Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 173/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę J. J. G. Sp. j. w Ł. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. (w skrócie: DIC) z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] września 2011 r. w J. na drodze krajowej nr 3 funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę dokumentów zespołu pojazdów składającego się z samochodu marki [...] oraz przyczepy marki K., o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Podmiotem wykonującym przewóz drogowy była Spółka, natomiast przedmiotem przewozu - odpady tektury w sprasowanych belach wiezione z Cz. do Polski, do firmy M. Ś. S.A. w Ś. W wyniku kontroli stwierdzono brak zezwolenia dla skarżącej na przewóz odpadów.
W piśmie z dnia 14 października 2011 r. spółka M..wiecie S.A. poinformowała, że przedmiotowa dostawa była przewożona na podstawie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r., a transport został zlecony Spółce z o.o. "M." z siedzibą w W. (w skrócie: "M.") będącej w myśl pkt 4 ww. decyzji jednym z organizatorów przewozu. Ta ostatnia spółka -zleceniobiorca zleciła następnie przewóz towaru swojemu podwykonawcy – skarżącej. Spółka "M." posiadała zezwolenie Prezydenta Miasta Stołecznego W. z dnia [...] września 2004 r. na transport odpadów, w którym wyszczególnione są przewożone opakowania z papieru i tektury - kod 15 01 01.
Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. wszczął postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącą obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.").
W trakcie postępowania do Urzędu Celnego w W. wpłynęła nadesłana przez skarżącą decyzja Starosty T. z dnia [...] października 2011r. udzielająca skarżącej zezwolenia na transport odpadów innych niż niebezpieczne, m.in. obejmująca kody odpadów: 03 03 08 - odpady z sortowania papieru i tektury przeznaczone do recyklingu; 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury oraz 20 01 01 - papier i tektura.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (lp. 7.2 załącznika do u.t.d.).
Dyrektor Izby Celnej we W. po rozpoznania odwołania Spółki, powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł i nałożył karę pieniężną w kwocie 2.000 zł. W uzasadnieniu DIC podniósł, że ze zlecenia transportowego z dnia 12 września 2011 r. wynika, że "M." - jako przedsiębiorca prowadzący działalność transportową - zawarł ze skarżącą umowę na wykonanie usługi transportowej, która obejmowała przewóz odpadów tektury, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206 z późn. zm.). Posiadane przez "M." zezwolenie na transport odpadów jest decyzją administracyjną i uprawnia do działania w jego zakresie tylko ten podmiot, dla którego zezwolenie było wydane.
Zezwolenie jest uprawnieniem indywidualnym, osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku z powyższym strona skarżąca nie była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie posiadane przez "M." Sp. z o.o. Podnoszona przez Spółkę incydentalność wykonywanych przewozów odpadów nie miała znaczenia.
Ponadto DIC wskazał, że skarżąca, jako podwykonawca wskazanej w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska spółki "M." i wykonując w dniu [...] września 2011 r. międzynarodowy transport drogowy odpadów tektury, winna posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. Skarżąca zaś w dniu kontroli nie posiadała ważnego zezwolenia na transport odpadów i nie była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów, wykorzystując zezwolenie posiadane przez "M." Sp. z o.o. Mając jednak na względzie, że od dnia 1 stycznia 2012 r. weszły w życie zmiany w ustawie o transporcie drogowym zmniejszające wysokość kary za stwierdzone naruszenie, DIC dokonał korekty nałożonej uprzednio kary.
Jednocześnie DIC nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki.
Wskazał, że nie jest trafny zarzut skarżącej naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 28 ustawy o odpadach oraz art. 87 ust. 1 pkt 3f u.t.d., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w momencie kontroli Spółka była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów.
Sąd I instancji zauważył, że według art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach wykonywanie przewozu drogowego, którego przedmiotem przewozu były odpady tektury w sprasowanych belach (odpad) wiezione z Czech do Polski, wymagało zezwolenia. Przewozu tego dokonywać mógł jedynie przewoźnik wskazany w omawianym zezwoleniu. Skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, w przeciwieństwie do "M.", z którą zawarła umowę na wykonanie jednorazowej usługi transportu odpadów. W zezwoleniu na wykonywanie międzynarodowego przemieszczania odpadów wskazany jest przewoźnik lub przewoźnicy tych odpadów. Skarżąca zaś w takim zezwoleniu - na przewóz przedmiotowych odpadów nie była także wymieniona.
