Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 187/08 odrzucił skargę P. K. S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 grudnia 2007 r. oraz że w dniu 10 stycznia 2008 r. radca prawny D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skargę na tę decyzję nie uiszczając w terminie do wniesienia skargi (11 stycznia 2008 r.) wpisu stałego przewidzianego w przepisie § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), co na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. uzasadniało odrzucenie skargi.
W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie, wniesionej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., pełnomocnik skarżącej domagał się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że wnosząc skargę występował w sprawie jak pracownik - radca prawny w związku z tym nie miał do niego zastosowania przepis art. 221 p.p.s.a., ponieważ w przypadku, gdy z pismem do sądu występuje strona reprezentowana przez jej pracownika - radcę prawnego, właściwy tryb postępowania określa art. 220 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w wypadku pism, które nie są na leżycie opłacone przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie:
Skarga kasacyjna opiera się na zarzucie naruszenia art. 221 p.p.s.a. poprzez uznanie, że radca prawny wykonujący zawód w ramach stosunku pracy jest zobowiązany do uiszczenia bez wezwania wpisu stałego od wniesionej przez siebie skargi.
Przystępując do oceny tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca przewidział możliwość wezwania wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty, jednakże przepis ten nie ma zastosowania do pism podlegających opłacie stałej. Postępowanie w sprawie nienależycie opłaconego pisma, podlegającego opłacie stałej zostało bowiem uregulowane w przepisie art. 221 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Komentowany przepis odnosi się do adwokatów i radców prawnych będących pełnomocnikami procesowymi i w tym charakterze występujących w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Radcą prawnym w rozumieniu tego przepisu jest osoba wpisana na listę radców prawnych, wykonująca zawód w formach określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), a więc wykonująca również zawód radcy prawnego w ramach stosunku pracy. Przepis art. 221 p.p.s.a. nie zawiera żadnych ograniczeń w tym zakresie a prezentowanej w skardze kasacyjnej odmiennej wykładni nie uzasadnia argumentacja wywiedziona z art. 7 i art. 9 ust. 4 ustawy o radcach prawnych. Przewidziana w art. 7 tej ustawy definicja pomocy prawnej zawiera jedynie przykładowe wyliczenie czynności radcy prawnego w tym zastępstwo procesowe, które niewątpliwie obejmuje również wynikający z przepisu art. 221 p.p.s.a. obowiązek uiszczenia opłaty, jeżeli pismo wnoszone przez radcę prawnego podlega opłacie stałej.
Taka wykładnia omawianego przepisu nie pozostaje w kolizji z treścią powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o radcach prawnych, ponieważ obowiązek ten nie może być kwalifikowany jako polecenie wykonywania czynności wykraczających poza zakres pomocy prawnej.
Z treści skargi wniesionej przez radcę prawnego D. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wynika, że podpisał on tę skargę i działa jako pełnomocnik procesowy reprezentujący skarżącego – P. K. S. Sp. z o.o. w Grójcu. Skarga wniesiona przez radcę prawnego D. D., występującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego strony, podlegała zatem wpisowi stałemu, który powinien być uiszczony bez wezwania. Wobec tego, że wpis nie został uiszczony przy wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postąpił prawidłowo odrzucając skargę na podstawie art. 221 p.p.s.a. [pic]
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.