Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 20 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5469/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z 14 września 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 435/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), oddalił skargę M. A. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (dalej: Dyrektor IC) z [...] lutego 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] marca 2012 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: ugh) w należącym do skarżącego lokalu gastronomicznym, niebędącym kasynem gry ani punktem gier na automatach o niskich wygranych. Podczas kontroli stwierdzono, że we wspomnianym lokalu znajduje się włączony i gotowy do gry automat do gier o nazwie "[...]" należący do A. Spółki z o.o. z siedzibą w Katowicach. Na podstawie eksperymentu procesowego przeprowadzonego w trakcie kontroli, a także późniejszej opinii biegłego sądowego (sporządzonej w postępowaniu karnym skarbowym) ustalono, że przedmiotowy automat jest automatem do gier losowych, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ugh. Stwierdzono również, że skarżący (jako właściciel lokalu) zawarł 28 grudnia 2011 r. z A. Sp. z o.o. umowę najmu części powierzchni użytkowej lokalu w celu zainstalowania elektronicznych urządzeń zabawowych.

Decyzją z [...] marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Wniósł przy tym o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji księgowej A. Sp. z o.o. oraz umowy najmu zawartej z tą spółką, a nadto o przesłuchanie prezesa zarządu lub innego pracownika tej spółki, jak też o przesłuchanie skarżącego na okoliczność wykazania, że podmiotem urządzającym i prowadzącym gry była ta spółka.

Postanowieniem z [...] lutego 2016 r. Dyrektor IC odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, stwierdzając że okoliczność, na jaką miały być przeprowadzone, została stwierdzona wystarczająco innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie.

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Dyrektor IC stwierdził w szczególności, że za podmiot urządzający grę, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh należało uznać skarżącego, ponieważ przemawiały za tym okoliczności ustalone w toku postępowania, w tym wynikające z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego w postępowaniu karnym skarbowym. Zdaniem Dyrektora IC, zezwolenie przez skarżącego na zainstalowanie automatu w lokalu miało bezpośredni wpływ zarówno na pozyskanie większej liczby graczy, jak i klientów lokalu, a skarżący jako właściciel lokalu miał bezpośredni wpływ na otwarcie i zamknięcie lokalu, tym samym miał bezpośredni wpływ na udostępnianie urządzenia graczom oraz serwisantom. Dyrektor IC za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej, wskazując że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie ma charakteru technicznego w rozumieniu przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE).

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC.

WSA oddalił skargę.

Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ugh, która to ustawa została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, WSA powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ugh, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 ugh. WSA podzielił stanowisko wyrażone w uchwale NSA i stwierdził, że uchwała ta wiąże sądy administracyjne na podstawie art. 269 § 1 ppsa.

Zdaniem WSA, organy zasadnie uznały, że skarżący był podmiotem urządzającym gry, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Skarżący zawarł bowiem ze spółką będącą właścicielem automatu umowę najmu części powierzchni użytkowej lokalu w celu zainstalowania elektronicznego urządzenia do gier, a z zeznań skarżącego złożonych do protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego wynika, że skarżący uzgodnił warunki wstawienia automatu do lokalu z właścicielem urządzenia, przeznaczył oraz wyodrębnił część lokalu, w którym prowadził działalność gospodarczą, pod zainstalowanie i uruchomienie urządzenia, a ponadto zapewniał dostęp do energii elektrycznej, niezbędnej do funkcjonowania automatu, a zatem sprawował nadzór nad jego funkcjonowaniem, jak również pośredniczył w wypłacaniu wygranych, na co otrzymał wstępnie od właściciela urządzenia 5000 zł, a w przypadku gdy w automacie brakowało pieniędzy na wypłaty, wykładał własne pieniądze.

WSA dodał, że za te czynności skarżący miał każdego miesiąca otrzymywać 40% zysku, a właściciel urządzenia pozostałe 60%. W związku z tym WSA za prawidłowe uznał stanowisko Dyrektora IC, że zezwolenie przez skarżącego na zainstalowanie automatu w lokalu miało bezpośredni wpływ zarówno na pozyskanie większej liczby graczy, jak i klientów lokalu.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył też, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
2. 1) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 ppsa przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszeń przez organ w toku postępowania przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, tj. naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 229 przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego tj. wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków prezesa zarządu A. Sp. z o.o., jak również wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji księgowej tej spółki, na okoliczność ustalenia podmiotu urządzającego gry hazardowe i osób, które faktycznie podejmowały aktywne działania w stosunku do kwestionowanego urządzenia, w sytuacji gdy powyższe ustalenia miały kluczowe znaczenie dla sprawy;
3. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ppsa przez nieuzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 2 ust. 5 oraz art. 2 ust. 6 i art. 89 ust. 1 i 2 ugh, art. 180, art. 187, art. 229 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: Op) oraz art. 2, art. 31 ust. 3, art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP;
4. 3) art. 151 oraz art. 3 § 1 ppsa przez niedokonanie prawidłowej kontroli decyzji organu administracji podatkowej oraz przez oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia w całości;
5. II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ugh przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ugh wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 ugh, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 pkt 2 ugh.