W ocenie Sądu, dla wykonania przedmiotowej usługi transportowej strona skarżąca nie mogła posługiwać się zezwoleniem wydanym na rzecz "M.". Sąd rozpoznający sprawę podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia i z tego powodu co do zasady wyłączone jest z obrotu cywilnoprawnego, jeżeli ustawodawca nie stanowi inaczej. Tego rodzaju zezwolenie jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego, jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego. Wykonanie usług transportu przedmiotowych odpadów można zlecić wyłącznie podmiotowi posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów.
Konsekwencją braku zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach, jest zastosowanie wymienionych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym, albowiem powoduje to podleganie karze pieniężnej (art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Zdaniem WSA, trafnie również organ odwoławczy wskazał, że incydentalność wykonywania transportu drogowego nie ma w sprawie znaczenia. Istotny jest bowiem fakt braku przez stronę skarżącą stosownego zezwolenia.
Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowanie przepis art. 92c u.t.d. W rozpatrywanej sprawie wymierzono skarżącej karę za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia, a więc nie za ten sam czyn, co wskazany w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. K.-P. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. Decyzją tą wymierzona została Spółce kara pieniężna za naruszenie warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., polegające na realizacji przewozów inną trasą, niż wyznaczoną w ww. decyzji.
Również z tych samych względów, w ocenie WSA, bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje, podniesiona w piśmie procesowym Spółki z dnia [...] września 2012 r., okoliczność wymierzenia kierowcy grzywny za nieokazanie dokumentów wymaganych przy przewozie drogowym odpadów (art. 87 ust.1 pkt 3 lit. f) u.t.d.).
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył J. J. G. Sp. j. z siedzibą w Ł. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spółka zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 28 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w momencie kontroli Spółka była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów;
- 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksm postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka P. G. oraz z przesłuchania strony w osobie J. G. na okoliczność charakteru prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej;
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 78 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka P. G. oraz z przesłuchania strony w osobie J. G. oraz uzasadnienia tego rozstrzygnięcia;
- 4) naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w momencie kontroli skarżąca była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów;
- 5) naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie pomimo że brak zezwolenia nastąpił wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć;
- 6) naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie pomimo że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ;
- 7) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci akt sprawy [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym w J.G.;
- 8) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 10 i 15 k.p.a.
Dyrektor Izby Celnej we W. nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej w formie odpowiedzi na tę skargę. Obecny na rozprawie w dniu [...] maja 2014 r. pełnomocnik DIC wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna "J." Sp. j. w Ł. nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Należy także mieć na uwadze, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji i powinna spełniać ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.
Elementem formalnym skargi kasacyjnej jest m.in. powołanie się na art. 174 p.p.s.a. Jednakże brak tego elementu nie stanowi przeszkody do nadania prawidłowego biegu skardze, gdy treść zarzutów wskazuje, że skargę oparto na jednej lub obu podstawach wymienionych w tym przepisie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lexis Nexis, warszawa 2012, s. 470 – 471).
Z kolei w myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć rodzaj zarzucanego naruszenia prawa, jak i jego zakres (por. tamże, s. 491). W świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA z 2010 r., z. 1, poz.
- 1) podstawy mogą być również wydedukowane z uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Powyższe uwagi były niezbędne, albowiem skarżąca kasacyjnie powołała się na art. 173 § 1 p.p.s.a., wskazujący, od jakich orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje skarga kasacyjna do NSA. Natomiast nie przytoczyła art. 174 p.p.s.a., podnosząc równocześnie 8 zarzutów.
Jednakże analiza zarzutów łącznie z ich uzasadnieniem pozwala na merytoryczne zajęcie stanowiska.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykładnia art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. W myśl tego przepisu prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 tego aktu (odnoszących się do specjalnych uprawnień dla wytwórców oraz posiadaczy odpadów, które to sytuacje w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły). Zatem zasadą jest, że i transport odpadów wymaga zezwolenia. Ani ten, ani żaden inny przepis ustawy o odpadach nie przewiduje odmiennych warunków dla jednorazowego czy też ciągłego i zorganizowanego transportu odpadów.
W każdym przypadku, czy to jednokrotnego czy też wielokrotnego przewozu odpadów, jeżeli jest to wykonywane w ramach działalności gospodarczej, wymagane jest zezwolenie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 878/10, opubl. orzecznia.nsa.gov.pl).
Przedstawiony sposób pojmowania transportu odpadów mieści się w definicji transportu jako takiego na gruncie ustawy o transporcie drogowym zawartej w art. 4 pkt 3 lit. a) i b) u.t.d., iż transport drogowy, to krajowy transport drogowy (według pkt 1 art. 4 u.t.d. to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) lub międzynarodowy transport drogowy (w myśl pkt 2 art. 4 u.t.d. to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej) i określenie to obejmuje również: każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (zawiera definicję niezarobkowego przewozu rzeczy), działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.
