Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Małgorzaty T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Małgorzata T. (dalej: "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że uiszczenie kwoty kary w wysokości 24.000 zł jest dla niej, przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, nadmiernie uciążliwym obowiązkiem. Podkreśliła, że nie posiada takich środków, a ich zgromadzenie będzie wymagało od niej działań takich jak zaciągnięcie zobowiązania, a tym samym spowoduje powstanie szkody w jej majątku. Natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie, jej zdaniem, pozbawieniem jej płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym z tytułu wynagrodzeń dla pracowników.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie w tym zakresie może zostać wydane także przez NSA po wydaniu przez sąd I instancji wyroku (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 publ: ONSAiWSA 2007 nr. 4, poz. 77). Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04).
Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, że w sprawie istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza sformułowaniem żądania oraz ogólnym wskazaniem, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody, tj. strat finansowych oraz trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia płynności finansowej niezbędnej do terminowego regulowania należności, w tym wynagrodzeń dla pracowników - skarżąca nie podała żadnych szczegółowych informacji, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem jej wniosku. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem dokładnych informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt I GSK 1021/16). Takich danych wnioskodawca wraz z wnioskiem nie przedłożył.
Wskazać zatem należało, że twierdzenia skarżącej pozostały na wysokim poziomie ogólności, a we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto podkreślenia wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego i nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, należało stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji