) i § 2 w zw. z art. 253a §1 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., nr 749, dalej O.p.) wskutek:
- a) nie dokonania przez WSA kontroli oraz w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonej w sprawie decyzji w zakresie wyrażonej w niej oceny prawnej norm u.g.h. jako przepisów technicznych,
- b) nie dokonania przez WSA kontroli oraz nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w pkt 1—3 petitum skargi wniesionej w niniejszej sprawie,
- 2. z ostrożności — naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 2 ust. 2a i 2b w zw. z art. 7 ust. la ustawy z 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz.U. z 2004, nr 4, poz. 27 ze zm., dalej u.g.z.w.) w zw. z art. 2 ust. 5 w zw. z art. 8 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 129 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 3), pkt 4), pkt 5), pkt 11) w zw. z art. 8 i 9 w zw. z art. 10 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn.zm., dalej dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia Rady Ministrów z 23.12.2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm., dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji) w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214, C-217 w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w zw. z art. 36, art. 52, art. 62 i 65 w zw. z art. 260 ust. 2 w zw. z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powołane normy (w tym art. 118, art. 129 ust. 1, 2 i 3 i art. 138 ust. 1 u.g.h.) nie stanowią przepisów technicznych w związku z czym nie podlegały notyfikacji, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że stanowią one nienotyfikowane przepisy techniczne, które nie mogły być stosowane,
- 3. z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 2 ust. 2a i 2b w zw. z art. 7 ust. la u.g.z.w. w zw. z art. 2 ust. 5 w zw. z art. 8 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 129 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 3), pkt 4), pkt 5), pkt 11) w zw. z art. 8 i 9 w zw. z art. 10 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214, C-217 w zw. z art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 36, art. 52, art. 62 i 65 w zw. z art. 260 ust. 2 w zw. z art. 267 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu (w szczególności art. 118, art. 129 ust. 1, 2 i 3 i art. 138 ust. 1 u.g.h.), w sytuacji gdy jako nienotyfikowane przepisy techniczne nie powinny być one zastosowane w sprawie,
- 4. z ostrożności — naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw)' (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 3 § 2 pkt 1 wzw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) w zw. z art 134 § 1 wz w. z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 2 ust. 2a i 2b w zw. z art 7 ust. la u.g.z.w. w zw. z art. 2 ust. 5 w zw. z art. 8 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 129 ust 1, 2 i 3 w zw. z art. 135 ust. 1 i 2 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 3), pkt 4), pkt 5), pkt 11) w zw. z art. 8 i 9 w zw. z art. 10 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214, C-217 w zw. z art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 36, art. 52, art. 62 i 65 w zw. z art. 260 ust. 2 w zw. z art. 267 TFUE w zw. z art. 221 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 w zw. z art. 208 § 1 zw. z art. 210 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) i § 2 w zw. z art. 253a §1 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., nr 749, dalej O.p.):
- a) wskutek niedostrzeżenia, że organ dokonał nieprawidłowych ustaleń w kontekście tego, czy normy u.g.h. mogą mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż urządzeń w postaci automatów do gier o niskich wygranych oraz wskutek niedostrzeżenia uchybień popełnionych przez organy w powołanym zakresie na etapie postępowania administracyjnego,
- b) wskutek niedostrzeżenia, że organ nie dokonał oceny jaki jest wpływ u.g.h. na sprzedaż urządzeń w postaci automatów do gier o niskich wygranych i ograniczył się wyłącznie do oceny oraz analizy wpływu na właściwość u.g.h. wspomnianych urządzeń,
- c) wskutek niedostrzeżenia tego, że twierdzenia organu w sprawie są ogólnikowe oraz nieuzasadnione i niepodparte zebranym w sprawie materiałem dowodowym,
- d) wskutek niedostrzeżenia tego, że organ w toku postępowanie nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń oraz dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania, oraz nie wskazał czy i którym z dowodów przedłożonych przez stronę dał wiary, oraz dlaczego określonym dowodom odmówił wiarygodności,
- e) wskutek niedostrzeżenia tego, że organ w toku postępowania w sposób gołosłowny oraz nieuzasadniony oraz nieprecyzyjny stwierdził, że istotny wpływ u.g.h. na właściwości oraz sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych wykluczają czynniki natury ekonomicznej, przyczyny leżące po stronie przedsiębiorców, amortyzacja, wyeksploatowanie produktu, stan zmagazynowania zapasów, przypadki wyrejestrowania automatów, w sytuacji, gdy elementy te nie niwelują w sposób istotny wpływu u.g.h. na właściwości oraz sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych.
