Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2004 r. o sygnaturze akt 6 II SA 4477/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu księgowego (świadectwa kwalifikacyjnego) uprawniającego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu [...] grudnia 2002 r. J. Ł. złożyła wniosek o przyznanie licencji na usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych do Departamentu Rachunkowości Ministerstwa Finansów. Minister Finansów decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił J. Ł. wydania certyfikatu księgowego (świadectwa kwalifikacyjnego) ze względu na niespełnienie przez nią wymogów dotyczących wykształcenia. Rozpoznając wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2003 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie.
Od tej decyzji skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zdaniem Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W jego ocenie skarżąca nie spełniła warunków do uzyskania żądanego certyfikatu wynikających zarówno z rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2001 r. w sprawie uprawnień do prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. Nr 148, poz. 1652) jak i rozporządzenia z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. Nr 120, poz. 1022 ze zm.). Postawione w skardze zarzuty skierowane były nie tyle do zaskarżonych decyzji ile polegały na kwestionowaniu samego stanowienia prawa, które w ocenie skarżącej pozbawiało ją możliwości uzyskania dochodzonych uprawnień bez konieczności zdawania egzaminu.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, że nie jest umocowany do zmian regulacyjnych, które stanowią wyłączną domenę ustawodawcy. Zamiar, cel i motywy ustawodawcy, który określił konkretne wymagania dla uzyskania świadectwa kwalifikacyjnego (certyfikatu) księgowego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, pozostawały poza oceną Sądu.
Od tego wyroku skarżąca złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zaskarżyła go w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej oraz pogłębienia zaufania skarżącej do organów Państwa, art. 2 i 32 Konstytucji RP przez nieprzyjęcie, że odmowa wydania skarżącej świadectwa kwalifikacyjnego stwarza sytuację nierównego traktowania skarżącej oraz innych osób ubiegających się o przyznanie takiego świadectwa.
Konsekwentnie do postawionego zarzutu skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów podniósł, iż skarga kasacyjna nie została oparta na prawidłowych podstawach, o których mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy procesowej od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną określa art. 174 tej ustawy, a z kolei przepis art. 176 zawiera ustawowe wymogi tego środka odwoławczego, wśród których znajdują się m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ustawy procesowej/ bądź zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 komentowanej ustawy/ autor skargi kasacyjnej zobligowany jest nie tylko do odniesienia tych zarzutów do przedmiotu zaskarżenia /wyroku bądź postanowienia, o którym mowa w art. 173 § 1 ustawy procesowej/, ale i do ich uzasadnienia.
Prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej ma podstawowe znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. To zatem od wnoszącego skargę kasacyjną zależy jaki będzie zakres kontroli orzeczenia sądu I instancji, a granice tej kontroli zakreślają postawione w skardze zarzutu.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podała, iż oparła skargę kasacyjną na drugiej z podstaw wymienionych w art. 174 ustawy procesowej, przy czym stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania powołała przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, których nie tylko Sąd I instancji nie stosował, ale i nie mógł zastosować.
Ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem żadnego odesłania do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Oprócz zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. strona skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej również ujmując ten zarzut jako naruszenie przepisów postępowania. Gdyby nawet, nie zważając na błędne zakwalifikowanie obu tych przepisów Konstytucji do norm prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny chciałby się do nich odnieść, to będzie to niemożliwe wobec braku jakiegokolwiek ich uzasadnienia. Nie podano bowiem z jakich powodów skarżąca uważa, że Sąd I instancji naruszył zasadę państwa prawa /art. 2 Konstytucji/ jak i zasady równości i równego traktowania i zakazu dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym, zapisane odpowiednio w ust.1 i ust. 2 art. 32 Konstytucji.
Z naprowadzonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 184 ustawy procesowej zobligowany był do oddalenia skargi kasacyjnej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy procesowej i art. 205 § 1 i § 3 tej ustawy w zw. z § 13 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.