W uzasadnieniu skarżący wskazał argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego poparł skargę kasacyjną, a pełnomocnik (radca prawny) Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (poprzednio Dyrektor IC) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają zasadniczo do zakwestionowania stanowiska WSA, że organy administracji: 1) mogły zastosować w tej sprawie przepisy ugh, które zdaniem skarżącego są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i nie zostały nienotyfikowane Komisji Europejskiej, 2) nie miały obowiązku uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego w zakresie dowodu z przesłuchania prezesa zarządu spółki będącej właścicielem automatu do gier oraz dowodu z dokumentacji księgowej tej spółki na okoliczność ustalenia podmiotu urządzającego gry hazardowe i osób, które faktycznie podejmowały aktywne działania w stosunku do automatu do gier.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych i jego wpływu na dopuszczalność stosowania przez organy administracji art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. WSA, odnosząc się do tej kwestii, prawidłowo powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (sygn. II GPS 1/16). W punkcie 1. tejże uchwały NSA stwierdził, że: "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy".

Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 ppsa), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści. Zatem skoro art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to nie było obowiązku jego notyfikacji na etapie projektowania ugh, wobec czego nie ma przeszkód do stosowania tegoż przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracji.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 88, która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier) karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle wykładni przyjętej przez organy administracji, zaakceptowanej przez WSA i niezakwestionowanej w skardze kasacyjnej, kara pieniężna, o której mowa w tym przepisie, może być nałożona na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania gier, w tym czerpała z nich zyski. Taka wykładnia determinowała ocenę kierunku prowadzenia przez organy administracji postępowania, jak i ustaleń, których stwierdzenie warunkowało zastosowanie w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh.

Obowiązkiem organów było zatem ustalenie i ocena, czy: 1) na skontrolowanym urządzeniu były urządzane gry na automacie w rozumieniu ugh, 2) czy gry te były urządzane poza kasynem, 3) czy skarżący był urządzającym gry na automacie, to jest czy był właścicielem automatu lub osobą, która była zaangażowana w proces urządzania gier na automatach poza kasynem, czerpiącą z tego tytułu zysk.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 229 Op.

Zgodnie z art. 180 § 1 Op jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei art. 187 § 1 Op stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 229 Op organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z art. 1 § 1 i 2 pusa i art. 3 § 1 ppsa wynika kompetencja sądów administracyjnych do kontroli działalności administracji publicznej, która jest sprawowana według kryterium legalności. Wskazany przez skarżącego art. 141 § 4 ppsa określa natomiast elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa wskazuje, że sąd uchyla zaskarżony akt administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącego, WSA dokonał nieprawidłowej kontroli legalności decyzji Dyrektora IC, ponieważ jej nie uchylił, mimo że została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, co miało związek z nieuwzględnieniem wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w odwołaniu. W skardze kasacyjnej podniesiono też, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu oraz z uzasadnienia wyroku WSA nie wynika, w oparciu o jakie dowody organ uznał, że skarżący miał świadomość wstawienia do jego lokalu urządzeń, w tym ich rodzaju i typu.

Z punktu widzenia kierunku prowadzenia postępowania dowodowego i jego oceny istotne znaczenie miała wykładnia art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przyjęta przez organy, zaakceptowana przez WSA i niezakwestionowana w skardze kasacyjnej stosownym zarzutem. Zebrany materiał dowodowy został bowiem uznany przez organy i WSA za wystarczający dla oceny, że w sprawie ziściły się elementy hipotezy normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh.

W tej kwestii podkreślenia przede wszystkim wymaga, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtowały przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). W brzmieniu sprzed tej nowelizacji art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh stanowił, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry.

WSA uznał, że adresatem kary, o której mowa w tym przepisie, jest urządzający gry, którym może być zarówno właściciel automatu, jak i inna osoba, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania gier, w tym czerpała z nich zyski. W świetle takiej wykładni zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w tej sprawie było możliwe tylko w przypadku ustalenia w postępowaniu administracyjnym, że skarżący był urządzającym gry na automacie poza kasynem, czyli że był zaangażowany w proces urządzania gier, w tym czerpał z nich zyski.