Wskazując na powyższe naruszenia prawa, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd kasacyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie lecz w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. Będąc związanym zarzutami w niej sformułowanymi, Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., odnieść należało się do podstaw, na których skargę kasacyjną oparto.
W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma przepis art. 190 P.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny".
Przenosząc powyższe uwagi do warunków rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na mocy art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. II GSK 3021/15, którym uchylił zaskarżony w sprawie wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżony wyrok na tej wyłącznie podstawie, iż zanegował konieczność prowadzenia postępowania uzupełniającego przez organy administracji publicznej, celem ustalenia faktów, od których zależy techniczny charakter przepisów, które były podstawą wydania decyzji o odmowie przedłużenia zezwolenia na użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych przez skarżącą spółkę. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził tym samym o jurydycznym charakterze sporu co do technicznego charakteru przepisów prawa zawartych w ustawie o grach hazardowych, zobowiązując Sąd pierwszej instancji do dokonania stosownej analizy prawnej w powyższej kwestii.
Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w rozważaniach uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawarł pogląd, iż brak charakteru technicznego art. 138 u.g.h. (obecnie art. 135 u.g.h.) wynika z uzasadnienia tegoż wyroku sądu drugiej instancji. Świadczy o tym stwierdzenie WSA znajdujące się w końcowej części uzasadnienia, bezpośrednio po wywodzie Sądu w przedmiocie wiążącego charakteru wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2016 r. z mocy art. 190 p.p.s.a., iż "Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny stwierdził, że przepisy będące podstawą prawną zaskarżonych decyzji nie mają technicznego charakteru". Zaznaczenia wymaga, iż powyższego stwierdzenia Sądu pierwszej instancji nie potwierdza treść uzasadnienia powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie WSA w swoim uzasadnieniu nie zawarł żadnego własnego stanowiska dotyczącego technicznego charakteru art. 138 U.g.h. (obecnie art. 135 U.g.h)., do czego był zobowiązany.
Należy w związku z tym za zasadny należy uznać ujęty w pkt 1 lit. a) skargi kasacyjnej zarzut mogącego mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 190 p.p.s.a. Uchybienie to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, polegało na uchyleniu się przez Sąd pierwszej instancji od obowiązku zbadania charakteru przepisów prawa będących podstawą decyzji administracyjnej kontrolowanej w niniejszej sprawie, do czego w sposób wyraźny zobowiązał w wyroku Naczelny Sad Administracyjny, uchylając sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd wskazujący na to, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z dnia 15.02. 2010 r., II FPS 8/09 - niepublikowana, wyrok NSA z dnia 20.08. 2009 r., II FSK 568/08 - niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Opisana wyżej sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Deficytem uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanowiącym naruszenie powyższego przepisu i mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, było wyżej opisane pominięcie dokonania przez Sąd pierwszej instancji, nakazanej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dogłębnej analizy technicznego charakteru przepisu art. 138 (obecnie art. 135) Ustawy o grach hazardowych.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokona zatem pełnej oceny technicznego charakteru relewantnego unormowania z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do przedmiotowej kwestii prawnej, wykonując w powyższy sposób zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 3021/15.
Należy w tym miejscu stwierdzić, iż rozpoznanie pozostałych zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej byłoby na tym etapie przedwczesne, wobec stwierdzenia wady uzasadnienia wyroku, powodującej, iż nie poddaje się on kontroli instancyjnej w zakresie innych, niż określone powyżej naruszenie prawa procesowego, a tym bardziej, co oczywiste, w zakresie zarzucanego przez kasatora "z ostrożności" naruszenia prawa materialnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 185 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, przy czym o kosztach postępowania orzekł na mocy art. 203 ust. 1 p.p.s.a.