W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zatem, skoro nawet na jednorazowy przewóz spełniający przesłanki z art. 4 pkt 3 u.t.d. wymagana jest licencja, to i na transport odpadów (także podnoszony przez Spółkę jako jednorazowy przewóz) wymagane jest zezwolenie.
Bezsporne w kontrolowanej sprawie było to, że Spółka w dacie kontroli jej pojazdu ([...] września 2011 r.) nie posiadała zezwolenia na transport odpadów. Zezwolenie takie posiadała "M." Sp. z o.o. w W., która zleciła skarżącej przewóz odpadów makulatury, pouczając ja także o zasadach przewozu makulatury (pismo, k. – 35 akt adm.).
Twierdzenia skarżącej, iż wobec umowy łączącej ją ze spółką "M." i faktu, że ta ostatnia posiadała zezwolenie na transport m.in. makulatury, mogła przewozić odpady bez stosownego zezwolenia, nie znajdują oparcia w przepisach ustawowych z powodów wyżej podanych. Zezwolenie na zbieranie lub transport jest to akt publicznoprawny o charakterze konstytutywnym, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego i ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia. Z tego powodu nie może być przenoszone, jak uprawnienia nim nadane na inne podmioty (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10, Lex nr 992618).
Zresztą, co należy podkreślić, Spółka w dniu [...] października 2011 r. uzyskała zezwolenie na transport odpadów, co tylko potwierdzało stanowisko organów.
Skoro Spółka miała obowiązek posiadania zezwolenia na transport odpadów w chwili ich przewozu, to nieuzasadniony był zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej) mówiącego, że podczas wykonywania przewozu drogowego rzeczy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dokumenty związane z ładunkiem i także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W dokumenty takie ma kierowcę wyposażyć przewoźnik, skoro na mocy art. 92a ust. 1 u.t.d. właśnie podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie, które określa wraz z wysokością kar załącznik nr 3, z mocy art. 92a ust. 6 u.t.d.
Okoliczność, że przewoźnik – jako podwykonawca - w niezawiniony sposób dopuścił się naruszenia obowiązku posiadania zezwolenia na transport odpadów, nie mieściła się w przesłankach wynikających z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Brak znajomości przepisów dotyczących wykonywanej działalności nie może być traktowany jako okoliczność wyłączająca odpowiedzialność według art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i dlatego nie było podstaw do jego zastosowania.
Przy określonych, jak wyżej, wymogach co do posiadania zezwolenia na transport odpadów, bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 78 k.p.a. (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej) z uwagi na to, że okoliczności, na które mieliby zeznawać wnioskowany świadek i właściciel firmy jako strona nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie kwestionowane bowiem było, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą, w tym w zakresie transportu. WSA do tej kwestii odniósł się.
Nie doszło również do naruszenia przez WSA art. 106 § 3 p.p.s.a. mówiącego, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W protokole rozprawy z dnia [...] grudnia 2012 r. (k. – 62 akt sądowych) nie ma stanowiska WSA co do wniosku przeprowadzenia dowodu z kopii wyroku Sądu Rejonowego w J. G. z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...]. Jednakże w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd I instancji zajął prawidłowe stanowisko co do wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu; zasadnie przyjął, że powyższy wniosek pozostawał bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem odpowiedzialność kierowcy jest niezależna od odpowiedzialności przewoźnika i oparta jest na art. 92 u.t.d.
Skoro kary zostały odrębnie nałożone na przewoźnika i na kierowcę, choć były skutkiem tej samej kontroli, to nie można podzielić poglądu skarżącej, że doszło do naruszenia przez WSA art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Nie miała wpływu na odmowę zastosowania w omawianej sytuacji art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. gotowość pracodawcy (Spółki) do zapłaty kary wymierzonej kierowcy.
Podobnie nałożona na Spółkę kara pieniężna przez K. – P. Inspektora Ochrony Środowiska, dotycząca innego aspektu omawianego przewozu – realizacji przewozu odpadów inna trasą niż wyznaczona w decyzji nie dawała podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 i 15 k.p.a. W trakcie postępowania Spółka miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Powołany wyrok Sądu Rejonowego w J. G., jak wyżej wyjaśniono nie miał wpływu na wynik sprawy.
Spółka nie uzasadniła natomiast, na czym miałoby polegać naruszenie art. 15 k.p.a. i jaki ma wpływ na wynik postępowania, czego wymaga z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.