Odnosząc się zatem do kwestii kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, należy zauważyć w ślad za WSA, że w skład materiału dowodowego tej sprawy włączono postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lutego 2015 r. dowody zebrane w postępowaniu karnym skarbowym w postaci dokumentów, m.in.: umowy najmu części powierzchni lokalu skarżącego zawartej z właścicielem automatu, protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego. Z umowy najmu wynika, że skarżący wynajął właścicielowi automatu 3 m² swojego lokalu na okres 28 grudnia 2011 r. - 31 marca 2012 r. w celu umiejscowienia automatu w zamian za czynsz w wysokości 100 zł. Z kolei z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego z 14 listopada 2012 r. wynika, że skarżący zeznał m.in., iż: 1) przedstawiciele dysponenta automatu zostawili 5000 zł na wypłatę graczom wygranych, 2) "jeśli gracz wygrał jakieś pieniądze jak było wyświetlone to gracz podchodził do pracownika lokalu i prosił o wypłatę wygranych", 3) "pracownicy robili zapiski dotyczące wygranych w zeszycie, ja im to poleciłem bo chciałem wiedzieć ile zostało wypłaconych wygranych i stąd wiem, że wypłacono w sumie ok. 13000 zł", 4) "te 5000 zł nie starczyło na wypłatę to musiałem wyłożyć własne pieniądze, była to kwota ok. 7600 - 8000 zł", 5) "tak się umówiliśmy, że pod koniec każdego miesiąca mieli przyjeżdżać wyjmować pieniądze i mieliśmy się zyskiem z automatów dzielić, dla mnie miało być 40% dla nich 60%".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko WSA, że materiał dowodowy zebrany przez organy administracji był wystarczający do oceny, czy działania skarżącego w stosunku do automatu wstawionego do jego lokalu świadczyły o urządzaniu przez skarżącego gier na automacie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Ze zgromadzonych dowodów, przede wszystkim z protokołu zeznań skarżącego, wynika bowiem, jakie działania skarżący (samodzielnie, bądź przez swoich pracowników) podejmował w zakresie urządzania gier na automacie wstawionym do jego lokalu.

Ponadto WSA zasadnie uznał, że działania skarżącego uprawniały organy do oceny, że skarżący był urządzającym gry na automacie poza kasynem gry, skoro: 1) zawarł umowę najmu części lokalu w celu zainstalowania automatu, 2) pośredniczył w wypłacaniu wygranych, 3) za te czynności miał każdego miesiąca otrzymywać 40% zysku z funkcjonowania automatu.

Chybione jest stanowisko skarżącego, że dla ustalenia, kto był w tej sprawie urządzającym gry na automacie, konieczne było uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania prezesa zarządu spółki będącej właścicielem automatu oraz z dokumentacji księgowej tej spółki. Przede wszystkim należy podkreślić, że kwestię żądania strony postępowania podatkowego dotyczącego przeprowadzenia dowodu reguluje art. 188 Op, który nie został wskazany jako naruszony w zarzutach skargi kasacyjnej. Niemniej jednak oceniając argumentację skarżącego w świetle obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (wynikającego z art. 187 § 1 Op), także trzeba uznać, że nie jest ona trafna. Jak wskazano wyżej, postępowanie dowodowe miało na celu ustalenie, czy skarżący podejmował aktywne działania w stosunku do automatu do gier, co miało pozwolić na ocenę, czy skarżący w tej sprawie był urządzającym gry na automacie poza kasynem gry.

Okoliczności te zostały w sprawie ustalone przede wszystkim na podstawie zeznań samego skarżącego, złożonych w postępowaniu karnym skarbowym. Trudno przypuszczać, że przeprowadzenie przez Dyrektora IC dowodu z zeznań prezesa spółki będącej właścicielem automatu czy dowodu z dokumentacji księgowej tej spółki, doprowadziłoby do podważenia zeznań złożonych przez skarżącego w jego sprawie.

Sposób sformułowania analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje, że wnioski dowodowe skarżącego zostały złożone w odwołaniu na okoliczność tego, że urządzającym gry na automacie była spółka będąca właścicielem tegoż automatu. Jednak takie ustalenie nie miałoby wpływu na ocenę, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż urządzającym gry na automacie był skarżący. Dodatkowe ustalenia, które świadczyłyby, że gry na automacie urządzał również inny podmiot, nie uwalniałyby skarżącego od odpowiedzialności za delikt określony w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. W takim przypadku każdy z urządzających gry na automacie podlegałby oddzielnie karze pieniężnej.

Niezasadność zarzutów naruszenia przepisów Op prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby zastosowanie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa.

Bezzasadne jest stanowisko skarżącego wskazujące na naruszenie przez WSA reguł sporządzania uzasadnienia wyroku, określonych w art. 141 § 4 ppsa. W świetle tego przepisu sąd powinien zawrzeć w wyroku ocenę prawną odnośnie do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, taką istotną okolicznością nie była kwestia świadomości skarżącego w zakresie rodzaju i typu urządzenia wstawionego do jego lokalu. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji odpowiedzialność za delikt z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh miała bowiem charakter obiektywny, a do jej ponoszenia nie było konieczne wykazanie winy podmiotu naruszającego prawo.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut postawiony w punkcie I.2 petitum skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje na naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 6 i art. 89 ust. 1 i 2 ugh oraz art. 2, art. 31 ust. 3, art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP. Zarzut ten - wbrew obowiązkowi określonemu w art. 176 § 1 pkt 2 ppsa - nie został uzasadniony, co uniemożliwia ustalenie granic skargi kasacyjnej i w konsekwencji dokonanie kontroli instancyjnej w tym zakresie.

Nietrafność omówionych wyżej zarzutów prowadzi do oceny, że skarżący nie zakwestionował skutecznie stanowiska WSA, iż skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Wobec tego za niezasadny musiał być uznany zarzut postawiony w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 2700 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.

PG